แต่วันนี้ ... ไม่มีแมวตัวนั้นอีกแล้วครับ

ห้องทำงานของผม อยู่ในอาคารเก่า ซึ่งอดีตเป็น "หอพักเก่า" ที่ดูสยองกิ๊วเล็กน้อย ถึง ปานกลาง

ด้านหน้าอาคาร เป็นลานจอดรถยนต์ และ สวนหย่อมประจำศูนย์ปฏิบัติการท่องเที่ยวของนักศึกษาสาขาการท่องเที่ยวฯ ส่วนปีกซ้ายของอาคาร มีซุ้มอาหารที่ขายของกินสารพัด เราเรียกว่า "ซุ้มโค้ก" ... และด้านหน้าใกล้ประตูออกของอาคารมีเตนท์พักร้อน และม้าหินอ่อนให้นักศึกษาได้พักร้อน บางทีอาจารย์ก็ใช้เป็นห้องเรียนอีกต่างหาก

ด้านหลังอาคาร เป็นโรงเรียนอนุบาลเด็กเล็ก ... ดังนั้น เราจะได้ยินเด็กร้องเพลงชาติทุก ๆ เช้า และตอนเย็น ๆ ก็มีการประกาศผู้ปกครองมารับทุกวัน

สัตว์ที่ไม่ได้รับเชิญมาอาศัยอยู่แถว ๆ นี้มาจากทุกสารทิศ หมา แมว นก ... โดยเฉพาะแมว มักจะนั่งทำตาละห้อยขอข้าว ขนม นักศึกษาอยู่บริเวณนี้เป็นประจำ

แมวตัวหนึ่ง สีขาว แต้มด้วยสีส้ม ดำ น้ำตาล ... แวะมาร้องหน้าห้องประจำ แมว ๆๆๆ .. ร้องเสียงดัง ไม่เหมือนตัวอื่น ผมก็ซื้ออาหารเม็ดของแมวไว้เลยในห้องพัก 1 กล่อง ... ถ้ามาร้อง หาของกิน ก็จะออกจากห้องไปให้อาหารมัน มันกินเสร็จแล้วก็จะหยุดร้อง แล้วนอนหลับอย่างมีความสุข

ช่วงหลัง ๆ นี่ก็มีคนเอาปอกคอสีแดงมาใส่ไว้ให้ ดูเท่ห์ไปเลย ... เห็นเลา ๆ ว่าน่าจะเป็นนักศึกษาหอหญิงที่อยู่ใกล้ ๆ อาคารเลี้ยงเอาไว้ มันคงไปอ้อนขออาหารตามเคย

วันเสาร์-อาทิตย์ที่ผ่านมา ผมให้อาหารมันเช่นเคย และชอบอุ้มมันมาในห้อง แล้วก็อุ้มออก พุงปลิ้นทีเดียว หน้าตาเป็นมิตร น่ารักมาก แล้วอาหารหมดพอดี .. วันนี้ก็กำลังคิดว่าจะไปซื้อให้ใหม่

 

แต่วันนี้ ... ไม่มีแมวตัวนั้นอีกแล้วครับ

 

ขณะที่ผมกำลังทำงานอยู่ที่โต๊ะในตอนบ่าย พี่อาจารย์ ... ที่พักอยู่ห้องเดียวกัน เดินมาด้วยหน้าตาแปลก ๆ ซึ่งผิดปกติจากทุก ๆ วัน ...

 

พี่อาจารย์ : ... น้อง ... พี่มีอะไรจะบอก

ผมก็คิดว่าเล่นมุข ๆ แน่ ๆ : ... ฮั่นแน่ อะไรพี่ อำอะไรหรือเปล่าพี่

พี่อาจารย์ : ... น้อง ... แมวตายแล้ว (พร้อมกับน้ำตาไหลออกมาแบบห้ามไม่อยู่ เพราะพี่อาจารย์ก็เป็นคนให้อาหารมันทุกวันเหมือนกัน โดยเฉพาะตอนผมไม่อยู่)

ผมถาม : ... แมวตัวไหนพี่

พี่อาจารย์ : ... ตัวที่มานอนหน้าห้องเราไง ตัวที่น้องเอาอาหารให้ทุกวัน สีส้ม ๆ น่ะ

ผมเริ่มตกใจ : ... หา พี่มันตายได้ยังไงพี่ แล้วตอนนี้มันอยู่ที่ไหน

พี่อาจารย์ : ... มันนอนแข็งตายอยู่ที่ข้างรถพี่เล็กที่หน้าคณะฯ

 

ผมทำใจได้ก็บอกพี่อาจารย์ว่า เราคงต้องฝังมันแล้วล่ะพี่

แล้วบังเอิญที่โต๊ะผมมีถุงขยะสีดำอยู่หลายถุง แล้วเป็นเรื่องตลกมากที่โต๊ะอาจารย์มีถุงสีดำได้ยังไง (ผมเอามาจากบ้านน่ะ)

ผมก็ให้พี่เขาพาไปที่ศพมัน พี่อาจารย์ถือไม้โกยขยะมาด้วย เพื่อจะได้ช่วยกันดันศพมันเข้าถุง

เมื่อถึงศพ ... มันตายเหมือนนอนหลับ มดยังไม่ขึ้น แสดงว่า พึ่งหมดลมหายใจไปไม่นาน ... คุยกับพี่อาจารย์ว่า กลัวว่ามันจะเป็นโรคไข้หวัดแมวที่กำลังระบาดอยู่ เพราะพี่เขาเห็นแถวบ้าน เทศบาลมาประกาศฉีดวัคซีนแมวอยู่

เราสองคนช่วยกันยกศพแมวใส่ถุงดำสองชั้น เอาหนังว๊อง (หนังยาง) รัดปากถุง เดินกลับห้องพัก เอาถุงดำไว้หน้าตึก เพื่อตามหาลุงเลิศ นักการฯ ที่รู้จักกัน ไหว้วานให้ลุงช่วยนำมันไปฝังใต้ต้นไม้หน่อย เพราะไม่อยากให้มันเน่าในถุง ถ้าเกิดเอาไปทิ้งที่ถังขยะ อยากให้ละลายกลับสู่พื้นดินอีกครั้ง

 

"กัมมะโต กัมมะตัง กัมเม ถานัง กัมมะจุติ" ผมท่อง 3 รอบ ซึ่งมีความหมาย "จงไปเกิดใหม่ในที่ ๆ ดีกว่านี้นะ เจ้าเหมียว"

 

บ้าที่สุดที่ความผูกพันที่เรามีต่อแมวที่เราไม่รู้จัก แต่ให้อาหารมันกิน กลับทำให้เราต้องรู้สึกเศร้า ใจหายอย่างบอกไม่ถูก ทั้ง ๆ ที่เรารู้อยู่แล้วว่า "ความตายเป็นเรื่องปกติของสิ่งมีชีวิตในโลกนี้"

 

เศร้าครับ :( ... วันนี้