ผมมีวาระจรที่จะไปนครราชสีมา ร่วมรายการเวทีประชาเสวนาอย่างยั่งยืน ณ อาคารสุรสัมนาคาร มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี เรื่องแนวทางการจัดทรัพยากรธรรมชาติในชุมชนอย่างยั่งยืน มีเอกจตุพรมารับ ระยะทางประมาณ180 ก.ม. ถ้าขับรถซิ่งใช้เวลา2ชั่วโมง แต่ถ้าขับตามมารยาทจราจร ไม่แซงตอนมองไม่เห็นตำรวจ ใช้เวลาประมาณสองชั่วโมงครึ่งถึงสามชั่วโมง ผมโทรถามว่ามาถึงไหนแล้ว ประกอบกับทราบว่าสารถีไม่เคยมาที่นี่มาก่อน คงจะเสียเวลาพอสมควร นึกเสียดายแต่แรกว่าทำไมเราไม่ขึ้นรถไฟ หรือให้ขาซิ่งประจำตัวไปส่ง

มานึกได้ว่า เอกจตุพร เป็นคนมารับ

เจ้าลูกชายคนนี้ยังไม่เคยมา และอยากมาเห็น

เขาแอบวางแผนกับเพื่อนๆคอเดียวกันว่าจะหาโอกาสแว๊บมา ไม่ให้เรารู้..

(ความลับแตกและนะ ดร.กระปุ๋ม เล็กดีรสโต)  

ด้วยเหตุผลนี้ผมจึงรออยู่ แบบไม่กล้าดูเวลา

 

ได้รับโทรศัพท์ถามทาง2-3ครั้ง

ประมาณเที่ยงรถตู้มาถึง

นับว่าเก่งมาก..ที่ไม่หลง และคงสภาพหล่อเหมือนเดิม

เอกเอาข่าวห่อมาฝาก เรารีบนั่งรับประทาน และคุยกัน

 

เอกจะให้พ่อไปพูดเรื่องอะไร? คนฟังเป็นใคร? วิทยากรมีใครบ้าง

วัตถุประสงเป็นอย่างไร?

เอกเล่ารายละเอียดจบ เราอิ่มพอดี

ขึ้นรถ..รีบไป เพราะการบ้านที่ผมจะไปทำ เวลาบ่าย2โมงนะขอรับ

 

ผมได้รับเอกสาร กำหนดการประชุมตอนขึ้นบนรถ

ด้วยความรีบร้อน ชะล่าใจ ไม่ดูกำหนดการที่แนบมาให้ละเอียด

ที่มีหัวข้อ ..เรื่องป่าไม้ ขยะ การดูดทราย และแร่โปรแตส

ทราบว่ามีเรื่องแร่โปรแตส  เป็นประเด็นร้อน ที่อาจจะนำไปสู่การขัดแย้งในอนาคต

ถ้าหัวข้อนี้ ข้าน้อยอึ้งกิมกี่จริงๆ ข้อมูลกระท่อนกระแท่น ถ้าขืนดำน้ำคุยไม่โผล่แน่

 

ผมนึกถึงตะเกียงอาลาดิน

โหล โหล..ท่านเล่าฮูว่างไหมครับ?

มีอะไรครับ?

ผมอยากได้ข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับแร่โปรแตสที่ท่านมี

..จะใช้ข้อมูลวันไหน?

2 ชั่วโมงข้างหน้านี่

ผมนึกว่าปลายทางจะถอดใจ ที่ไหนได้!..

รอเดี๋ยว ..ขอค้นหน่อย..จะส่งข้อมูลยังไง

ก็ส่งมาทางบล็อกนั่นแหละ

 

ฝนตกตลอดทาง แต่รถไม่ติด น้ำมันแพง รถไม่กล้าแซง

ผมคุยกับเอกหาข้อมูลไปเรื่อยๆ

ประมาณครึ่งชั่วโมง เสียบGPRS. เพื่อดูบล็อก

โอ้โฮ! อาลาดินส่งข้อมูลมาเพียบ (ดูได้จากบล็อก ดร.แสวง รวยสูงเนิน)

 

ชวนเอกดูด้วยกัน.. เอกบอกว่าผมจะทำPower Point แบบสายฟ้าแลบให้

ประมาณ10นาที ก็เรียบร้อย..ไม่ดีเท่าไหร่นะพ่อ ไม่มีเวลาแต่งให้สวย

มีเสียงโทรเข้ามาเป็นระยะ ถึงไหนแล้วๆ..

