เราอาจลืมไปว่า...

เพราะดวงอาทิตย์ที่อยู่อีกฟากของท้องฟ้า

จึงฉายทาบให้แสงจันทร์ในคืนนี้สุกใส

 

เราอาจลืมนึกไป...

ว่าอดีตแห่งคืนวันของต้นไม้สูงใหญ่

ก็เป็นเพียงเมล็ดพันธุ์น้อยๆ กระจ้อยร่อยเท่านั้น

 

เราอาจลืมไปแล้วเช่นกัน...

สองมือของพ่อที่หยาบกร้าน

เคยประคอง จนสองขาเราก้าวเดินได้

 

และเราอาจหลงลืมไป...

แผลเป็นที่หัวเข่าข้างซ้าย 

คือครูคนสุดท้าย...

ที่สอนให้เราขี่จักรยานปล่อยมือ...

 

บางคุณค่า...มีคุณค่าที่สายตามองเห็น...

บางความจริง...ซ่อนอีกความจริงในสิ่งที่เป็น...

ไม่ได้หลบเร้น...

เพียงแต่เราอาจลืมที่จะมองเห็น....เท่านั้น

 

 

  ขอบคุณข้อมูลจาก : http://variety.teenee.com/foodforbrain/7337.html

 

 

                    

               แล้วคุณล่ะ...ทุกวันนี้  ลืมอะไรไปบ้างหรือเปล่าค่ะ...