ยี่สิบแปด เมษา สองพันสี่ คือวันที่ต้องจดจำไป่แปรผัน
ร้อยหกศพ จบลงเรียงรายกัน มิมีวันประวัติศาสตร์จะลืมเลือน
“กรือเซะ” นี้คงจะเป็นเช่นตำนาน ชนกล่าวขานความชั่วร้ายหาใดเหมือน
หลากปัญหาสารพันคอยย้ำเตือน ความบิดเบือนหรือถูกต้องที่ทำไป
เสียงดัง “ปัง” กู่ก้องอยู่ในหู สอนให้รู้สิ่งดีชั่วเป็นไฉน
ทุกสิ่งที่ก่อเกิดขึ้นเหตุผลใด คืออะไรบอกด้วยช่วยตอบที
อดีตแสนเจ็บปวดให้พ้นผ่าน สิ่งวันวานจำใส่ใจอย่าหน่ายหนี
เพราะอย่างน้อยมันก็เป็นเช่นเวที สร้างคนดีหรือคนชั่วตรึกไตร่ตรอง
...ฟูอ๊าด...
***************************************************************************************************
เขียน/ประพันธ์
อ.สุรชัย ไวยวรรณจิตร
คณะศิลปศาสตร์และสังคมศาสตร์
ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมครับ คุณ
1. ขจิต ฝอยทอง เหตุการณืที่เกิดขึ้นต้องตรึก ไตร่ ตรอง ให้มากที่สุดครับ
โอ้ลูกหลานอาดัม พวกท่านเป็นวันหลายๆวันที่ถูกรวบรวมไว้ ทุกครั้งที่วันหนึ่งผ่านไป ก็เท่ากับว่าส่วนหนึ่งของท่านได้หมดไป และบางส่วนได้หมดไป ก็เกือบแล้วที่เวลาทั้งหมดของท่านจะหมดไป (หะซัน อัลบัศรีย์)เหตุการณ์ในวันนั้นอาจทำให้หลายๆคนคิดได้ในวันนี้ถึงการสูญเสียที่ยากจะเรียกกลับคืน
แวะมาอ่านครับ