สมัยเด็กนัดกับเพื่อนไปเก็บลูกตาลหลังหมู่บ้านซึ่งเป็นดงตาล มากมาย มันมักจะหล่นจากจาว ดังตุ๊บ..อยู่ไกลๆก็ได้ยินเพราะต้นมันสูง เอามาบ้านลูกไหนเละมากก็เอาไปกองสุมไว้บนแคร่ข้างบ้านปล่อยให้มันงอกรากออกมา หากไม่เอาไปปลูกก็จะเอามาฟันเอาจาวข้างในมาเชื่อมกิน  ลูกไหนเนื้อสวยก็เก็บเอาไว้ทำขนมตาล เอาไปทำบุญที่วัดกัน...

 

 

น้องสิงห์ป่าสักบอกว่า นึกถึง ถืมตอง ที่บันทึกลงไปแล้ว สัมผัสได้ถึงเวลาที่ท่านผู้นั้นเดินไปเก็บใบตองตึงมาทีละใบ ใส่ภาชนะ เอามากองลงมากพอแล้วก็ไปหาไม้ไผ่ลำมาตัดให้พอดี ผ่าซีกตามความยาว แล้วจักออกมาเป็นตอกเส้นใหญ่ เอามาเรียงตาข่ายแล้วหยิบใบตองตึงสอดใส่ทีละใบ ทีละใบ.... ท่านผู้นั้นไม่ได้คิดถึง Voice dialogue หรอก แต่ท่านทำโดยอัตโนมัติ โดยวิถีของท่าน ผลงานท่านออกมาอย่างที่เห็น ประณีต งามเหมือนใจผู้ประดิษฐ์....

 

 

หากเดินเร็วเกินไปเราก็ไม่มีโอกาสเห็นเพื่อนร่วมโลกตัวนี้

เขาคงเลยระยะตัวอ่อน มาอยู่ในระยะวัยหนุ่มสาวเตรียมตัวเข้าสู่วัยแก่และพร้อมจะเปลี่ยนวงจรไปเป็นผีเสื้อแสนสวยให้คนชื่นชม  เราเห็นเพียงแค่ตัวน่าเกลียดน่ากลัวนี้หรือว่าเราเห็นทั้งวงจรชีวิตเขาล่ะ... ผมว่ามีสองคนที่รู้จักวงจร คือนักวิทยาศาสตร์ด้านแมลงและชาวบ้านผู้มีวิถีผ่านพบเจ้าเพื่อนร่วมโลกตัวนี้มาชั่วชีวิตเท่านั้นที่รู้จักเขาดี แต่นักวิทยาศาสตร์จะพูดจ๋อยๆตามเอกสารทฤษฎี แต่ชาวบ้านจะบอกว่ามันชอบอยู่ต้นไม้อะไร กินอะไร จะปรากฏตัวเดือนไหน จะเป็นผีเสื้อสีอะไร ..ฯลฯ

 

 

จากมือนุ่มๆสาวน้อยที่กอดเราเมื่อวันก่อน ผมสนใจว่าเธอกำลังคิดอะไร ไม่มีกล้องถ่ายรูป ไม่มีปากกาและสมุดโน้ต แต่มีสติ ความใส่ใจ นิ่ง ฟัง คิด สานต่อ ขยาย เชื่อมโยง  ไม่หมดหรอกที่จะสาธยายคุณภาพเธอท่านนี้....

 

 

ประทับใจสีฮ่อมของเสื้อท่านนี้ ฮ่อม หรือ คราม เป็นพืชพื้นบ้านที่มีกระบวนการมากมายหลายขั้นตอนที่นำมาหมัก แล้วเอาไปย้อมผ้าฝ้าย ผ้าคราม หรือ ผ้าฮ่อม นั้น ชาวบ้านภาคเหนือ และภาคอีสานใช้กันมานาน ยาวยืนมาถึงปัจจุบัน ภาคกลางนั้นหายไปมากกว่าร้อยปีแล้ว ผ้าครามคือวิถีชุมชนที่หลายแห่งยังดำรงอยู่ แต่หมู่บ้านจำนวนมากเป็นตำนานเท่านั้น เราหนีของดีที่มีอยู่ ไปบริโภคความสะดวกสบาย แต่ต้องขึ้นต่อเขา..แล้วมีรูปแบบการพึ่งตนเองในด้านเครื่องนุ่งห่มอย่างใดฤา.....

