การพัฒนาตัวรู้ให้จิตกึ่งอัตโนมัตินั้น “ความตาย” เป็นสิ่งสำคัญที่เราจะต้องบอก ต้องเตือน ต้องย้ำให้ตัวรู้ได้รู้ได้ระลึกถึงอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

ความตายเป็นสิ่งที่เราจำเป็นต้องรู้ เพราะความตายเป็น “ความจริงแท้” ที่ต้องเกิดขึ้นกับเราอย่างแน่นอน

เพราะตัวรู้เราระลึกรู้เรื่องความตาย เจ้าจิตกึ่งอัตโนมัติของเราก็จะเบื่อ จะคลายจาก “อัตตา” ความถือเนื้อถือตนไปโดยปริยาย เพราะอีกไม่นานก็จะต้องตายเป็นแน่แท้

จิตที่ระลึกรู้ถือความตายอยู่โดยตลอด จิตนั้นจะลดเสียได้จากความโลภ ความโกรธ และความหลง เพราะไม่นานก็ตาย ไม่รู้จะไปโลภ ไปโกรธ ไปหลงอยู่ทำไม

การระลึกถึงความตาย จะช่วยจิตของเราให้เบาและสบายจากการถือ การแบกไว้ซึ่งยศและเกียรติ
เพราะเมื่อเราตายเราจะเอาสิ่งใดไปไม่ได้อย่างแน่แท้

ความตายนั้นมีคุณค่าอย่างยิ่งสำหรับจิตที่หลงละเมอเพ้อพกอยู่กับ กาม กิน และเกียรติ

ตัวรู้ระลึกถึงความตายอยู่เป็นนิจนั้น จะบอกจิตอย่างรวดเร็วและว่องไว ทุกครั้งที่เขาจะโกรธ จะคิด พูด ทำ ไม่ดีกับใคร ตัวรู้จะบอกเราได้ไวและทัน “กาล”

มาเจริญสติระลึกรู้อยู่กับความตายประจำอยู่เป็นนิจ
เจ้าจิตกึ่งอัตโนมัตินี้จะคลายกำหนัดและยินดีเสียได้จากกาม กิน และเกียรติทั้งหลาย
จิตนี้จะกลับมาประภัสสรโดยปริยาย
เพราะเราระลึกถึงความตายอยู่ในลมหายใจของทุกวัน...