วันหนึ่งในขณะที่เด็กชายจอมแก่นกับแสนซนหลบหนีออกมาจากโรงเรียนและรู้สึกหิวเพราะได้ยินเสียงกลองตีดังมาจากทางวัดเพื่อเป็นสัญญาณว่าพระคุณเจ้าลงมาฉันภัตตาหารเพลคงเสร็จแล้ว
พวกเขาจึงชวนกันไปวัดเพื่อขออาศัยข้าวก้นบาตรโดยได้รับเมตตาจากหลวงตาแล้วเกิดมีมุคิดอยู่สามข้อ เมื่อเด็กทั้งสองไปถึงวัดสังเกตบริเวณวัดสะอาดร่มรื่นน่าอยู่และที่ศาลาริมทางมีสิ่งของแก้วน้ำชามข้าวถ้วยวางระเกะระกะรกรุงรัง
แล้วเด็กทั้งสองเดินไปที่ข้างนอกวัดเห็นขวดเหล้าซองบุหรี่เปล่ารวมทั้งก้นบุหรี่มีซองยาเสพติดดูแล้วทุเรศจังเลยละเขาทั้งสองเลยคุยกันดังนี้
จอมแก่น...ทำไมบริเวณวัดนี้จึงสะอาดจังวะ..?
แสนซน...ก็ที่สะอาดนั้นนะคือที่ปราชญ์อยู่นะ
จอมแก่น...ทำไมที่ศาลาเห็นว่าผู้บริหารทั้งนั้นมีกินเลี้ยงแล้วไม่ช่วยกันเก็บกับทำสกปรกเลอะเทอะนะ..?
แสนซน...ก็ที่สกปรกนั้นนะคือที่ยาจกอยู่นะ
จอมแก่น...ทำไมที่ข้างนอกวัดนะดูทุเรศจัง..?
แสนซน...ก็ที่ทุเรศนะคือที่เปรตอยู่ไงละ ฮิ ฮิ ฮิ...
โอ้ ปรัชญาล้ำลึกจริงๆ ครับอาจารย์
สวัสดีค่ะ ท่านอาจารย์
นำภาพต้นสาระ มาฝากในวันพระใหญ่วันนี้เพื่อความเป็นสิริมงคลค่ะ
สวัสดีครับ คุณจารุวัจน์
อะไร ๆมันก็เป็นไปได้ทั้งนั้นนะครับผม ฮิ ฮิ ฮิ
ขอบคุณครับ
สวัสดีครับ คุณครูปู
อ้อ...ต้นนางรังทั้งคู่นี้เอง ที่ผมเห็นอยู่ในเมืองกุสินารา สถานที่ปรินิพพานนะ ดอกไม้นี้จะออกดอกที่โคนต้นนะครับผม ในวันวิสาขบูชานี่แหละ
ขอบคุณครับ