ไปภูเก็ตคราวนี้ของติดไม้ติดมือเพียบ เป็นห่วงว่าจะเอากลับกันได้หมดหรือเปล่า

รอวันนี้ด้วยใจจดใจจ่อ ทีมแรกที่จะเดินทางมาถึงคือทีมพิดโลก ฮ่าๆ เขาไม่รู้ว่าจากสนามบินไปกะตะ ไกลขนาดไหน ทำไมไม่หาที่พักที่ใกล้กว่าน้านนนนน อิอิ ผมจะไปรับไปส่งให้ถึงที่พัก ระหว่างทางจะพาแวะทานข้าวต้มปลาเก๋ากึ๊กขึ้นชื่อกันก่อน เพื่อจะได้มีแรงขึ้นเขาไปกะตะ อิอิ

          พรุ่งนี้ก็จะไปรับหลังเที่ยง ให้ไปดื่มด่ำกับบรรยากาศแถวกะตะกะรนเสียก่อน เพราะในตอนเช้าผมต้องทำงานให้อธิบดีเห็นหน้าซะก่อน ตอนบ่ายไม่ได้โดดไปไหนมีภาระกิจไปหารือข้อราชการกับคนชอบวิ่งรองนายกเทศมนตรีนครพิษณุโลกและคณะ เรื่องการช่วยเหลือทางกฎหมายแก่ประชาชนชาวพิษณุโลก แม้จะอยู่คนละจังหวัดแต่ก็จะผู้ช่วยประสานงานกับอัยการจังหวัดพิษณุโลกให้ได้ อิอิ

          คุณอร Bright Lilly ก็เต็มใจจะช่วย วันนี้คุณอรก็จะไปรับเสื้อคนแซ่เฮที่เสร็จแล้วมาเตรียมไว้ ลุงพูนส่งของชำร่วยมาถึงสำนักงานแล้ว วันนี้ผมจะขอให้แม่บ้านช่วยแพ็คให้ อาจารย์จุมพล น้องชายผมก็ฝากแผ่นซ๊ดีเพลงภาษาใต้(ภูเก็ต)มอบให้กับผู้เข้าร่วมเฮฮาศาสตร์ทุกท่านคนละ ๑ แผ่น และมีอัลบั้มเพลงภูเก็ตเป็นวีดีโอซีดีและวีซีดี เป็นของรางวัลให้กับผู้ชนะการประกวดภาพถ่าย (แต่มันบอกว่าทำเพลงแจกใจให้ไม่ทันเพราะกำลังเข้าห้องอัดบันทึกเสียงเพลงชุดใหม่อยู่ ต้องขออภัยทุกท่านด้วย แต่รับปากจะทำให้ รายงานมาเพื่อทราบครับ) โรงเรียนสตรีภูเก็ตมอบหนังสือปกแข็งสวนพฤกษศาสตร์โรงเรียนสตรีภูเก็ต กับหนังสือ ๙๐ ปี สตรีภูเก็ต ให้แก่ผู้ชนะการประกวด และผมมีผ้าชายหาดให้เป็นรางวัลอีกด้วย สงสัยงานนี้เป็นงานที่มีของติดไม้ติดมือจากเจ้าภาพมากที่สุด ลองทบทวนดูนะครับ

          ๑.เสื้อบาติกคนแซ่เฮ

          ๒.ซีดีเพลงชุดหัวใจฉุดขุ่ย (แปลว่าอะไรต้องไปฟังคำเฉลยที่ภูเก็ต)

          ๓.สบู่กากกาแฟ,แป้งถั่วเขียวกับน้ำมันมะพร้าวกลั่นเย็น ของลุงพูน

          ๔.หนังสือกฎหมายชาวบ้านของอัยการชาวเกาะ

          ๕.หนังสือมุกอันดามันของอบจ.ภูเก็ต มีเรื่องน่ารู้เกี่ยวกับสับปะรดภูเก็ต,จั๊กจั่นทะเล,กาเปกหรือกะเป๊ก

          ๖.กระเป๋าผ้ามัดย้อมใบเล็กของชุมชนคีรีวงศ์ จากดอกไม้ทะเล(ผมเพิ่งกลับมาถึงบ้าน ๑๘.๐๐ น.มาถึงก็เจอกล่องวางอยู่ที่บ้านแล้ว)

          นี่ไม่นับรวมขนมนมเนยที่ครูมิม ฝากมาให้ และบล๊อกเกอร์ที่จะส่งตามมาใครส่งอะไรมาผมจะแจ้งให้ทราบทางบันทึกนี้ครับ

          อาจารย์ธวัชชัยอยากได้ลายบาติกที่เขียนบนเสื้อ ขอให้จัดการเขียนบนผ้าเพื่อเอาไปใส่กรอบโชว์ในห้อง เรียนปรึกษาอ.อภินันท์แล้ว ท่านจะทำแบบแขวนให้เลยมีกรอบไม้บนล่าง

          ทุกอย่างมันดูราบรื่นไปเสียหมด ไม่ว่าเอ่ยปากขอความช่วยเหลือจากใครทุกคนก็ยินดี แต่มันก็เป็นอย่างพ่อครูบาว่า จะทำอะไรก็แจกใจไปก่อน ผมแจกใจให้ที่ภูเก็ตนานนับสิบปีแล้ว พอถึงเวลาใช้ใจทำงาน ใจก็เลยหลั่งไหลออกมาจากหลายแห่งช่วยกันต้อนรับคนแซ่เฮ  อืมม์...เป็นวันดีอีกวันหนึ่งของชีวิตครับ