“ขยับหน่อยคร๊าบ....เราได้ เพื่อนได้ เราก็อยู่ได้.....เราไม่ได้ เพื่อนไม่ได้ เราก็อยู่ไม่ได้”

เมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา...  มีเหตุให้ต้องนั่งรถสองแถวไปทำงานหลายวัน...  เลยได้เห็นอะไรดีๆเยอะแยะมากมาย....จากข้างถนน

 

ขณะนั่งรถไปก็ได้นั่งอ่านหนังสือไปด้วยเหมือนฝึกสมาธิ  อยู่กับตนเอง....ลมโชยเย็นสบาย.... ดูอะไรต่ออะไรข้างทางไปด้วย....ออกจะเพลินๆ.....

 

 

พอมาถึงหน้าสถานีขนส่งก็ได้ยินเสียงคุณตำรวจพูดผ่านโทรโข่ง....แถบบ้านฉันเรียก...บักอัลโหล....

 

“ขอความกรุณาผู้โดยสารเดินข้ามสะพานลอยนะครับ....เพื่อความปลอดภัยครับ....”

 

“.....รถสองแถว  เข้าคิวคร๊าบ  เข้าคิว....”

 

“พวกเรามาช่วยกันคร๊าบ...ทำยังไงจราจรแถวนี้จะได้ไม่ติด   ตำรวจก็ทำงานไม่หนัก...ท่านก็ไม่ถูกจับ”

 

“...พวกเราชาวสองแถวต้องช่วยกันครับ  บ้านเราจะได้น่าอยู่...รถสองแถวบ้านเรายาวที่สุดในประเทศไทยครับ......”

 

“ขยับหน่อยคร๊าบ....เราได้  เพื่อนได้  เราก็อยู่ได้.....เราไม่ได้   เพื่อนไม่ได้   เราก็อยู่ไม่ได้”

 

“...ถ้าเราไม่ขยับ  เพื่อนก็ไม่เขยื้อน...ค่อยๆเลื่อนไปครับ...วันนี้เรามีน้ำใจให้เพื่อน  วันหน้าเพื่อนมีน้ำใจให้เราครับ....”

 

 

ฉันก็นั่งฟังไปเรื่อยๆขณะรถสองแถวจอดแช่.... รอผู้โดยสาร...  นึกทึ่งในเทคนิคการโน้มน้าว  สักพักนึงก็ได้ยินเสียงจาก บักอัลโหล......

 

“ข้อความไม่กี่ข้อความ  ดูแล้วน่าจะปฏิบัติได้... พระภิกษุรักษาศีล  227 ข้อ สามเณรรักษาศีล 10 ข้อท่านยังทำได้ครับ... แต่นี่เรา....พี่น้องสองแถว  ง่ายๆ  3 ข้อแค่นั้น...อย่ากีดขวาง....อย่าแช่ป้าย... อย่า....”ที่เหลือรถเขยื้อนพอดี  เลยอดได้ยินค่ะ

 

 

ฉันเห็นความพยายามอย่างยิ่งของตำรวจจราจรเมืองขอนแก่น.....ในการจัดระเบียบจราจรแล้ว  รู้สึกทึ่งอย่างมากค่ะ 

 

.....ขอปรบมือดังๆให้นะคะ.....

 

ยังค่ะ...ยังไม่จบ....เรื่องเล่าจากข้างทาง....มีต่อ ตอนที่ 2  “งานนี้...แพ้หมา” ค่ะ