เมื่อวันจันทร์ที่ผ่านมาผมไปนั่งกินก๋วยเตี๋ยวแถว อ.ถลาง (ภูเก็ต) แม่ค้าเห็นผมนั่งดูข่าวการชุมนุมด่าทอโต้ตอบกันในทีวี แล้วน้ำตาไหล  แกถามว่าพริกเผ็ดเหรอหรือว่าซึ้งในคำพูดของกลุ่มประท้วงผมก็พยักหน้าตอบว่าพริกเผ็ด... แต่จริงๆแล้วผมร้องไห้เพราะรูปในปฏิทิน  ที่แขวนอยู่ข้างผนัง หลังทีวีนั้นต่างหาก ....

"พระบรมฉายาลักษณ์ พ่อหลวง ของปวงชนชาวไทย....."

ไม่ใช่น้ำตาไหลเพราะเสียงโหยหวนจากนรกอเวจีในทีวีนั่น

       ที่ผมไม่เขียนบันทึกมา สี่ห้าวันนี้ ไม่ใช่ว่าไม่อยากเขียน   แต่เขียนไปสามสี่หัวข้อ แล้วลองอ่านทบทวนดู  เห็นได้ชัดว่าผมไม่อาจควบคุม ความรุนแรงของถ้อยคำ ที่กลั่นออกมา(จากก้นบิ้งใจ)ที่มันสุดจะทนแล้ว......ซึ่งดูเหมือนว่าจะแรงขึ้นเรื่อยๆ   เริ่มจะมีคำด่าทอในบทกวี เหมือนกลุ่ม "พันธมิตรฯ" ด่า "รัฐบาลฯ"  เริ่มจะมีคำเสียดสีอย่างรุนแรง เหมือนที่ "รัฐบาลฯ" เสียดสี "กลุ่มพันธมิตรฯ"  ถ้อยความของผมเิ่ริ่มจะเป็นเหมือน  ถ้อยคำของกลุ่มคนที่ผมประณาม... หรือว่าเอ็งเริ่มถูกพวกมันเหล่านั้น เข้ามาครอบงำไปแล้ว.....หือ......ไอ้ เดรัจฉานรพี (ต้องกราบขออภัยเป็นอย่างสูงครับ)คำเหล่านี้  เป็นคำพูดสาธารณะที่เีผยแพร่ออกอากาศ ทั้งทางวิทยุและโทรทัศน์ได้เสรีครับโดยผู้มีจิตใต้สำนึกและผู้รู้ทั้งฝ่ายค้านและฝ่ายรัฐบาลฯ รวมทั้งฝ่ายพันธมิตรฯต่างได้ร่วมกัน กลั่นกรองแล้ว จึงอนุญาต..ให้ออกอากาศได้ (เพราะไม่เห็นมีการเซ็นเซอร์)ไม่เห็นมีนักวิชาการตัวเด่นๆที่ชอบวิจารณ์ชาวบ้าน เค้าเพื่อเอาเอาชื่อเสียงให้ตัวเองอย่างเดียวและแม้แต่องค์กรอิสระต่างๆิทั้งหลายก็ใบ้แดก ไม่กล้าออกมาติติงเหล่าเทวดาใจสัตว์ ์เหล่านั้น หรือมันเป็นเรื่องจริงก็เลยไม่กล้าไปยุ่งด้วย ......และที่สำคัญ คนดีๆ (ที่คิดเอาเอง) อย่างผมนี่....ทำได้แค่สงสารประเทศไทย  แค่นั้นจริงๆหรือ..

         ผมไม่อยากให้ข้อเขียนของผม สร้างความมัวหมองให้กับ gotoknow ....กลุ่มก้อนแห่งความอบอุ่น.....ครอบครัวแห่งความรักและความจริงใจ ผมจึงขอหยุดเขียนเพื่อลดอาการจิตเดือดเลือดร้อนให้สงบก่อน..ซักพัก ...ซึ่งผมยัง ไม่ทราบเหมือนกัน ว่าจะนานแค่ไหน........

                " ฟ้าหลังฝน คนดี คงสดใส

                    ฟ้าหลังฝน คนชั่ว คงหายไป

                        ฟ้าหลังฝน คนชื่นชม ประชาธิปไตย

                           ฟ้าหลังฝน คนไทยรัก....สามัคคี.."

                                              แล้วผมจะกลับมาครับ

                                                                       ด้วยความระลึกถึงเสมอ

                                                                        รพี กวีข้างถนน