การเป็นผู้นำ และการตัดสินใจบนความรู้สึกของคนอื่นนั่นไม่ง่ายเลย

หายไปเสียนาน เนื่องด้วยภาวะการคิดที่ไม่สามารถตกผลึกมาเป็นเรื่องราวเล่าขานและแลกเปลี่ยนกับใครใน gotoknow ได้
เลยเป็นแค่เพียงผู้ติดตามและฝากข้อคิดเห็นไว้บ้างตามเวลาและหัวคิดจะอำนวย 
วันนี้พิมพ์ดีดกลับมาแล้วพร้อมเรื่องเล่าจากยอดดอย...

มีโอกาสได้เยี่ยมเยือนพื้นที่สูงอีกครั้งหลังจากห่างหายไปนานหลายปีในฐานะผู้ช่วยนักวิจัย  ได้แต่เก็บความประทับใจไว้ และหวังว่าจะมีโอกาสได้ไปสัมผัสกลิ่นหมอกและธารน้ำใจจากยอดดอยอีกครั้ง 

ด้วยคุณวุฒิและวัยวุฒิที่มากขึ้นตามกาลเวลาที่ผ่านไป 
การขึ้นดอยคราวนี้ของฉันจึงได้ทำหน้าที่ควบคุม ดูแลและให้คำปรึกษากับผู้ช่วยนักวิจัยในการเก็บข้อมูล
ฉันต้องดูแลลูกทีมในการเดินทางครั้งนี้ 6 คน กับคำถามที่ค่อนข้างละเอียดและต้องการความแม่นยำเพื่อคำนวณหาต้นทุนการผลิต    

สำหรับเรื่องที่ฉันจะเขียนถึงในวันนี้เป็นเรื่องราวของการ “ทีม”
ซึ่งฉันคิดว่าเป็นปัจจัยสำคัญในการทำงานที่เป็นทั้งการสนับสนุนและอุปสรรคต่อความสำเร็จของงานได้ 

การดูแลของฉันไม่หนักหนานัก เนื่องจากก่อนจะถึงมือฉันมีคนคอยดูอยู่แล้วด้วยความสัมพันธ์ส่วนตัวของผู้ชักชวนซึ่งเป็นเพื่อนของฉันเอง ก่อนที่จะมาถึงฉันด้วยความสัมพันธ์ทางการทำงาน
ซึ่งนั่นถือเป็นโชคดีของฉันมาก
ในฐานะของคนที่ไม่สามารถควบคุมการทำงานแบบสั่งการหรือใช้คำพูดแบบตรงไปตรงมาอย่างฉัน

ฉันโชคดีมากที่ได้ผู้ร่วมงานที่มีประสบการณ์การเก็บข้อมูลภาคสนามมาก
อีกทั้งยังมีความละเอียดข้อมูลที่ได้จึงครบถ้วน
ด้วยเหตุนี้ทีมเราจึงกลับมาพูดคุยและจัดการแบบสอบถามอย่างละเอียดทุกคืน
เพื่อให้ผู้เก็บไม่สับสนและวางแผนในวันต่อไปจากปัญหาที่แต่ละคนเจอในวันนี้
ซึ่งฉันคิดว่าเด็กทุกคนที่ร่วมทีมครั้งนี้ได้เรียนรู้ทั้งเรื่องข้อมูลในพื้นที่ และกระบวนการทำงานได้เป็นอย่างดี

นิ้วมือคนเรายังยาวไม่เท่า คงไม่แปลกอะไรที่ความสามารถของคนเราจะต่างกัน

และในการทำงานของฉันในครั้งนี้ก็เช่นกัน มีน้องคนหนึ่งที่ไม่ส่งแบบสอบถามมาให้ฉันตรวจในคืนแรกๆ ของการทำงาน ในขณะที่คนอื่นพยายามจะทำ เรียนรู้  รับฟังข้อผิดพลาด และปรับแก้ไข ด้วยความไม่เด็ดขาดของฉัน จึงทำได้แค่เพียงถามว่า “เสร็จหรือยัง” เมื่อได้รับคำตอบว่า “ยัง” ฉันก็ไม่สามารถจัดการใดๆ ต่อได้

