กลับไปเจอร้านแซ่บนัว แต่งร้านสวย คล้ายๆร้าน ยำแซ่บ ที่ต้องไปกินทุกครั้งที่ไป กรุงเทพ

วันที่ป้าแดงไปกรุงเทพ ป้าแดงไปพักแถวๆห้างมาบุญครอง เพราะคุ้นเคยกับย่านนี้ตั้งแต่เข้าไปอบรมพยาบาลวิสัญญีที่โรงพยาบาลจุฬา เวลาเข้ากรุงเทพจึงเลือกมาพักแถวนี้ อีกอย่างการเดินทางไปไหนมาไหนก็สะดวกมีรถไฟฟ้าอยู่ใกล้ๆ รถเมล์ก็ผ่านเยอะแยะ

เมื่อหิวหรืออยากกินอะไร แน่นอนเลยว่าคนอิสานโดยเฉพาะป้าแดงเวลาเดินทางแล้วมีอาการมึนหัวเวียนหน้ามักต้องนึกถึงส้มตำ

เดี๋ยวนี้รถเข็นส้มตำปากซอยเจ้าประจำไม่มีแล้ว

จำได้ว่ามีร้านส้มตำคนอิสานอยู่ที่ชั้นสองมาบุญครอง ตำได้ถูกปากคุ้นลิ้นยิ่งนัก แต่ไปเดินหาก็ไม่เจอ เลยอด

แต่กลับไปเจอร้านแซ่บนัว แต่งร้านสวย คล้ายๆร้าน ยำแซ่บ ที่ต้องไปกินทุกครั้งที่ไป กรุงเทพ

คนเยอะมากมีแจกบัตรคิวด้วย เคยคิดจะเข้าไปกินร้านนี้หลายครั้ง แต่หากไปกันหลายคนมักจะลงเอยกันที่ร้าน ยำแซ่บ

ค่ำๆหลานสาวที่นับถือมาหา ถามว่าอยากกินอะไร

แหม...ไอหลานที่รักถามได้ สำหรับป้าแดงต้อง ส้มตำอยู่แล้วแต่หาร้านประจำไม่เจอ

ความจริงก็เพิ่งไปกินก๋วยจั๊บเยาวราชมา(ไม่ได้ไปถึงเยาวราชหรอก กินที่ศูนย์อาหารมาบุญครองนั้นแหละ) แถมกินหนมปังปิ้งร้านมนต์นมสดของชอบมาด้วย แต่หลานท่าทางจะหิวและบ่นว่าอยากกินส้มตำเหมือนกัน เลยลงเอยที่ร้าน แซ่บนัว

เกือบไม่ได้โต๊ะแล้วละ เพราะคนแน่นมาก มีครอบครัวหนึ่งหรือว่ากรุ๊ปทัวร์ก็ไม่รู้คนเกือบสิบ ต้องเดินออกมาจากร้าน เพราะที่นั่งไม่พอ โชคดีเราไปกันสองคน มีที่นั่งให้

มาบุญครอง ร้านแซ่บนัว

อาหารออกช้ามาก เด็กเซิฟซึ่งแต่งชุดนักเรียน บอกว่า มาทำงานนอกเวลาวิ่งวุ่นไปทั่วร้าน(ร้านก็แคบ) ร้านที่เย็นๆทำเอาเด็กเหงื่อเต็มไปหมด

หลานสาวที่ไปด้วย บ่นว่าหลานที่บ้านมันจะรู้จักทำมาหากินแบบนี้รึป่าวนะ

สั่งอาหารหลายรายการเลยทีเดียว ไม่ว่าจะเป็นส้มตำ(ลาวแต่ไม่มีปลาร้า) น้ำตกหมู ต้มแซ่บ ยำมาม่า ยำวุ่นเส้น  อีกหลายรายการจำไม่ได้แล้ว ท่าจะหิวสั่งซะเยอะเลย

ส้มตำอร่อยคุ้นลิ้นชิ้นปาก แต่ไม่น่าใส่ปูทะเลมาเลย เสียรสชาดความเป็นอิสานหมด

สรุปแล้วร้านนี้ อาหารอิสานถูกปาก มากกว่า ที่ร้าน ยำแซ่บ ที่ไม่ทำให้เป็นอิสานแท้ แต่พยายามทำให้ดูไฮโซโก้หรูแต่คงไว้ซึ่งรสชาดจัดจ้าน ที่คนกรุง ชอบออกเสียงว่า แซ่บ

พูดถึงเรื่องกินที่ไร ไม่เคยทิ้ง ส้มตำ ลาบ น้ำตก

เลยเน่อะเรา