อันว่า "อัตตา" ความเป็นเรา เขา สัตว์ สิ่งของ ได้เริ่มขึ้นแล้ว ณ บัดนี้

          ภาพนาทีแรกที่มีโอกาสลืมตามาดูโลก ความงุนงง ความแปลก อะไรคือการเกิด อะไรคือชีวิต ตัวโตๆอยู่ข้างๆที่มีแววตาแห่งความรักนี่คือใคร? แล้วที่นี่คือที่ไหน สถานที่นี้เรียกว่าอะไร เกิดมาแล้วจะไปไหน เราคือใคร? ใครคือเรา? เราเกิดมาทำไม? เกิดมาเพื่ออะไร?เกิดมาเพื่ออยู่ หรือเกิดมาเพื่อตาย เกิดมาแล้วเรากินอะไร? แล้วอะไรมากินเรา? ถ้าเราโตมนุษย์จะกินเราหรือไม่? ความเจ็บปวดของผู้เป็นมารดา ความยินดี ความรัก หลายๆสิ่งหลั่งไหลมาสู่ห้วงความคิดคำนึง ล้วนแต่เป็นคำถามที่ต้องการคำตอบ กาลเวลาจะเป็นผู้ไขปริศนา หาคำตอบให้เจ้า.....

[ภาพแม่โคชื่อบุ๋มของนายประยูร แก้วศิริกำลังนอนคลอดลูกในคอก ขาหน้า 2 ข้าง กำลังโผล่ออกมาเมื่อวันที่ 15 เมษายน 2551 เวลา 07.30 น.]

[ส่วนปากและศีรษะกำลังโผล่]

[เจ้าของโคเข้าไปช่วยทำคลอด]

[ช่วงหัวไหล่ลูกโคกำลังผ่านออกมา]

[ฉันกำลังจะเกิดแล้วหรือ]

[แม่ฉันคงเจ็บปวด]

[ฉันเกิดมาเพื่ออะไร]

[ยังไม่หายใจ เพราะยังมีน้ำเมือกและเนื้อเยื่อปิดรูจมูกและปาก]

[ลมหายใจแรกแห่งชีวิต]

]

[ความเจ็บปวดของแม่...ความงุนงงของฉัน...ความปลาบปลึ้มยินดีของเจ้าของ]

[วิถีแห่งชีวิตได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว]

[ภาพความรัก เอื้ออาทร ระหว่างแม่ ที่มีต่อลูกเมื่อแรกเกิด]

[เมื่อเจ้าโตขึ้นเจ้าอย่าได้ทำให้แม่เสียน้ำตาเพราะเจ้านะลูก]

[แม่สั่งสอนเจ้าให้เป็นโค(คน)ดี]

[อย่ารังแกเขา อย่าเอาเปรียบผู้อื่น]

[ชีวิตนี้ช่างสั้นนัก ชีวิตนี้ชั่วฟ้าแลบ ชีวิตนี้ชั่วพริบตา...นะลูก]

.........

นำเสนอโดย

สักทอง ร่มไม้ใหญ่ใกล้ทาง