วันนี้ลุกขึ้นมาเขียนเรื่องนี้ เพราะเกิดความสงสัย ว่าทำไมเราๆ ท่านๆ ถึง...ชอบอย่าง ทำอย่าง...คิดอย่าง ทำอย่าง...พูดอย่าง ทำอย่าง...ลองมาดูตัวอย่างกันนะค่ะ

 

ชื่นชม คนอ่อนน้อม ถ่อมตน ... เจ้าชายกษัตริย์จิกมี่ เมื่อคราวเสด็จมาร่วมงานฉลอง 60 ปีครองราชย์ ในหลวงของเรา… พระองค์ท่านมีพระจริยาวัตรที่งดงาม อ่อนน้อม มีสัมมาคารวะ...ชาวไทยชื่นชมมากๆ สาวๆ กรี๊ดดกันสลบ...แต่เราเองกลับไม่ทำตัวให้อ่อนน้อมถ่อมตน อย่างพระองค์ท่าน...

 

ชื่นชม คนไหว้สวย (พนมมือที่หว่างอก ก้มศรีษะจรดปลายนิ้)... แต่หลายๆคน (โดยเฉพาะคนหนุ่มสาวสมัยนี้) ไหว้ปะหลกๆๆ ไม่ก้มศรีษะ ยกมือขึ้นมาไหว้อย่างเสียไม่ได้ (เวลาเจอใครไหว้แบบนี้ อยากบอกจังเลยว่าไม่ไหว้ก็ไม่เป็นไรนะจ้ะ)

  

สังคมยังชื่นชมอะไรอีกเยอะแยะ แต่ผู้คนในสังคมก็ไม่ได้นำพามาเป็นแบบอย่าง...

 

อยากให้ใครๆ พูดด้วยดีๆ เพราะๆ ยิ้มๆ...แต่ตัวเองกลับพูดจาไม่ดี หน้าตาบูดบึ้ง

 

อยากให้ใครๆ เห็นด้วยกับตัวเอง ... แต่ตัวเองกลับไม่ชอบเห็นด้วยกับใครๆ

 

อยากให้ใครๆ เชื่อฟังตัวเอง ... แต่ตัวเองกลับไม่เชื่อฟังใครๆ

 

อยากให้ใครๆ รัก ... แต่ตัวเองกลับไม่เคยรักใคร

 

อยากสมานฉันท์ ... แต่กลับไม่ยอมสมานฉันท์กะใคร

 

ไม่อยากให้ใครๆด่า...แต่ชอบด่าใครๆ  (ชักเริ่มอันตราย...อิอิ)

 

ชอบอยากได้ของฟรี...แต่ตัวเองกลับไม่ชอบให้ของใคร

 

ชอบให้ใครๆคิดเหมือนตัวเอง...แต่ตัวเองกลับไม่ชอบคิดเหมือนใคร

 

ฯลฯ

 

ถามว่า “อยากให้องค์กรพัฒนา ถามว่าเริ่มจากที่ไหน?”

 

คำตอบ คือ เริ่มที่ตัวเรา ... เราเปลี่ยนแปลงคนอื่นไม่ได้ แต่เราเปลี่ยนแปลงตัวเราเองได้...

 

เราอยากให้คนอื่น ปฏิบัติ ต่อเราอย่างไร ... เราจึงควรปฏิบัติต่อคนอื่นอย่างนั้น...

แล้วใครๆ เขาก็จะปฏิบัติต่อเราอย่างที่เราชอบ...มั้ยค่ะ?