บันทึกนี้ตกหล่นครูพรรณาลืมของฝาก......ไปค้นกระเป๋านำมามอบให่ทุกๆ ท่านค่ะ.....ใครชอบ..ถูกใจ...ของฝากแบบไหน.....ก็เชิญเลือกตามใจชอบค่ะ......ห้ามเกิน ๑ ชิ้นนะคะ

 

บานประตูฝีมือช่างหลวง....ภาพนางสีดาลุยไฟ...ที่อาคารนี้จะมีภาพเล่าเรื่องรามเกียรติ์ตั้งแต่ประตู ...หน้าต่าง...  ผนัง... ทั้งด้านนอกด้านใน

เต่าตัวนี้มันดื้อค่ะ...เลยต้องผูกคอไว้......ชำรุดซ่อมแล้วอวดโฉมใหม่...หมาร่าทำรังซะ

รูปนี้ประทับใจครูพรรณา ค่ะ...ช่างภาพนะคะ

ของฝาก...ห้อยกระจุ๋งกระจิ๋ง....ราคาพวงละ ๖๐ บาท  คุยไปๆ มาๆ เหลือ ๓ พวงร้อยบาท...พวงละ ๑๐ ชิ้น

ตุ๊กตาชาวเขาเผ่าต่างๆ ตัวละ ๒๐ - ๓๐ บาท  ใครไม่รู้ต่อเหลือตัวละ ๑๐ บาท  ...๒ คืน คนสุพรรณ ซื้อร้านไหนก็ ๑๐ บาท....เพื่อนครูคนหนึ่งซื้อ ๒๐ ตัว...ให้แม่ค้าช่วยเลือกไม่ให้ซ้ำกัน...หนุ่มชาวเขาขายกาแฟอยู่ข้างๆ ร้าน...ขอให้ครูพรรณา  เลือกตุ๊กตาประจำเผ่าของเขาไปด้วย...ถามเขาว่าเผ่าของคุณมีชื่อเรียกว่าอะไร...เขาตอบว่าภาษาลาวไม่รู้....รู้แต่ภาษาเผ่าเขาเรียกตนเองว่าเผ่าคิก

เสื้อยืดราคากันเองลูกชายซื้อมาตัวละ ๕๐ บาท...เหตุที่ซื้อเพราะมีเอกลักษณ์ลาว

เหล้าสารพัดขวดนี้มอบแด่ผู้ชื่นชอบความสะอาดทุกท่านค่ะ.....แอลกอฮอล์ใช้ฆ่าเชื้อโรคได้ดี

 

นี่เป็นหวยพื้นดิน..หรือติดดิน....ใช้แทงคู่กับหวยบนดิน...มอบแด่นักเสี่ยงโชคทุกท่าน

  

เป็นภาพหวยบนดินและคนขายหวย .....ครูพรรณาไม่กล้าซื้อ...กลัวถูกแล้วต้องเอาเข่งไปขนเงินกลับเมืองไทย....

การเล่น...โต๊ะสนุ้ก...มีให้เห็นทุกหมู่บ้านที่อยู่ตามเขาที่เราผ่านมา...บางหมู่บ้านก็เห็นถึง ๓ โต๊ะ...ต้องเห็นใจ...เตะฟุตบอลไม่ได้...มันกลิ้งลงเขา...ลงเหวหมด....

ใครเป็นครูก็ภาพนี้เลย...หนูน้อยนักเรียนประถม...

 

 เธอคือผู้ปลดปล่อยแห่งขุนเขา...อิสระเสรีเหนืออื่นใด

 

ภาพนี้ซิเด็ด...ข่าวว่าโปรยไปทั่วโรงเรียน.......

 

ช่างภาพหวานใจครูพรรณา...เห็นมาดเก็บภาพแล้วเหลือรับ......พ่อเหลือบมาเห็นคว้าไว้ได้ทัน...รับรางวัลช่างภาพดีเด่นจากครูพรรณา....เรียบร้อยแล้ว

 

ภาพนี้น้องป้อม...ไก๊ด์ท้องถิ่น....พบเห็นเธอเมื่อไร... ฮัลโหลโป้ง โป้ง! .....วลีแสดงตนจากนั้นก็...สำบายดีค่ะทุกท่าน...เธอเรียนจบอาชีวะศึกษา...และอบรมเรื่องการท่องเที่ยวและการโรงแรมอีก ๒ ปี  จึงออกมาทำงาน.....อายุ ๒๒ ปี....แต่การทำงานน่าจะสัก  ๓๐ ปี ( ทำได้ ๒ ปี ) ที่ลาวเพิ่งเปิดโรงเรียนการโรงแรมและการท่องเที่ยวได้ ๒ ปี มีหลักสูตร ๕ ปี ......ดังนั้นไก๊ด์...จึงต้องผ่านการอบรมและเสาะหาประสบการณ์...เธอกล่าวว่าสินค้าที่มาจากประเทศไทยมีคุณภาพน่าเชื่อถือที่สุด...แต่แปลกทำไมคนไทยชอบมาซื้อของไทยกลับไป.....แต่ที่ครูพรรณาชอบเธอแนะนำว่าร้านสินค้าปลอดภาษีมีกระเป๋าของหลุ๋ยติ๊งต๊อง???......เลือกซื้อให้ดีต่อรองได้ตั้งแต่ ๓๐ - ๗๐ เปอร์เซ็นต์

คนสุดท้าย...เป็นไกด์ระดับที่ต้องซื้อตัว...เมื่อต้องการใช้บริการ...ส่วนใหญ่จะอยู่ที่จำปาศักดิ์...งานนี้บริษัทซื้อตัวมาเพื่อบริการคนสุพรรณ...คนนี้ทำงานมา ๑๐ ปีแล้ว...ยังไม่คิดจะเปลี่ยน...เพราะเป็นงานที่ท้าทายความสามารถยิ่งกว่างานครู......สำนวนติดปากของเขา...มีอะไรสงสัยถามสิทธ์..ตอบได้ซิตอบให้...ตอบบ่ได้บ่ต้องว่ากัน...และสำนวนเด่น...ถ้าสิทธิ์บ่เว้าหยอกทุกคนก็บ่ได้หัวแม่นบ่...คือกันกับผู้หญิงถ้าบ่มีผัวก็เยี่ยวฝืด........เอากะเขาซิ

ภาพนี้ทุกคนไม่เลือกก็ต้องได้....สังเกตที่ลาวมักมีที่เก็บตั้งไว้ใกล้ๆ  ...อ้าวลืมเฉลย.....เตาเผาศพกลางแจ้ง

 

สุดท้าย...กลับถึงบ้านรายงานตัวที่โรงเรียน...มองหาข่าวคราวจากที่เก็บจดหมาย....พบจดหมายแจ้งให้ไปใช้สิทธิ์เลือกตั้ง สว.  ...มาเป็นหางว่าว...ทันสมัยเหลือเกิน......รวดเร็วทันใจไม่เปลืองเวลาและแรงงานของผู้จัดทำ......ของใคร...ก็มาฉีกเอา...ที่เหลือกระเซ็นกระสาย...แหวกดูเอง.....สม.....ไปลาว