สืบเนื่องจาก Prelude “นเรศวรวิจัย” (10 – 11 มี.ค. 49) < Link >

         ผมเสียดายอยู่อย่างหนึ่งที่ผู้บริหารงานวิจัยระดับคณะ (โดยเฉพาะอย่างยิ่งรองคณบดีที่รับผิดชอบงานวิจัย) ไปเข้าร่วมกันน้อยมาก คงเข้าใจผิดกันว่าจะมีประโยชน์เฉพาะต่อหัวหน้าชุดโครงการวิจัยและนักวิจัยเท่านั้น

         นักวิจัยจากคณะต่าง ๆ ต่างถามหาผู้บริหารงานวิจัยในระดับคณะของตนเองกันมากเป็นพิเศษในงานนี้ เนื่องจากเริ่มเห็นว่าการบริหารงานวิจัยเป็นเรื่องสำคัญ และ มน. เองในขณะนี้ก็อยู่ในสถานะจำเป็นและเร่งด่วนที่ต้องช่วยกันหาองค์ความรู้เพื่อนำมาพัฒนางานวิจัยในทุกระดับ

         ไม่ว่าจะเป็นระดับมหาวิทยาลัย ระดับคณะ ภาควิชา ระดับชุดโครงการหรือแม้กระทั่งโครงการเดี่ยว ก็จำเป็นต้องใช้ทั้งศาสตร์และศิลป์ของการบริหารงานวิจัยมาช่วยทำให้เกิดความสำเร็จที่แท้จริงด้วยกันทั้งนั้น และที่สำคัญจะแยกกันคิดแยกกันทำไม่ได้ ทุกฝ่ายจะต้องมานั่งจับเข่าคุยกัน ช่วยกันคิดช่วยกันพัฒนาอย่างมีทิศทาง

         ถ้าต่างคนคิด ต่างคนทำ และไม่มีการบริหารจัดการงานวิจัยที่ดี อย่างดีที่สุดเราก็จะได้แค่อิฐเป็นก้อน ๆ หรือเป็นกองอิฐ และไม่สามารถไปสู่ความเป็นเลิศได้

         แต่ถ้ามีการบริหารจัดการที่ดี เราจึงจะมีโอกาสได้กำแพง ได้ตึก และสามารถไปสู่ความเป็นเลิศได้

         การจะได้กำแพง จะได้ตึก จำเป็นต้องอาศัยคนหลายระดับหลายประเภทและหลายหน้าที่รับผิดชอบช่วยกันครับ จึงจะประสบความสำเร็จ คนใดคนหนึ่งทำไม่ได้ การทำวิจัยก็เช่นกันการจะเป็นมหาวิทยาลัยแห่งการวิจัยก็เช่นกัน

         เป็นเรื่อง สำคัญ จำเป็น และเร่งด่วน จริง ๆ ครับ ที่จะต้องทำความเข้าใจร่วมกัน

         วิบูลย์ วัฒนาธร