เห็นหน้ากันเมื่อเช้า สายตาย

คุณตา...แห่งความทรงจำที่กลายเป็นอดีตไปแล้วเพียงข้ามคืน...อายุของคนเรานี้สั้นนักนะ...

เสียงสะอื้นร่ำร้องไห้ของลูกสาวคนที่เจ็ดของคุณตาคือภรรยาผมเองดังแว่วมาจากโรงพยาบาลมหาราช  จังหวัดนครศรีธรรมราช  แค่นี้ผมก็เริ่มรับรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกับคุณตา 

 การอำลาคุณตาในเย็นวันนั้นผมสังหรณ์ใจอยู่ลึกว่าคงมีวันนี้  ทุกคนเกิดมาแล้วต้องตายไปเป็นสัจธรรมของชีวิต  และวันนั้นผมเลยบันทึกภาพของคุณตาไว้เป็นภาพท้ายสุดที่คุณตายังมีลมหายใจอยู่ครับ

นอนหลับให้สบายนะครับคุณตา...

ป้อนข้าวโดยลูกสาวคนโตที่คุณตาเตี้ยน  มากจันทร์ อยู่อาศัยด้วย...

ยามแก่เฒ่า  หมายเจ้า  เฝ้ารับใช้

ยามป่วยไข้  หมายเจ้า  เฝ้ารักษา

เมื่อถึงครา  วันตาย      วายชีวา

หวังลูกยา  ช่วยปิดตา  คราสิ้นใจ  ( นิรนามของเก่า )

 หลังจากเราพึ่งออกจากบ้านไปทำงานเพียงสองวันก็มีเสียงมือถือตามภรรยาผมให้ไปดูแลคุณตาที่ป่วยอยู่  โดยลูก ๆของคุณตาทุกคนต่างก็ร่วมกันดูแลในท้ายสุดของชีวิต  และแล้วคุณตาก็ลาจากไปอย่างไม่มีวันหวนคืนอีก...

เห็นหน้ากันเมื่อเช้า  สายตาย

สายอยู่สุขสบาย        บ่ายม้วย

บ่ายยังรื่นเริงกาย       เย็นดับชีพนา

เย็นยังหยอกลูกหลานด้วย  ค่ำม้วยดับสูญ..( นิรนามของเก่า ) 

นับจากวันนี้ไปพวกเราคงมีงานใหญ่ที่ต้องร่วมกันจัดทำ โดยผมและลูกสองคนซึ่งเป็นหลานของคุณตาก็ต้องเดินทางขึ้นไปที่บ้านริมทะเลอำเภอหัวไทร  เพื่อร่วมงานศพของคุณตา...สำหรับสิ่งที่เหลืออยู่นับเป็นสัจธรรมชีวิต...เป็นเช่นนี้นั้นเองสมดังคำกล่าวจากท่านผู้รู้ว่า...

พฤษภกาสร                           อีกกุญชรอันปลดปลง

โททนต์เสน่งคง                    สำคัญหมายในกายมี

นรชาติวางวาย                      มลายสิ้นทั้งอินทรีย์

สถิตทั่วแต่ชั่วดี                     ประดับไว้ในโลกา...