ท้อแต่ไม่ถอย

บนถนนสายครู จะมีใครรู้ไหมว่า เป็นเช่นไร

ทุกครั้งที่ว่างจากการสอน ก็ได้มีเวลาคิด เรื่องของตนเอง อยู่บ้าง ว่างานที่เราทำนี้ มันคุ้มมั้ย ควรทำมั้ย

เสี่ยงมั้ย แต่ทุกครั้ง เมื่อ ครูอย่างผมได้มองเห็นเด็กน้อยตาดำๆ หน้าตาไร้เดียงสา ก็ทำให้ผมลืมปัญหาของตนเองทุกอย่าง

 

 

 

แต่ความจริงแล้ว ใครจะรู้ว่าชีวิตครูอัตราจ้าง เงินเดือนแค่ 3,000 บาท  ดูแล้วมันน้อยมากๆ สำหรับผู้สร้างอนาคตของชาติ ซึ่งบางเดือนแทบจะไม่มีเงินเดือนจะจ้าง ถ้าในช่วงปิดภาคเรียน ก็จะไม่ได้รับค่าตอบแทนใดๆ

แต่ชีวิต คนเราทุกคนย่อมต้องการ ปัจจัย ทั้ง 4  ประการ  เสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่ม  อาหาร  ยารักษาโรค  และที่อยู่อาศัย 

และหลายคงคิดว่า ครูดอยทำไมไม่ไปหางาน ที่มันดีกว่านี้...

ทั้งๆที่เราสามารถที่จะหางานทำที่ดีได้

 

 

 

แต่เมื่อ คิดถึงหรือเห็นหน้าเด็กนักเรียนแล้ว ครูดอยก็ไม่สามารถที่จะทอดทิ้งเด็กๆที่รอคอยการสอนจากครูได้ เราต้องสอนพวกเค้า ให้ได้รับความรู้อย่างมากที่สุด

 

ในบางครั้ง ก็เกิดความท้อขึ้นมาภายในใจ ว่าเราทำงาน เราทำไปเพื่ออะไร ควรที่จะสร้างเนื้อสร้างตัวให้ได้ก่อน แล้วค่อยทุ่มเท ส่วนตรงนี้ จะไม่ดีหรือ

ตอนนี้ ครูดอยยังมือแปดด้าน คิดอะไรไม่ออก ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี

อีกใจหนึ่งอยากไปหางานทำอื่น

อีกใจหนึ่งอยากอยู่สอนเด็กต่อ

ต้องรอกาลเวลาช่วยในการพิสูจน์ซะแล้ว

 

ภาพแห่งความทรงจำ     สวยงามคนละอย่าง     สองอย่างสวยสองแบบ