ลำนำนี้เขียนขึ้นโดย จอร์จ คอลลิน ซึ่งเป็นดาราตลกที่โด่งดัง เขาเขียนขึ้นในวันที่ 11

กันยายน (ตึกเวิรด์เทรดถล่ม) หลังจากที่ทราบว่าภรรยาของเขาเสียชีวิตในตึกนั้นด้วยค่ะ

ลองอ่านดูนะคะ

                                                                                           

***ทุกวันนี้เรามีตึกสูงขึ้น มีถนนกว้างขึ้นแต่ความอดกลั้นน้อยลง

 
กินอาหารให้อร่อย ไปเที่ยวในที่ที่อยากจะไป

 

                                                                               
จงใช้เวลากับครอบครัว เพื่อนฝูงคนที่รักให้มากขึ้น…….

 

 


ชีวิตคือโซ่ห่วงของนาทีแห่งความสุขไม่ใช่เพียงแค่การอยู่ให้รอด

 
เอาแก้วเจียระไนที่มีอยู่มาใช้เสีย

 
น้ำหอมดี ๆ ที่ชอบ จงหยิบมาใช้เมื่ออยากจะใช้

 


บอกคนที่เรารักทุกคนว่าเรารักพวกเขาเหล่านั้นแค่ไหน

 
อย่าผลัดวันประกันพรุ่ง ที่จะทำอะไรก็ตามที่ทำให้เรามีความสุขเพิ่มขึ้น

 
ทุกวัน ทุกชั่วโมง ทุกนาที มีความหมาย

 
เราไม่รู้เลยว่าเมื่อไรมันจะสิ้นสุดลง

 


เอาคำพูดที่ว่า…….สักวันหนึ่ง……..ออกไปเสียจากพจนานุกรม

บอกคนที่เรารักทุกคนว่าเรารักพวกเขาเหล่านั้นแค่ไหน
อย่าผลัดวันประกันพรุ่ง ที่จะทำอะไรก็ตามที่ทำให้เรามีความสุขเพิ่มขึ้น
ทุกวัน ทุกชั่วโมง ทุกนาที มีความหมาย
เราไม่รู้เลยว่าเมื่อไรมันจะสิ้นสุดลง                                         

 

  • ความคิด ความหวัง ความสุข ความปิติ หรือสิ่งตรงกันข้าม ทุกคนมีโอกาสจะแสวงหา ตักตวง หรือหลีกเลี่ยง .... สุดแต่ใจจะไขว่คว้าค่ะ 
  • เป็นงานเขียนที่ดิฉันประทับใจเมื่ออ่าน และดิฉันอ่านอย่างทบทวนหลายครั้งค่ะ
  • ใช่แล้วค่ะ ทำในสิ่งที่เราอยากทำ หากสิ่งนั้นมันเป็นความสุขของเรา และผู้คนที่เรารัก ... ไม่รอช้า ... ไม่ผลัดวันประกันพรุ่ง ... พรุ่งนี้อาจจะยาวนานเกินไปค่ะ ... 

นอนหลับฝันดีนะคะ


เรามีบ้านใหญ่ขึ้น แต่ครอบครัวของเรากลับเล็กลง


เรามียาใหม่ ๆ มากขึ้น แต่สุขภาพกลับแย่ลง


เรามีความรักน้อยลง แต่มีความเกลียดมากขึ้น


เราไปถึงโลกพระจันทร์มาแล้ว แต่เรากลับพบว่า


แค่การข้ามถนนไปทักทายเพื่อนบ้านกลับยากเย็น.....


เราพิชิตห้วงอวกาศมาแล้ว แต่แค่ห้วงในหัวใจกลับไม่อาจสัมผัสถึง


เรามีรายได้สูงขึ้น แต่ศีลธรรมกลับตกต่ำลง

 
เรามีอาหารดี ๆ มากขึ้นแต่สุขภาพแย่ลง


ทุกวันนี้ทุกบ้านมีคนหารายได้ได้ถึง 2 คน แต่การหย่าร้างกลับเพิ่มมากขึ้น

 
ดังนั้น……จากนี้ไป……ขอให้พวกเรา อย่าเก็บของดี ๆ ไว้โดยอ้างว่าเพื่อโอกาสพิเศษ

 
เพราะทุกวันที่เรายังมีชีวิตอยู่คือ ……โอกาสที่พิเศษสุด……แล้ว


จงแสวงหา การหยั่งรู้


จงนั่งตรงระเบียงบ้านเพื่อชื่นชมกับการมีชีวิตอยู่ โดยไม่ใส่ใจกับความ…..อยาก…