ระหว่างโลกแห่งความจริงที่ปล่อยชีวิตให้ยอมรับในสิ่งที่เป็น กับโลกแห่งความฝันที่พยายามยืนหยัดมุ่งมั่นในสิ่งที่ควรจะเป็น โลกไหนคือความจริงแท้ที่ก่อเกิดคุณค่าให้ชีวิต

วันนี้เป็นวันหยุด  ดิฉันได้ข้อคิดดีดี จากละครเรื่อง สู่ฝันอันยิ่งใหญ่:ความพิสุทธิ์แห่งชีวิต ในหนังสือพิมพ์มติชน ฉบับวันเสาร์ 14 มิถุนายน 2551 ที่นำเรื่องละครเวทีเรื่องนี้...มาให้อ่านกัน

ยุทธนา มุกดาสนิท... นำมาสร้างละครมาให้ชาวไทยได้ชมกัน ที่เมืองไทยรัชดาลัยเธียร์เตอร์    วันนี้ ถึงวันที่ 22 มิถุนายน  2551

โดยที่นำชีวิตของ... ดอนกิโฆเต้ แห่งลามันซา ขุนนางผู้ต่ำศักดิ์นักฝัน ผู้ยึดมั่นในอุดมคติ มุ่งมั่นในสิ่งที่ใฝ่ฝัน  เชื่อมั่นว่าความดีจะสามารถเปลี่ยนแปลงโลกได้   แม้จะมีผลเพียงน้อยนิด  ในสายตาคนอื่นก็ตาม  

ถึงคนจะคิดว่า..เขาเป็นวิกลจริต แต่ใครจะรูว่า เขาเป็นคนหนึ่งที่ได้สร้างแรงบันดาลใจให้กับคนอีกมากมาย..ที่วิ่งล่าฝัน...

ละครเรื่องนี้....อาจเข้ากับสถานการณ์ของประทศไทยในปัจจุบันที่ความแตกแยกกำลังแทรกซึมอยู่ในหัวใจคนไทย สังคมปัจจุบันยังต้องการคนที่ต่อสู้เพื่อความถูกต้อง หรืออย่างน้อยที่สุดก็ควรมีความเคารพในตนเอง เดินตามความฝันที่มีอยู่ของตน ไม่ยอมจำนนต่อสังคมที่เปลี่ยนไปและพยายามแก้ไขในสิ่งผิด อย่างดอนกิโฆเต้ ที่คนคิดเขาว่า..บ้า ได้กล่าวไว้ว่า 

 

อย่าหลงใหลในสิ่งที่เจ้าเป็น.... แต่จงใฝ่หาในสิ่งที่ดีกว่า...

อย่าระเริงไปกับความรื่นรมย์.. เพราะความทุกข์สาหัสนั้นเกิดได้ทุกเมื่อ...

จงมองออกไปข้างหน้า..

อย่าหลงเพ้ออยู่ในอดีตที่ผ่านมา.. ไม่ว่าจะรุ่งโรจน์สักเพียงใด..

อ่านแล้ว..ก็ทำให้เรามีโอกาส..ทบทวนเรื่องราวของตนเอง เพื่อเราจะได้ก้าวต่อไปตามความคิด ความฝันของเราเองอย่างไม่เหนื่อยล้า

แล้วท่านล่ะคะ  มีความฝัน..หรือกำลังล่าฝันอะไรอยู่ ขอให้ทุกท่านไปสู่ฝันอันยิ่งใหญ่ของตนได้นะคะ