ชีวิตของผมเป็นชีวิตของคนเรียนงาน คนที่มาทำงานกับผม ผมจะจัดบรรยากาศให้เขาได้เรียนงานจากการทำงานประจำนั้นเอง โดยผมเป็น conductor แต่หลังจากรู้จัก KM ผมไม่เป็น conductor แล้ว หันมาเป็น “คุณอำนวย”
เคล็ดลับหรือเทคนิคในการทำงานให้สนุกและได้ผลดี เป็นชีวิตการทำงานที่ดี ให้ความสุขความภูมิใจ มีมากมายหลากหลายด้าน หลายมิติ ใช้ความคิดริเริ่มสร้างสรรค์ได้ไม่มีวันจบสิ้น
เทคนิคหนึ่งที่ผมจะแนะนำเสมอคือ ต้องทำงานน้อยๆ ให้ได้ผลมาก อย่าขยันโดยไม่จำเป็น อย่าขยันแล้วได้ผลงานน้อย บางโอกาสผมจะสอนเขาว่าให้เอาอย่างความขี้เกียจของผม (ซึ่งเขาจะงงมาก เพราะใครๆ ก็รู้ว่าผมเป็นคนขยัน) คือผมขี้เกียจทำงานที่ไม่จำเป็นต้องทำ คือผมจะสอนงานตัวเองอยู่ตลอดเวลาให้หัด work smart มากกว่า work hard
เมื่อวานไปงานของหน่วยงานที่ทำหน้าที่ปฏิรูปวิธีทำงานราชการ ซึ่งต้องไปค้างที่โรงแรม เมื่อขับรถไปถึงผมก็ไป check-in ที่เคาน์เตอร์ของโรงแรม เจ้าหน้าที่ของโรงแรมบอกว่าเจ้าหน้าที่ของหน่วยงานรับกุญแจไปหมดแล้ว และไปรออยู่ที่ห้องประชุม ผมต้องเดินไปที่ห้องประชุม เพื่อรับกุญแจ แล้วเดินกลับมาเอาของไปเก็บที่ห้องพัก ผมนึกในใจว่าหน่วยงานนี้หัวหน้าไม่สอนงานลูกน้อง ทำให้ลูกน้องขยันโดยไม่จำเป็น ก่อความเดือดร้อนให้ผม ทำให้ผมต้องเดินกลับไปกลับมาโดยไม่จำเป็น เขาไม่รู้จักใช้ BAR ในการเตรียมงาน
ผมได้เรียนรู้วิธีทำงานจากอีกหน่วยงานหนึ่ง ที่งานกระท่อนกระแท่นมานาน และเปลี่ยนผู้บริหารบ่อย คราวนี้คณะกรรมการประชุมระดมความคิดกันจนได้ยุทธศาสตร์การทำงานที่ผมตีค่าว่าเจ๋งมาก ผมเดาว่าผู้บริหารคงจะรีบ “รุกฆาต” ต่องานนี้ ปรากฏว่าผมเดาผิด เขาทำงานเหมือนปกติ
ความผิดหวังทำให้ผมครุ่นคิด และได้ AAR ตัวเอง ว่าที่ผ่านมาเป็นเวลากว่า ๓๐ ปี ที่ผมมีสไตล์ทำงานแบบ จ้องหาจังหวะเล่นเกมรุกเมื่อได้จังหวะ คนทั่วไปจะทำงานแบบเล่นเกมสม่ำเสมอ แต่ผมเล่นคนละ แบบ ผมจะคอยจ้องหาจังหวะ และออมแรง ได้ ทีเมื่อไรผมจะ “รุกฆาต” มีโอกาสเมื่อไรผมจะชวนเพื่อนร่วมงานเล่าเกมรุกฆาตนี้ ทำให้เรา (และสังคม) ได้ผลงานที่น่าประทับใจ
ตอนนี้ผมก็กำลังหัดทำงานร่วมกับคนอื่น หน่วยงานอื่น ในลักษณะที่ผมเป็นคนแก่ แรงน้อย แต่ประสบการณ์มาก และใช้ยุทธศาสตร์ออมแรง โดยผมจะเลือกงาน เกณฑ์ในการเลือกคือความเอาจริงเอาจังทุ่มเทของผู้บริหาร ถ้าผมตรวจสอบพบว่าผู้บริหารไม่เอาไหน ผมก็จะบ๊ายบาย
บันทึกนี้เขียนแบบ AAR เพื่อสอนงานตนเอง
วิจารณ์ พานิช
๒๘ พ.ค. ๕๑
