กลับบ้านไปซบอกพ่อและแม่ในวันคล้ายวันเกิด

 เรากลับบ้านในวันที่ 18 พ.ค. ที่ผ่านมา ซึ่งเป็นวันคล้ายวันเกิดของเรา ซึ่งโดยปกติไม่ค่อยมีใครจำได้สักเท่าไหร่และไม่มีใครติดต่อได้เพราะที่บ้านไม่มีสัญญา True move ยกเว้นคนที่รู้จักเบอร์แม่เท่านั้นถึงจะติดต่อเราได้ ขนาดเราเองบางครั้งยังหลงๆลืมๆเลย อิอิอิ แต่ก็ยังดีคนรู้ใจไม่ลืมซ้ำรอย (โล่งอก หุหุหุ) แต่ทราบภายหลังว่ามีคนส่ง sms หาเหมือนกันแต่ไม่ได้รับเลย ไม่ทราบว่าเป็นเพราะอะไร มีเพื่อนบางคนของเรางอนเราด้วยว่าเปลี่ยนเบอร์ไม่ยอมบอก ส่ง sms ผิดเบอร์ เราเลยไม่ได้รับข้อความจากเค้าเลย อิอิอิ ก็เราไม่มีเบอร์ใครเลยนี่นา เพราะโทรศัพท์เราหาย สงสัยต้องหาเบอร์โทรหาเพื่อนซะแล้ว

วันที่ 18 นั้นเป็นวันอะไรก็ไม่รู้ที่แม่ของนุ้ยมาป่วย แม่เป็นโรคหัวใจ หัวใจเต้นเร็วเกินไปต้องส่งไปหาหมอด่วน ส่วนพ่อเป็นโรคพาคิงสันหรือปลายประสาททำงานไม่ปกติ ทำให้ร่างกายเคลื่อนไหวช้า ปวดเมื่อยตามเส้นต่างๆของร่างกาย เวลาทานข้าวต้องได้ป้อนไม่งั้นทั้งวันก็กินไม่อิ่ม ต้องอาบน้ำให้ เวลานอนแล้วจะลุกองดึงแขนท่านถึงจะลุกได้ วันนั้นแม่ก็อาการหนักนุ้ยเลยปล่อยให้พ่ออยู่คนเดียวก่อนแล้วพาแม่ไปอนามัยประจำหมู่บ้านก่อนเพื่อส่งตัวต่อไปยังโรงพยาบาลแต่ก็อดเป็นห่วงพ่อไม่ได้ แต่ว่าพอไปถึงอนามัยได้ซํกพักแม่ก็มีอาการดีขึ้น หัวใจเต้นช้าลง แม่เริ่มมีรอยยิ้ม แม่เลยบอกว่าไม่เป็นอะไรแล้ว กลับบ้านเถอะเป็นห่วงพ่อ  และเม่อาการดีขึ้นเรื่อยๆและเป็นปกติในที่สุด โอเคนุ้ยกะแม่เลยกลับบ้านเพื่อดูแลพ่อที่ป่วยมาเป็นเวลานานหลายปีแล้ว

พอถึงช่วงเที่ยงก็มีโทรศัพท์จากคนรู้ใจมาอวยพรก็รู้สึกดีมากๆ

ตลอดทั้งวันเราเฝ้าดูแลพ่อกะแม่ เรารู้สึกดียังไงก็ไม่รู้ ไม่รู้สึกเหนื่อยเลย กลับมีแรงที่จะทำอะไรต่อไปอีกเยอะเลยค่ะ

เราระลึกเสมอว่าวันคล้ายวันเกิดเป็นวันที่แม่เราเจ็บปวด เราจะไม่จัดงานเลี้ยงหรือฉลองเด็ดขาดถ้าไม่จำเป็น

ปีนี้เราก็ขออวยพรให้พ่อและแม่เราจงมีสุขภาพที่แข็งแรงสมบูรณ์อยู่เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรให้กับลูกๆไปอีกนานๆ และมีความสุขตลอดไป

ขอบคุณที่ได้เกิดมาเป็นลูกพ่อบุญนาคและแม่สมบูรณ์ค่ะ