จนกระทั่งวันสุดท้ายของการเก็บข้อมูลในพื้นที่แรก รุ่นพี่ผู้ชักชวนรุ่นน้องคนนี้จึงจัดการเรียกแบบสอบถามมาดู พบว่าน้องไม่เข้าใจและทำไม่ถูกต้องตามที่คนอื่นทำ จึงเกิดการสอนและตำหนิเกิดขึ้น ด้วยความรับผิดชอบของรุ่นพี่ที่มีต่อรุ่นน้องในฐานะพี่สาว และความรับผิดชอบที่มีต่อฉันในฐานะผู้ชักชวน ในขณะที่ฉันได้แต่กังวลกลัวว่าเด็กน้อยจะไม่พอใจ แต่งานก็คืองาน เพื่อนรุ่นพี่บอกฉันว่าอย่างนั้น
“ติติงกันเรื่องงาน แต่ความสัมพันธ์เหมือนเดิม” จริงหรือ!

จากคืนนั้นฉันคิดว่าเด็กน้อยควรได้เรียนรู้มากขึ้นว่า การทำงานช้า ไม่เข้าใจแล้วไม่ถาม มีผลกระทบต่อตัวเค้าเองอย่างไร และฉันหวังว่ามันจะไม่กระทบกับงาน และทีม
แต่เปล่าเลยเมื่อเปลี่ยนพื้นที่เก็บข้อมูลใหม่ แบบสอบถามจากพื้นที่ก่อนหน้านี้ยังจัดการไม่เรียบร้อย
จนกระทั่งเพื่อนร่วมทีมคนอื่นต้องรับผิดชอบเก็บแบบสอบถามในส่วนของเด็กคนนี้เพื่อให้เค้าได้จัดการงานที่ค้างอยู่ให้เรียบร้อย นิ้วน้อยๆ นี้ส่งผลกระทบกับนิ้วอื่นในทีมเสียแล้ว

นิ้วมือคนเรายาวไม่เท่ากัน แต่ความรับผิดชอบและความใฝ่รู้ ไม่ได้ขึ้นอยู่กับความยาวของนิ้วมือ...

และเมื่องานของฉันเสร็จในช่วงแรก ได้มีการพักจัดการกับเสื้อผ้าในกระเป๋าสองวันและพร้อมที่จะลุยต่ออีกหนึ่งสัปดาห์ ความรับผิดชอบของรุ่นพี่ก็เกิดขึ้น โดยการขอให้เปลี่ยนน้องคนนี้ออก ด้วยความรับผิดชอบในฐานะคนพามา หากหาคนไม่ได้พี่สาวก็จะรับผิดชอบเก็บงานในส่วนของน้องคนนี้ไปเสีย เพราะเค้าไม่ต้องการให้ทีมทำงานช้า
ความรู้สึกของฉันตอนนั้น เกิดความสงสารเด็กน้อยคนนี้มาก
ฉันอยากให้โอกาสเค้า แต่พี่สาวยังยืนยันว่าเพื่อให้งานราบรื่น และไม่ส่งผลกระทบต่อคนอื่นขอให้ทำตามที่เค้าขอร้อง ฉันจึงหาคนใหม่ไปแทน

ซึ่งทำให้ฉันได้เห็นความแตกต่างของการเป็นผู้รับโอกาส เพราะคนใหม่ที่แทนที่คนเดิมพร้อมที่จะเรียนรู้ พร้อมรับคำชี้แนะ และมีความรับผิดชอบมากกว่า จึงส่งผลต่อการทำงานของทีมให้ราบรื่น รวดเร็ว และถูกต้องขึ้น

หากเป็นฉัน ฉันจะตัดสินใจ เปลี่ยนนิ้วน้อยๆ นี้ออกจากทีมได้หรือไม่

หากเป็นฉัน ฉันจะบอกนิ้วน้อยๆ นั้นอย่างไร

หากเป็นฉัน ฉันจะทำอย่างไร...

ถึงแม้การทำงานครั้งนี้เป็นเพียงช่วงสั้นๆ กับคนไม่กี่คน กับค่าตอบแทนไม่กี่บาท

แต่ก็ทำให้ฉันได้เรียนรู้ว่า

การเป็นผู้นำ และการตัดสินใจบนความรู้สึกของคนอื่นนั่นไม่ง่ายเลย