จิตที่เหนื่อยล้ากับวันที่ยุ่งเหยิงและสับสน
จิตที่วกวนกับหลายเรื่องราวหลากปัญหา
จิตที่สับสน กลิ้งกลอก วนไปมา
จิตที่เหนื่อยนัก หันกลับมาพักด้วยลมหายใจ...

หายใจเข้าสบาย หายใจออกสบาย จิตจักคลายความเหนื่อยล้า
ปลดแอกภาระที่เราสมมติขึ้นให้มันหนักแล้วแบกไว้
วางลง วางลง...
วางลงด้วยลมหายใจที่สบาย สบาย


หายใจเข้าระลึกรู้ “สบาย”
หายใจออกระลึกรู้ “สบาย”


จิตจะคลายเสียซึ่งภาระที่เราแบกไว้นั้น
กล้ามเนื้อสมองที่ตึง บีบรัด จะผ่อนคลาย เบา สบาย
คิ้วที่ขมวดจนชนกัน จะคลายแยกออกเป็นปกติอย่างที่ควรจะเป็น
มุมปากทั้งสองที่หย่อนงุ้มลง จะตรงขึ้นและ “ยิ้ม” ออกมาได้ที่มุมปาก
ร่างกายที่ “เกร็ง” จากจิตที่เครียด จะผ่อน จะคลายลง
นิ้วทั้งสิบที่บีบรัด “ทุกข์” ไว้จะปล่อยเสียซึ่งภาระอันหนักอึ้งนั้น
ขอเพียงแค่เราพักสักนิด “พัฒนาจิต” สักหน่อย
ค่อย ๆ อยู่กับลมหายใจที่เข้าและออกในปัจจุบัน

จิตนั้นเหนื่อยนักแล้ว ดั่งเรือแจวผ่าวงคลื่นอันโหมซัด
ขืนผืนไป จิตนี้ คงวิบัติ อัตคัด อับจน ไร้หนทาง


พักจิตด้วย ลมหายใจ แสนวิเศษ
ปลดภาระ แห่งกิเลส ที่คาดฝัน
มีจิตอยู่ ลมหายใจ ปัจจุบัน
ชีวิตนั้น ย่อมแสนสุข สบายเอย...