เรากำลังจะไปตามที่ฝันไว้...แต่ยังไม่รู้ว่าเมื่อไหร่วันนั้นจะมาถึง

          เราเคยฝันอะไรไว้น่ะเหรอ...ขอบอกว่าก็มีเยอะเหมือนกัน แต่ฝันหนึ่งที่ตั้งใจไว้ตั้งแต่สมัยเรียน ป.ตรี ก็คือ เราอยากจะไปเรียนต่อต่างประเทศ ...คงเป็นเพราะเรียนเอก Eng ด้วยมั้ง ความรู้สึกว่าตัวเองจะต้อง Go inter ก็เลยค่อย ๆ แทรกซึมเข้ามาในสมอง...

           เหตุผลอีกอย่างนึงของเราก็คือ เราเป็นคนที่ชอบเรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ วัฒนธรรมใหม่ๆ ได้เห็นอะไรแปลก ๆ ใหม่ ๆ ที่ตัวเองยังไม่เคยเห็นมาก่อน ได้ติดต่อกับชาวต่างชาติ เพราะฉะนั้น เราก็เลยรู้สึกชอบมาก ๆ เวลาที่ได้เดินทางไปต่างถิ่น ต่างประเทศ ได้พบเจอผู้คน ต่างภาษา ต่างวัฒนธรรม ต่างการกระทำ หรือแม้กระทั่งต่างความคิด...ถึงแม้ว่าเค้าจะแตกต่างจากเรา แต่นั่นก็เพราะเค้าเป็นของเค้ามาอย่างนี้ตั้งแต่นมนาน....บางคนอาจจะรู้สึกไม่ชอบสิ่งที่ได้เห็นว่าเค้าต่างจากเรา (คนไทย) แต่สำหรับเราแล้ว เรากลับรู้สึกว่า....ว้าว...มันช่างเป็นการเปิดโลกทัศน์ของเราชะมัดเลย...

           ขณะนี้ก็กำลังทำตามที่ฝันไว้น่ะแหละ...จะไปเรียนต่อต่างประเทศให้ได้...แต่เราก็ยังไม่รู้วันเวลาที่แน่นอนหรอก ว่าเมื่อไหร่วันนั้นมันจะมาถึงซะที ....แม้ว่าจะทำอะไร ๆ ไปบางส่วนแล้วก็ตาม แต่บางทีก็รู้สึกเหนื่อย รู้สึกท้อ รู้สึกขี้เกียจจังเลย บางครั้งนะ แค่เห็น Textbook หรือเอกสารต่าง ๆ ที่จะต้องอ่าน ก็แทบอยากจะเบือนหน้าหนีแล้ว รู้สึกว่าไม่มีอารมณ์ยังไงก็ไม่รู้ (สำหรับเรา เวลาจะทำอะไรซักอย่าง จะต้องบิ๊วอารมณ์ก่อน 5555 ถ้าไม่มีอารมณ์ ก็ไม่ทำมันซะงั้น) เหมือนอย่างเช่นตอนที่กำลังบันทึกเรื่องนี้อยู่นี่แหละ ...ไม่มีอารมณ์จะอ่านหนังสือหรือทำงานไง ก็เลยมาระบายดีกว่า...

         ...บางทีก็เคยคิดเหมือนกันนะว่า เราจะเรียนไปทำอะไรกันนักหนาน้อ...ทำไมเราไม่ใช้ชีวิตที่สบาย ๆ พอเพียง ไม่ต้องเครียด ไม่ต้องคิดอะไรมากมาย...แต่ก็..อะนะ...ได้แต่คิดเท่านั้น เพราะโลกแห่งความเป็นจริงของเรา มันไม่อาจจะเป็นเช่นนั้นได้...

          วันหลัง ถ้ามีอารมณ์จะระบายหรือบอกกล่าวเล่าแจ้งท่านผู้อ่านเมื่อไหร่แล้วล่ะก็ รับรองว่าจะเข้ามาเล่าเรื่องราว (ที่ค่อนข้างยาวเฟื้อย) ให้ฟังอีกแน่นอนค่ะ...

ฝันให้ไกล แล้วต้องไปให้ถึง (ให้ได้) ...โอม เพี้ยง...