เมื่อคืนนอนดึกมากๆเพราะต้องอยู่สอนทีมจากกระบี่หัดเขียนบล็อกสลับกับร้องเพลงคาราโอเกะไปด้วย   แต่ก็สัญญาว่าจะต้องตื่นมาเดินสำรวจอีกเส้นทางนึงให้ได้  รับรองว่าไม่ซ้ำเส้นทางเดิม   สงสัยว่ายังคงไม่ตื่นกันเพราะเงียบๆ  ตามมาเลยค่ะว่าจะไปไหนบ้างเช้านี้

            เจอพรรคพวกอยู่ตามรายทาง เจ้าไก่ต๊อก พอเห็นเราก็รีบเดินหนีไปเลย  ส่วนเจ้าเป็ดน้อยก็เดินเล่นไม่สนใจ....

           เดินๆๆและก็เดิน..ทันเห็นพระอาทิตย์ขึ้นพอดีจากนั้นก็เลี้ยวซ้ายเพราะเป็นเส้นทางที่พี่สร้อยบอกว่าจะวนไปถึงบ้านพักได้

เห็นเส้นทางแล้ว ไม่เดินต่อดีกว่าเพื่อความปลอดภัยติดไว้ก่อนนะคะพ่อขา  อิอิ...

 

            มาแอบดูตาหวานจีบกันดีกว่า..อิอิ  ต่อด้วยคอนโดฯไก่ต๊อก  ที่ไก่ที่นี่ไม่ชอบ    ไปเยี่ยมวัว ยืนสังเกตเจ้าสองตัวซ้าย  สังเกตตัวกลาง ตอนแรกก็ยืนกินหญ้าอยู่ล็อคกลาง  อยู่ดีๆมันก็เดินไปกระแทกใส่เจ้าตัวซ้ายมือจนต้องเดินหนีไป  แล้วเจ้าตัวกลางก็เดินไปยึดช่องซ้ายมือสำหรับกินหญ้า.....เฮ้อ! นิสัยอย่างนี้คุ้นๆ จริงๆเลย   ส่วนหมูเหมยซานสองตัว  ถ่ายตั้งแต่เช้าวันแรกแต่เพิ่งนึกได้  เขานั่งเรียบร้อยมากๆ  อาจเป็นเพราะเราเดินไปเงียบๆ  เลยไม่ตื่นคน   ส่วนลูกหมูถ่ายได้วันที่สองค่ะ

             พอมาถึงพ่อบอกว่าจะพาเดินป่ากันอีก โห...ไปอาบน้ำดีกว่าแล้วก็มาเดินกับพ่อ  แต่ไม่ใช่เส้นทางที่เราเพิ่งเดินมา

                เพื่อนๆเดินผ่านไปหมดแล้ว  แต่เราแวะมองดูสิ่งที่ทุกคนเดินผ่านไป  เลยหยุดบันทึกภาพแห่งความทรงจำนี้ไว้    ดอกหญ้าไร้ค่า  ดอกไม้ริมทาง  ต้นเห็ดขี้อาย   การนำแต่ละภาพมา เต็มไปด้วยความใส่ใจ เพราะแต่ละภาพจะมีมดเป็นอุปสรรคอยู่เต็มไปหมด   แต่เมื่อเราตั้งใจที่จะถ่ายรูปแล้ว   ก็แค่มด...แลกกับการนำภาพมาถ่ายทอดให้เพื่อนๆที่ไม่ได้ไปรับรู้  ซึมซาบความรู้สึกเช่นเดียวกับเรา  เห็นบางท่านเหลียวมามองดูเราด้วยความเป็นห่วง

 

                  สำหรับภาพไข่.....ไก่ต๊อกได้ไปแอบไข่ไว้ในกอหญ้า  ซึ่งคนจะเข้าไปถ่ายรูปจะต้องลอดช่องรั้วไม้ไผ่เล็กๆไปให้ได้   คะเนด้วยสายตาค่อนข้างน่าเป็นห่วง  มีเสียงแซวว่าถ้าติดอยู่ตรงรั้วไม่อายเขาเหรอ   แต่ด้วยความอยากได้ภาพมาฝาก  เลยพยายามทำตัวให้เล็กๆที่สุดแล้วลอดผ่านมา.....และมีภาพดอกการะเกดอยู่ซ้ายมือ   เป็นช่วงที่มีฝนตกและลมแรงมากๆๆๆๆ   ขอบอกว่าไม่เคยเห็นลมที่ไหนน่ากลัวแบบนี้มาก่อน      ที่สวนป่าเป็นที่โล่งอยู่นอกเมืองมาก   แต่ความพยายามของหลายคนเพื่อจะได้เห็นดอกการะเกด  อ.อารามไปแบกเอาบันไดปีนขึ้นไปเอาลงมาให้เพื่อเราจะได้ถ่ายรูปกัน

       มัวแต่ถ่ายรูปธรรมชาติ  นึกขึ้นได้ เห็นท่านอื่นวิ่งถ่ายรูปกันใหญ่  เลยขอสักภาพนะคะ   รูปของเราเอง ถ่ายที่ไหนก็ถ่ายได้   แต่ที่สวนป่า...กว่าจะดิ้นรนมาได้ช่างยากเย็น   เวลาทุกวินาทีของที่นี่มีคุณค่าเสมอ  ต้องเก็บรายละเอียดให้คุ้ม

               โอย...แต่ละคนเริ่มหมดสภาพ   แต่เราสิไปเดินมาเป็นชั่วโมงก่อนหน้านี้แล้วยังมาเดินกับเพื่อนๆอีก แต่ยังไหวค่ะ   อยากเก็บภาพแห่งความประทับใจเหล่านี้ไว้นะคะ    

              สวนป่าฯมีหลายสิ่งให้เราค้นหา   ภาพถ่ายแต่ละภาพเป็นมุมมองที่หลายท่านเดินผ่านไป  แต่เราจะใส่ใจแม้แต่เรื่องเล็กๆ   เพราะเพียงจุดเล็กๆก็มีคุณค่าและช่วยเสริมเติมเต็มจุดใหญ่ๆได้ในที่สุดค่ะ