เรานี้มาจากข้าวก้นบาตรของชาวบ้านผู้จนยาก เพราะข้าวก้นบาตรแท้ ๆ จึงได้มาอยู่บนภูเขาเหลียงซาน

ไอเดียเจ๋งเป้งเลย..?  ในมุมคิดของผม  เพราะเกินคาดเดาเลยละ..ฮิ ฮิ ฮิ...

ช่วงวันว่างที่ผ่านพ้นไปแล้วเป็นวันที่ผมทำความดีร่วมกับเพื่อน ๆบนภูเขาสูงเกาะยอ และอยู่ใกล้กิจกรรมทางพระพุทธศาสนาพอสมควร  เริ่มจากการดูและพระสงฆ์ที่มาสวดพระพุทธมนต์ถวายพรพระ 

 ยาม 10 โมงเศษ  ดูแลท่านช่วงขึ้นบนสถานที่จัดพิธีอยู่สูง  ผมต้องหาเก้าอี้มารองให้ท่านเหยียบขึ้นไปนั่งเพื่อสวดพระพุทธมนต์  ได้รับศีล 5 ช่วยกำกับดูแลด้านพิธีสงฆ์  และนำพระคุณเจ้าไปฉันเพลใต้ต้นไม้ถูกลมพัดเย็น ๆ

 พอพระคุณเจ้าฉันเสร็จร่วมส่งท่านแล้วทีนี้  ข้าวก้นบาตรก็เป็นของเรา  กินไปนึกถึงตอนอยู่วัดได้กินข้าวก้นบาตรไป 

 เรานี้มาจากข้าวก้นบาตรของชาวบ้านผู้จนยาก  เพราะข้าวก้นบาตรแท้ ๆ จึงได้มาอยู่บนภูเขาเหลียงซาน...เฮ้อ..ภูเขาที่สูงชันอย่างนี้...ฮิ ฮิ ฮิ 

...สิ่งสะกิดใจก็คือว่า...ขณะพระคุณเจ้าองค์ผู้เป็นประธานสวดพระพุทธมนต์นั้น  ท่านมีไหวพริบดีแท้...ช่วงจุดเทียนหม้อน้ำมนต์เสร็จแล้วปรากฏว่าลมแรง  เพราะอยู่บนภูเขาสูง  เปลวเทียนดูเอนลู่ไปตามลมแรงที่พัดจะดับแหล่มิดับแหล่อยู่นั้น...

ถ้าพระรูปอื่นเท่าที่เห็นมาคือท่านปล่อยให้แสงเทียนดับหรือตามมีตามเกิดนะ...วาบความคิดของพระคุณเจ้ารูปนี้เกิดทันทีโดยคว้าเอาตาลปัตร (พัด ) มาบังกระแสลมที่พัดแรงนั้น 

 ผลเปลวเทียนยังส่องสว่างไปจนการสวดพระพุทธมนต์ถึงคำว่า..นิพพันติ...ฯลฯ  เทียนจึงถูกจุ่มลงในหม้อน้ำมนต์สำเร็จตามเป้าหมายนั้นแล..ฮิ ฮิ ฮิเจ๋งเป้งเลยละ  ฮา ๆ เอิก ๆ