อะไรเอ่ย ต้องถอดก่อนใช้

 

            หลังจากที่คุณสมร นามสมมติ (นามสกุลนี้โด่งดังมากในเมืองไทย เพราะว่าเมื่ออ่านหนังสือพิมพ์ทุกฉบับ ต้องพบคนนามสกุลนี้บนหน้าหนังสือพิมพ์ทุกวันเชียว) ยื่นบัตรนัดตรวจครรภ์ให้กับพยาบาล สาวสวยประจำคลินิกฝากครรภ์ (นี่ก็เป็นเหตุการณ์สมมติเช่นเดียวกัน กรุณาอย่าได้ไปหาดูเชียว ฮ่า ฮ่า) “คุณสมรกรุณาชั่งน้ำหนักด้วยค่ะ อุ๊ยๆ ช่วยถอดรองเท้าก่อนนะคะ”

 

            มีใครเคยสังเกตุบ้างไหม เข้ามาในโรงพยาบาลทีไร ต้องเห็นที่ชั่งน้ำหนักยี่ห้อ “กรุณาถอดรองเท้า” อยู่ทั่วไป ไปที่คลินิกไหน เขาก็ซื้อยี่ห้อนี้มาใช้ ไหนจะขึ้นบนวอร์ด เขาก็ซื้อยี่ห้อนี้มาใช้ สมัยก่อนที่ต้องใช้มือเลื่อนลูกตุ้มเหมือนตาชั่งหมู จนปัจจุบันที่เป็นแบบดิจิตอล ก็ยังใช้ยี่ห้อนี้ ยี่ห้อ “กรุณาถอดรองเท้า”

 

            ทำไมต้องถอดรองเท้า คือคำถามที่อยู่ในใจของผมมานานแสนนาน ตามประสาคนนามสกุลขวางคลอง ที่ต้องตั้งคำถามก็เพราะว่า ที่นี่คือโรงพยาบาล สถานที่ที่ผมคิดว่าสกปรกที่สุด อ้าว..ไหงพูดอย่างนั้นละพี่ โรงพยาบาลนะครับ ต้องสะอาดที่สุดสิ ก็ประโถ ใครป่วยก็มาที่นี่ ใครไอก็มาที่นี่ ใครเจ็บเข่าก็มาที่นี่ (แบบว่าไอมากครับ) ใครเป็นโรคเท้าเปื่อยก็มาที่นี่ มากมายก่ายกอง แถมคนที่มาที่โรงพยาบาลก็มาจากที่หลากหลาย จากสำนักงานหรูในเมืองติดแอร์เย็นเฉียบก็มี จากตลาดสดก็มี จากฟาร์มหมูก็มี จากโรงงานเผาขยะก็มี ต่างคนต่างตรงมาที่จุดคัดกรองของคุณพยาบาลคนสวยหน้ามล “กรุณาถอดรองเท้าชั่งน้ำหนักด้วยค่ะ” คำแนะนำหวานจ๋อยนั้นช่างบาดหูบาดใจผมยิ่งนัก เพราะเราคงลืมคิดไปแล้วว่า บนพื้นที่เหยียบของตาชั่งนั้น น่าจะเป็นอีกจุดหนึ่งในโรงพยาบาลที่สกปรกเป็นอันดับสองรองจากส้วม แล้วเราก็มาให้คนไข้อันเป็นที่รักของเราถอดรองเท้าเพื่อชั่งน้ำหนัก อะพิโธ่อะพิถัง ทำกันได้ลงคอ

 

            มาลองคิดหาคำตอบกันดูไหม ว่าทำไมจึงจึงต้องถอดก่อนชั่ง

 

1.      เพื่อจะได้น้ำหนักตัวจริงๆของคนไข้

 

แย้ง : น้ำหนักรองเท้าจะหนักแค่ไหนเชียว มันจะทำให้แพทย์ประเมินการรักษาผิดไปมากขนาดเท่าน้ำหนักรองเท้าเชียวหรือ ไม่แน่นะ ยาบางชนิดต้องคำนวณตามน้ำหนักตัว ไอ้ผมเป็นหมอมาก็นานเป็นทศวรรษแล้ว ก็ยังไม่เห็นยาแบบที่ต้องสั่งตามน้ำหนักตัวที่ต้องชั่งกันเป็นขีด ยกเว้นเด็กๆ ทารกน้อยหอยสังข์ นั่นเป็นข้อยกเว้น ถ้าจะเอาน้ำหนักมวลกายจริงๆ ทำไมไม่ให้แก้ผ้าชั่งไปเลยล่ะพี่ หากยังต้องการความแม่นยำขึ้นอีก คงต้องให้ไปปัสสาวะหรือ “กรุณาไปถ่ายหนักให้หมดก่อนนะคะ เสร็จแล้วค่อยมาชั่ง”

 

2.      กลัวตาชั่งจะสกปรกค่ะ

 

แย้ง : มันก็สกปรกสิ ที่นี่มันโรงพยาบาลนี่นา สกปรกก็สกปรกใต้รองเท้า ไม่ใช่บนฝ่าเท้าของคนไข้ เอาแบบนี้สิ ลองดูซิว่า มีหมอคนไหนถอดรองเท้าชั่งบ้าง มีพยาบาลคนไหน(กล้า)ถอดรองเท้าชั่งบ้าง ก็อาจจะมีบ้าง ที่กำลังลดน้ำหนัก รายนั้นคงสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด เพื่อให้ลมยกตัวขึ้นอีกนิด นำหนักตัวจะได้เบาลงอีกหน่อย (ทำยังกะว่า ชั่งน้ำหนักในน้ำเลยกระนั้น) แต่ความกลัวตาชั่งสกปรกนั่นมีจริงๆในสยามประเทศนี้ครับ ลองเดินไปดูสิ บางคลินิกนั้น พื้นตาชั่งยังถูกคลุมด้วยพลาสติกอยู่เลย อันนั้นอนุโมทนาสาธุให้เลยครับ ต้องให้สองขั้น เพราะว่ารักษาของหลวงไว้ด้วยใจมุ่งมั่นจริงๆ ถ้ายังยืนยันอยากจะให้เขาถอด(รองเท้า)ก่อนชั่งจริงๆ ผมว่าเราควรหากระดาษมารองเท้าให้คนไข้ก่อนชั่งทุกราย กล้าไหม? ต้องเปลี่ยนกันคนต่อคนด้วยนะ ผมจึงจะกล้าถอดก่อนชั่ง

 

3.      กลัวตาชั่งเป็นรอย ก็รองเท้าแต่ละคนเหมือนกันที่ไหน (ใครจะไปใส่รองเท้ากีฬามาโรงพยาบาลเหมือนหมอธนพันธ์และหมอสุภมัยล่ะ) บางคนเหยียบทรายมา ครูดกับพื้นตาชั่ง เป็นรอยหมดเลย

แย้ง : ไม่แย้ง อันนี้ไม่แย้ง อามิตตาพุทธ คิดได้ถึงขนาดนี้ก็เจริญละครับ ประเทศไทย ไชโย