ขออนุญาตระบายความรักที่มีต่อ...ลูกศิษย์..ก็คนมันแอบรักลูกคนอื่นเขานี่...

 

 

 

 

ลูกลิง…ฟังผลสอบแล้ว...เย้....

วันนี้...พรานไพรอย่าง รพินร์ ไพรวัลย์ (อุ๊บ..เดี๋ยวเขาก็รู้หรอกว่า เพชรพระอุมาขึ้นสมอง..) พรานไพรที่ยังไม่ชำนาญทางในป่าแห่งการศึกษา อย่าง ครูตุ๊กแก มีความภูมิใจที่สุด  ที่ได้นำทางพาลูกลิงอันเป็นที่รักฝูงหนึ่ง มาส่งยังชายป่าเพื่อจะส่งให้กับพรานคนต่อไป ได้สำเร็จอย่างทุลักทุเลพอสมควร

            ตลอดระยะเวลา 1 ปี ในป่าแห่งการศึกษาช่วงที่2(ป.2)นี้ พรานไพรอย่างครูตุ๊กแกได้ทำหน้าที่กล่อมเกลี้ยงเลี้ยงดู ระแวดระวังภัย แนะนำชี้วิชาความรู้ในการเดินทางค้นหา สมบัติทางปัญญา และวิชาแห่ง การดำรงชีวิต ให้กับลูกลิงฝูงนี้อย่างเต็มความสามารถ แต่ยังไม่เต็มตามความตั้งใจ เพราะบ่อยครั้งที่พรานไพรคนนี้ ต้องต้องละทิ้งลูกลิงเข้าเมืองเพื่อนำ ขุมทรัพย์ความรู้ของป่าท่าไชย  ออกไปแลกเปลี่ยนเรียนรู้กับขุมทรัพย์จากแหล่งอื่นๆ และนำขุมทรัพย์นั้นกลับมาประยุกต์ใช้เพื่อให้วิชาพรานได้ถูกเติมเต็มและแข็งแกร่งขึ้น รวมถึงได้มีโอกาสต้อนรับพรานมืออาชีพจากที่อื่นๆมากมาย (มากมายจริงๆ)ที่แวะเวียนเข้ามาในป่าท่าไชยแห่งนี้

ทำให้บางช่วงของการเดินทาง ทั้งพรานและลูกลิงต้องออกแรง เร่งฝีเท้ากันมากพอสมควร เพื่อให้การเดินทางไม่ล่าช้าและเกิดอุปสรรค

            ปีนี้..มีบททดสอบมากมายที่ลูกลิงต้องต่อสู้  และผลของการต่อสู้นั้น จะเป็นตัวบ่งบอกว่า พรานไพรผู้นี้มีศักยภาพในวิชาความรู้ที่ถ่ายทอดให้ลูกลิงมากน้อยเพียงใด  มีอะไรบ้างที่ยังบกพร่องและต้องปรับปรุงแก้ไขและพัฒนาให้ดีขึ้น เพื่อเตรียมพร้อมในการรอรับลูกลิงฝูงต่อไป ที่กำลังจะเดินเข้ามาอยู่ในความดูแลรับผิดชอบของพรานคนนี้ให้ดีขึ้นกว่าที่ผ่านมา                                        

        และวันนี้...ลูกลิงฝูงนี้ ก็สามารถผ่านบททดสอบในป่าแห่งนี้ได้ พร้อมกับสะสมวิชาความรู้และวิชาแห่งการดำรงชีวิต ได้มากพอที่จะก้าวสู่ป่าแห่งใหม่ ถึงแม้จะยังไม่ใช่ก้าวที่แข็งแรงนัก แต่ก็มั่นคงพอที่จะเผชิญกับบททดสอบบทต่อๆไป ด้วยหัวใจที่มุ่งมั่น

            ต่อจากนี้ไป...พรานคนนี้คงทำได้เพียงเฝ้ามองและรอคอยการเดินทางไปสู่ความสำเร็จของลูกลิง คอยส่งกำลังใจ ความห่วงใย ความปรารถนาดีอยู่ห่างๆ  และพร้อมเสมอที่จะวิ่งไปฉุดให้ลุกขึ้นยืนหากลูกลิงตัวใดหกล้ม หรือพลาดพลั้ง...จนกว่า...

            จนกว่า......จะสุดปลายแห่งสายตาคู่นี้  ที่จะสามารถมองเห็นได้........

- - -- - - -- - - - - -  - - - - - -- - -  --  -- - -

            ครูตุ๊กแก...นั่งรำพึงรำพันฝันเพ้ออะไรอยู่...ส่งลูกศิษย์เลื่อนชั้นไป ป.3 ได้แล้ว  โน่น ป.1 ที่จะขึ้น ป.2 มารอที่ประตูห้องเรียนแล้ว  ได้ข่าวว่าซนกว่ารุ่นเก่าอีก (ฮือ..ฮือ..ครูตุ๊กแกรู้รสชาติความแสบซนมาแล้ว  นายปลาร้า นายชินจัง นายดังใจ และ นายไก่อู..อู อู่ อู้ อู๊ อู๋ .....)

ขอบคุณ

ที่วันนี้ยังมี...ลมหายใจ

ให้ชีวิตก้าวต่อไปตามความ...มุ่งมั่น

ประสบการณ์..ที่สั่งสอนให้กล้า..และฝ่าฟัน

อุปสรรค..จะเป็น แรงผลักดัน

...ให้ความฝันสำเร็จ...อย่างงดงาม...

 - - - - - - - -

 

 สู้ต่อไป...ทาเคชิ...