เขียนโปรแกรมเป็นงานศิลปะ เป็นไปได้ครับ

เป็นศิลปะ เพราะในการเขียนโปรแกรมมีความงามแฝงอยู่

ลองมาดูนะครับ ว่าทำไม

 

1. เพราะการเขียนโปรแกรม ต้องการการที่ว่างของรูปแบบการเรียงข้อความ

 

ลองย่อภาพหน้าจอที่กำลังเขียนโปรแกรมลงสิครับ เป็นเหมือนการประกอบวางก้อนอิฐ ซ้อนเป็นรูปร่างต่าง ๆ ลอยบนแผ่นที่ว่างเปล่าของหน้าจอ

เขียนโปรแกรมยาว ๆ ใครไม่มีเว้นบรรทัด ไม่มีย่อหน้า จัดแนวข้อความให้สวยงามเป็นระเบียบ เวลาเกิดที่ผิดขึ้นมา หาไม่เจอหรอกครับว่าผิดตรงไหน

 

2. การเขียนโปรแกรม เป็นเหมือนการร่ายโศลก เหมือนการร่ายบทกวี เหมือนการเขียนเรียงความ

ศิลปะในการเขียนโปรแกรมไม่ให้สะดุด คือ ตั้งชื่อกระบวนการ ตั้งชื่อตัวแปร ให้สื่อความ กระชับ ตรงประเด็น ไม่มีชื่อที่ชวนให้สับสน

ใครตั้งชื่อไม่ชัด ก็จะคิดไม่ชัด คิดไม่ชัด ก็หลงทางในเขาวงกตแห่งการคิดของตัวเอง เหมือนลูกหมาตัวน้อยวิ่งไล่งับหางตัวเอง ไม่ต่างจากการแต่งโคลงกลอนที่ผู้แต่ง ไม่มีความในใจที่อัดอั้นเต็มอก หรือผู้แต่งที่ไม่รู้จักผูกคำ ให้งามงด

ใครตั้งชื่อชัด การเขียนโปรแกรม ก็คือการพูดในชีวิตประจำวัน เพียงแต่ใช้ไวยากรณ์ของภาษาที่กำลังเขียนโปรแกรมเท่านั้น ภาษาอันงดงาม สามารถพรั่งพรูราวกับไม่ได้อยู่ใต้กฎเกณฑ์ใด

 

3. เพราะการเขียนโปรแกรม เป็นการตกผลึกของการคิด ที่สร้างระบบมีชีวิตขึ้นมา โง่หรือฉลาด ล้วนสะท้อนตัวตนผู้สร้าง