วันพฤหัสฯ หลังจากที่เมื่อวานเรียนเสร็จตอน 3 ทุ่ม.. ก็กลับมาเก็บกระเป๋าไปค้างที่บ้านแม่.. เพราะวันศุกร์ต้องไปเยี่ยมน้องที่ชลบุรี.. พี่มาส่งแล้วก็กลับบ้าน มีหลายอย่างที่ไม่เข้าใจ.. แต่ถ้าเราพยายามหาคำตอบให้ตัวเอง.. นานเกินไป บางทีอาจจะทำให้เราลืมไปว่า.. อีกคนก็อยากให้เราเข้าใจเค้าบ้างเหมือนกัน.. "ความรักคือความเข้าใจและความอดทน" ยังจำท่อนหนึ่งในเพลงที่ชอบฟังได้.. และก็ทำให้เข้มแข็งขึ้น.. พร้อมที่จะเผชิญกับความเจ็บปวดบางอย่าง.. ถ้าเราเข้าใจเขาเราก็จะไม่เจ็บ.. ถ้าเรารักใครสักคน เราคงไม่อยากเห็นเค้าไม่สบายใจ.. โอเค.. วันนี้อนุญาตให้กลับบ้านได้..
.. เช้าวันศุกร์ แม่ปลุกให้ตื่นอาบน้ำแต่เช้า เตรียมของเสร็จ.. พ่อก็มาส่งที่หมอชิต ก็ซื้อตั๋วไปลงที่ชลบุรี.. ปกติพ่อจะไปกะแม่.. ขับมอไซด์ไป แต่คราวนี้เราไปรถทัวร์.. ค่าโดยสารคนละ 59 บาท รถขึ้นมอเตอร์เวย์.. สักชั่วโมงครึ่งก็ถึงที่หมาย.. ต่อรถอีกคนละ 20 บาท.. ไปถึงก็รีบกรอกแบบฟอร์มขอเยี่ยม รับบัตรคิว.. รอเจ้าหน้าที่เรียก.. ตกลงว่าเราได้เยี่ยมรอบที่ 6 คนเยอะมาก.. นั่งรอตั้งแต่ 8.30 น. กว่าจะได้เยี่ยมก็ปาไป 11 โมงแล้ว..
เจอน้องเดินออกมา.. ก็ดีใจที่ได้เจอหน้า ดูท่าทางสบายดี.. ไม่ผอมมาก พยายามจะยิ้มให้กำลังใจน้องตลอด.. พอเจ้าหน้าที่ปล่อยสัญญาณโทรศัพท์เท่านั้นแหละ.. เสียงใครต่อใครนี่ดังเซ็งแซ่กันไปหมด.. แม่คุยกับน้อง.. ของที่ส่งมาให้ได้รับหรือเปล่า? ช่วงท้ายๆ ก็ได้คุยกับน้องประมาณ 2 นาที.. สัญญาณก็ตัดไป.. แรกๆ ที่เห็นสภาพน้องแบบนี้ก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่.. แต่วันนี้ก็เข้มแข็งขึ้นมาก.. ยิ้มได้.. เค้าจะได้มีกำลังใจ.. พูดแต่สิ่งดีๆ สอนบ้าง.. ก็ไม่อยากตอกย้ำความรู้สึกเค้า.. คนมันพลาดไปแล้ว คงทำอะไรไม่ได้มาก.. นอกจากไม่ทำให้เค้ารู้สึกแย่ไปกว่านี้.. และที่การให้กำลังใจแม่สำคัญมาก.. เพราะฉะนั้นอะไรที่ทำให้แม่สบายใจได้ก็จะทำอย่างไม่รีรอ.. แม่เหนื่อยมามากแล้ว.. แต่ก็ไม่รู้เมื่อไหร่จะทำให้แม่สบายได้สักที.. เมื่อวันพฤหัสฯ ที่ผ่านมาอาจารย์ได้ให้ข้อคิดไว้.. ยังจำได้ดี.. อ. บอกว่า "ถึงเราจะเดินช้าๆ.. แต่เราไม่ได้เดินถอยหลัง.. สักวันความสำเร็จต้องเป็นของเราแน่"
วันนี้พี่โทรมาตอนเช้าไม่ได้รับสาย.. หลับตลอดทางเลย .. ได้คุยตอนสายๆ เมื่อเย็นหลังเลิกงานก็โทรมาบอกกำลังขับรถกลับบ้าน.. ทานข้าวเย็นกับแม่เสร็จก็ต่อแท็กซี่มาที่ห้อง.. ออนเอ็มไม่ได้ไม่รู้เป็นอะไร.. โทรหาก็ไม่รับสาย.. คงหลับไปแล้ว เห็นบ่นๆ ว่าทำงานจนไม่มีเวลาพักเที่ยงเลย.. เหนื่อยมาทั้งวันก็คงอยากพัก.. ก็ไม่เป็นรัย พรุ่งนี้คงได้เจอกัน..
คืนนี้ว่าจะอ่านหนังสือหน่อย.. ใกล้สอบแล้ว.. นี่ก็เหลืออีกแค่ 2 เทอม.. เราก็จะจบแล้ว.. เทอมหน้ามีวิชาเลือก 2 ตัว.. และเทอมสุดท้ายก็ทำสารนิพนธ์.. รุ่นนี้คงไม่ใครทำวิทยานิพนธ์.. เห็นว่าจบยาก ไม่ว่าเราจะทำอะไรก็ขอให้ทำให้ดีที่สุดนะคะ.. :)
ขอบคุณที่เคียงข้างกัน