 

 

เมื่อยังอ่อน มีความเหนียวโยงยึดทุกส่วนไว้ได้หมด พร้อมทั้งส่งประกายความสดใสออกมาเป็นปกติ  จะมองว่าสวย ไม่สวย ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบใดๆต่อความเป็นธรรมชาติของเขา ทุกอย่างที่ธรรมชาติสร้างสรรค์มีหน้าที่ของมัน เขาก็ทำหน้าที่  แม้เมื่อเรามองการใช้ประโยชน์ของเขานั่นแหละ เราเริ่มคิดยังประโยชน์เราโดยอาศัยเขา  หรือว่ามุมนี้มันสั่งสมจริตคนให้มองแต่การใช้ส่วนอื่นเพื่อประโยชน์ตน.......

 

ที่นี่มีความเท่าเทียม ?? ไม่ว่าคนหรือหมาน้อย ก็สามารถอ้างสิทธิ์ในการมานอนที่เก้าอี้สวยตัวนี้ได้

 

 

หรือแม้แต่ Voice dialogue ก็ขอเข้าร่วมด้วย  แต่เขาไม่ได้ทำ reflection ในกลุ่มใหญ่ อิอิ...

 

โอย...ไดอะหลก ไดอะล็อก อะไรข้าไม่รู้เรื่อง..ข้าเพียงอยากเดินผ่านเท่านั้น...  อิอิ มนุษย์นี่พิลึก..จริง มานั่งมองหน้ากันอยู่ได้

แน่ะ ว่าแล้วยังมามองหน้าเค้าอีก 

อิอิ..  ไม่อ๊า...ไปดีก่า...

 

 

ห้า ห้า ห้า  นุ๊กอีแหล่ว...  นอนคว่ำมานานแล้ว นอนหงายบ้างซิเรา

ไงล่ะ เพื่อน.. สบายดีไหม ท่านี้..

 

 

อย่าไปสนใจใครเพื่อน..  ใครจะนั่งหลับตา ลืมตา หรือจะนอน  ใครจะเล่นนอนหงายก็ช่างเขา   เราทำมาหากินกันดีก่า... เดี๋ยวคุณหมอคนชอบวิ่งผ่านมาเห็นเข้า จะถ่ายรูปเอาไปประกวดนะ  ทำเป็นไม่สนใจน่ะดีแล้ว ธรรมชาติดี เธอว่า ม๊ะ....

 

 

พิธีกรรม การละเล่น การแสดง ดนตรี เครื่องแต่งกาย เสียงร้อง..... มาผสมผสานกันเป็นความสวยงามของพฤติกรรมคน มันเป็นความสัมพันธ์ระหว่างคนกับคนที่มีใจถึงใจเป็นรากฐาน แฝงไว้ด้วยคติ ค่านิยม ความเชื่อ วิถีปฏิบัติ เป็นความสัมพันธ์ระหว่างคนกับสิ่งเหนือธรรมชาติ ปลดปล่อยออกมาเป็นเสียงเพลง ผ่านเครื่องดนตรีพื้นบ้าน ผ่านคำสวด คำกล่าว  เบื้องหลังนี้มีการจัดการ ประสานงาน มีเวลา มีพื้นที่ มีใจ ฯลฯ  

 

หรือว่าเห็นแค่เห็น...

 

ได้ยินแค่ได้ยิน...

 

เข้าร่วมเพราะต้องร่วม

 

ภายใต้โสร่งผืนงาม เสียงแคนที่เย้ายวนนั้น

มี KM หล่นกราวเต็มพื้นสวนป่าไปหมด