ไม่มีอะไรดีกว่าบึ่งรถไปด้วยหัวใจระทึก

สภาวะอย่างนี้..อย่าไปมองนาฬิกา ..นึกในใจ..มันเป็นเช่นนั้นเอง

เราไปถึงทุกอย่างเตรียมความพร้อมรออยู่แล้ว

ทีมทำงานจากสถาบันพระปกเกล้าเขาเก่งเรื่องนี้

หาเรื่องชวนชาวบ้านทำกิจกรรมกลุ่ม สร้างเสริมกระบวนการคิด..รอเรา

 

มีหนุ่มหล่อถลามาถามว่าจะเสนอยังไง

เอาโน้ตบุ๊กส์ไปต่อสาย

ได้เวลาผมก็ฉอดๆ

ให้ซักถามช่วงท้าย 15 นาที ก็จบพันธกิจด่วนมหาภัย

     ผมเล่าให้ผู้นำชุมชนฟังว่า ในกรณีอย่างนี้ ชุมชนต้องเตรียมทำการบ้านอย่างไร?

  • คำว่า ป่าไม้ ขยะ ทราย หรือแรโปรแตส ชุมชนมอง เข้าใจ และต้องการอย่างไร
  • ผู้นำชุมชนจะเอาอะไรไป ตีความ ไปอธิบาย ให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องทราบ
  • ความรู้และข้อมูล จะมาจากไหน มีวิธีสืบค้นอย่างไร?
  • ต้นทุนความรู้ ความคิด มีแค่ไหน?
  • มีพี่เลี้ยงไหม ต้องการพี่เลี้ยง จะหาได้อย่างไร?
  • จะกำหนดท่าที เป้าหมาย ครอบคลุมชัดเจนเพียงใด
  • ที่สำคัญอย่าให้มีผลประโยชน์แฝง ถ้าไม่บริสุทธิ์ใจ เรื่องจะจบแบบบัวแล้งน้ำ
  • ควรเรียนรู้วิธีนำเสนอที่เป็นแก่นสาร ชัดๆ ตรงๆ อย่าโลเล ตามกระแส
  • วันนี้ผู้นำชุมชน มีความรู้เพียงพอที่จะจัดการเรื่องเล่านี้ ในระดับไหน อย่างไร?

 

ที่เล่านี้ต้องการสะท้อนให้เห็นพลังของชาวG2K.

ในเวลาวิกฤติคับขัน ..จะมีมือที่มองไม่เห็นมาช่วยเหลือเรา..และอยู่ข้างเราเสมอๆ

ขอขอบคุณทุกหัวใจที่ร่วมด้วยช่วยกัน

โดยไม่ต้องมานั่งตีความว่า จิตอาสาเป็นอย่างไร?

 

เรื่องการแก้ไขสถานการณ์พลิกผันฉับพลันแบบ เปลี่ยนวิกฤติมาก ให้เป็นวิกฤตน้อยๆ ต้องฝึกครับ

คุณหมอชอบวิ่ง ซึ่งตอนนี้ไปโม้อยู่ที่ญี่ปุ่น ให้ชื่อหลักสูตรนี้ว่า..ถี-ศาสตร์

ลุงเอก ท่านบางทราย คุณหมอชอบวิ่ง กอล์ฟ ฯลฯ เจอมาแล้ว

จู่ๆก็มีไมค์ยื่นมาให้พูด..หรือเชิญมาพูด โดยไม่บอกล่วงหน้าว่าจะให้พูดอะไร?

โฮ! ถ้าไม่แน่จริง ตกม้าตาย!! หงายเก๋ง เชียวละขอรับ

ผมชอบใช้ตอนที่ผู้ร่วมประชุมไม่สนใจฟัง..เจอเข้าไม้นี้ ตาแจ้งหูผึ่ง

 

ผมนะเจอจังๆ แบบสุกรวิ่งชนปังตอมาแล้ว ..

สมัยก่อนไปบรรยาย ไม่มีหรอกLCD. เราจะเลือกสไลด์ใส่ถาดเป็นช่องๆ

พูดไป กดให้ภาพขึ้นมา บรรยายไป..

แต่คราวหนึ่ง..เหงื่อแตกท่วมตัว ผมไปหยิบถาดสไลด์ที่คัดทิ้ง

ฉายขึ้นแผ่นแรกก็รู้ตัวแล้วว่า ชะตากรรมกำลังเผชิญอะไร?

สไลด์แผ่นต่อไป จะเป็นภาพอะไรก็ไม่รู้??????

รูปโป๊โผล่มา วงมิแตกรึ..

สถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานอย่างนั้น!!

การประชุมระดับชาติ ผู้หลักผู้ใหญ่เพียบ

..เจ้าประคุณเอ๋ย..

อย่าให้เล่าเลย..