ความทุกข์น่าจะเบาบางลง..หากได้เห็นคุณค่าของสิ่งที่ยังมีอยู่ คุณค่าของการได้มี..ชีวิต

ตั้งแต่มีกล้องถ่ายรูปดิจิตอล..พบว่ามีวิธีหาความสุขจากการมอง..มากขึ้น
มีโอกาสเลือกมอง..เลือกเก็บ..เลือกจดจำ
บางทีได้เห็นภาพในมุมที่แปลกแตกต่างออกไป
และบางทีได้ความภาคภูมิใจ  หากคว้ากล้องมาบันทึกภาพช็อทเด็ดโดนใจได้ทัน

 

เช่นในวันหนึ่งเจอรถเวสป้ามีหาง...

 

บางวันก็ได้เห็นน้องหนูตัวเล็กซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์
ด้วยท่าทางประหนึ่งนักบัลเล่ต์..ไปตลอดทาง
ชวนให้นึกถึงวัยเด็กเล็ก..ที่ยามซ้อนท้ายจักรยาน
จะต้องได้ยินเสียงผู้ใหญ่คอยบอกให้เอาเท้าออกห่างจากซี่ล้อรถแทบจะทุกสองสามนาที

 

บางวันได้เห็นรถจักรยานของเจ้าตัวเล็ก
ที่มาช่วยผู้ใหญ่ทำสวนและพยายามทำตามทุกเรื่องแม้กระทั่งวิธีการจอดรถ
บางวัน..ได้เห็นจักรยานกลายร่างเป็นราวตากผ้าข้างถนนในเมืองใหญ่

 

ไม่ค่อยได้อยู่ในตึกสูง
แต่เมื่อไม่กี่วันมานี้คนในครอบครัวเกิดเจ็บป่วยต้องเข้าพักในโรงพยาบาลสองสามวัน
เป็นโอกาสให้ได้มองภาพในแนวดิ่งเช่นนี้

 

ไม่ได้ตระเตรียมหนังสือหรืองานไปอ่าน
และไม่อยากทำอะไรที่เสียงดังรบกวนการนอนของคนป่วย
จึงได้แต่นั่งและนอนเงียบๆ บ้าง

 

นึกถึงคนที่ต้องนอนป่วยอยู่นานๆ
ภาพที่เห็นคงจะเป็นแต่ภาพแนวดิ่ง..ทั้งฝ้าเพดาน..ฝาผนัง
แม้จะตกแต่งสวยงามเช่นไร  คงให้ความรู้สึกว่า โลกนี้คับแคบ
ทั้งยังต้องรับมือกับความป่วยไข้  ไม่สบาย
อีกทั้งสายโยงใยของอุปกรณ์ในการรักษา

 

นึกเห็นคุณค่าและโอกาสในการได้มองเห็น..และอยู่กับโลกกว้างอีกครั้ง
ในเวลาที่ยังมีเรี่ยวแรง  ในเวลาที่ยังได้ใช้ชีวิตอันเป็นปกติ
ความทุกข์น่าจะเบาบางลง..หากได้เห็นคุณค่าของสิ่งที่ยังมีอยู่
คุณค่าของการได้มี..ชีวิต