คงยังจำกันได้ถึง...บันทึก....วันละฮา (2 ) โสมพลังช้าง.............................................................

หลังจากที่ลุงขี้เมาทั้งหลายแหล่ โดนแม่ค้ายาดองแก้เผ็ดแล้ว

พากันไปอ๊วกที่ข้างเล้าไก่.....อานิสงส์ก็เลยตกไปอยู่ที่.........

เจ้าโต้งไก่หนุ่มรุ่นซึ่งเป็นไก่ขี้โรค...ที่ไม่เคยมีใครสนใจ...

ซึ่งก็ได้อาศัยกินโสมพลังช้างที่ขี้เมาทั้งหลายมาอ๊วกข้างเล้าทุกวันๆ..

      เป็นที่กังขาของเจ้าของ  ซึ่งงงว่าอยู่ดีๆทำไม...

แม่ไก่ถึงได้ทยอยออกไข่...และเจ้าโต้งขี้โรคถึงได้แข็งแรง..และลูกไก่ที่มีเจ้าโต้งเป็นพ่อ

ก็แข็งแรงไปแข็งชนที่ไหนก็ชนะ จึงทำให้เป็นที่เลื่องลือไปทั่วหมู่บ้าน..ใครบ้านไหนมีไก่ตัวเมีย..

กี่ตัวกี่ตัว ก็มาขอให้เจ้าโต้งเป็นพ่อพันธุ์...เป็นไก่ที่มีชื่อเสียงโด่งดัง........

         เจ้าโต้งพอได้เป็นบุคคลสำคัญก็มีนิสัยเปลี่ยนไป...หลงตัวเองว่าไร้เทียมทาน

เริ่มเบื่อๆไก่ตัวเมียในหมู่บ้าน..มีความหลงระเริงลำพอง...มักใหญ่ใฝ่สูง..

      ตอนสายวันหนึ่งเจ้าของก็แปลกใจ ที่เห็นเจ้าโต้ง นอนแอ้งแม้งอยู่กลางทุ่งนา ก็รีบวิ่งไปเตือนว่า

เจ้าของ : คุณโต้งทำไมมานอนตรงนี้ล่ะระวัง เหยี่ยวจะโฉบเอานะ

เจ้าโต้ง : ยุ่งน่า เราเบื่อไก่ตัวเมียในหมู่บ้านละ นี่มานอนรอ จะหลอกเอาเหยี่ยวมาเป็นเมีย..

...................................................................................................

       เจ้าของก็เตือนต่างๆนาๆ แต่คุณโต้งผู้ผยองหลงตัวเองก็ไม่เชื่อฟัง

เจ้าของจึงเดินจากไปด้วยความอเนจอนาถ ปนระอาใจ..........

     อนิจจา...ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาไม่มีใครได้เห็นเจ้าโต้งไก่ผู้หลงตัวเองตัวนั้นอีกเลย..

ไม่มีใครรู้ว่าเจ้าโต้งไปไหน..... 

   แต่ในสังคมของเหยี่ยวกับมี่เรื่องฮือฮาขึ้นมา..เหมือนเมื่อตอนเกิดเรื่องเจ้าโต้ง..

เป็นการปิดตำนานเจ้าโต้งไก่ซูเปอร์แมน....อย่างน่าอดสูใจ

                     ไม่ทราบว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้กับเรื่ื่องนี้ดี..

                          ลาก่อนเจ้าโต้ง..ผู้หลงลำพอง

(...เศร้า-ขำ-สงสาร-สมน้ำหน้า.....ผู้เขียนไม่รู้อารมณ์ของตัวเอง ก็เลยไม่รู้จะเขียนกลอนแบบไหน.....)

                                            ขอบคุณครับ

                                                       รพี กวีข้างถนน