คิดอยู่นาน...ว่าจะจดเป็นบันทึกหนึ่งดีไหม? สุดท้ายก็บันทึกไว้น่าจะดี
          คือเมื่อสงกรานต์ที่ผ่านมา (21 เมษายน 2551) มีคณะครูจากโรงเรียนบ้านห้วยบง ตำบลทาเหนือ อำเภอแม่ออน จังหวัดเชียงใหม่ (ซึ่งเป็นโรงเรียนที่ผู้เขียนเคยเป็น ผอ.อยู่ ปี 2531 - 2547) ประมาณสิบกว่าคน ได้พากันมาคารวะดำหัว (ขอขมา ขอพร วันสงกรานต์) ก่อนพิธี ก็ได้พูดคุยสัพเพเหระ ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบกันและกัน ประมาณว่าครื้นเครงตามควร
          ประเด็นก็คือว่า ทุกข์ร้อนกันทั่วหน้า
          วิเคราะห์(เฉพาะหน้า) เหตุมาจากภาวะแวดล้อมเป็นพิษ ไม่น่าสักนิดก็เก็บมาคิด มายึด มาถือ
          นึกขึ้นได้ว่ามี"พระอุ่ม" (พระปิดตา/พระปิดทวาร) อยู่จำนวนหนึ่ง พระที่ระลึกหลวงปู่โต๊ะ วัดประดู่ฉิมพลี กทม. รุ่น 111 ปี (1 มีนาคม 2541) จึงขอตัวลุกไปนำมาเตรียมไว้ (มิใช่รุ่นนี้ แต่คล้าย ๆ รูปนี้แหละ)


ขอบคุณ : http://www2.g-pra.com/guaranteepra/clubdata/67/12567/12567f080228230844t.jpg

          พอเสร็จพิธีดำหัว ก็หยิบพานใส่พระมาอธิษฐาน แลเอ่ยว่า
          "พระอุ่มนี้ มีสัพพคุณทางคงข่าม แต่ต้องถึงจิตและบริกรรมคาถาเป็นภาษาปัจจุบันว่า ปิดหูซ้ายขวา ปิดตาสองข้าง ปิดปากเสียบ้าง นั่งนอนสบาย พร้อมแจงประกอบ (อุ่ม = ปิด)
          ปิดหูซ้ายขวา = สิ่งใดไม่ควรได้ยิน ถึงมีโอกาสได้ยิน ก็อย่ายิน แล้วจะเบาสบาย
          ปิดตาสองข้าง = สิ่งใดไม่ควรเห็น ถึงมีโอกาสได้เห็น ก็อย่าเห็น แล้วจะเบาสบาย
          ปิดปากเสียบ้าง = สิ่งใดไม่ควรพูด ถึงมีโอกาสได้พูด ก็อย่าพูด แล้วจะเบาสบาย

          (วันนั้นอยากฉายภาพนี้ประกอบ แต่ไม่ได้เตรียม)


ขอบคุณ : http://planetquo.net/Paranoid/3%20monkeys.jpg

          แล้วก็แจกพระให้ทุกคน ทีละคน ๆ ละ 1 องค์
          วางลงบนอุ้งมือแลเสกกำกับทุกคนว่า "อยู่รอดปลอดภัยนะ"
          ขณะแจกนั้น ทุกคนเงียบ!!! เหมือนกับจะทราบแล้วว่า "พระอุ่ม" คืออย่างนี้นี่เอง