ใครจะดีกว่าใคร.....เค้าโครงเรื่องจาก...ตากับตีน....

ใครจะดีกว่าใคร.....เค้าโครงเรื่องจาก...ตากับตีน....

 

ยางลบกับดินสอใครดีกว่ากัน

 

พัชราพร  สุขเผือก

** เพชรงาม **

 

 

            เช้าวันใหม่ของวันที่อากาศแจ่มใส แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องเข้ามาในห้องนอนห้องหนึ่ง ภายในห้องมีโต๊ะเขียนหนังสืออยู่ริมหน้าต่าง ซึ่งเป็นที่ๆ นางสาวยางลบสีขาวกับนายดินสอสีดำอาศัยอยู่ ในบรรดายางลบและดินสอทั้งหมดต่างเป็นที่รู้กันว่านางสาวยางลบสีขาวและนายดินสอสีดำนั้นเป็นเพื่อนสนิทกันมานานแสนนาน เพราะนางสาวยางลบสีขาวจะคอยลบคำผิดๆ ที่นายดินสอสีดำได้เขียนไว้เสมอ ส่วนนายดินสอสีดำก็ขยันเขียนผิดและเขียนผิดได้ในทุกๆ ที่ทุกๆ เวลา ด้วยเหตุนี้เองที่นางสาวยางลบสีขาวก็จะคอยลบคำผิดๆ ของนายดินสอสีดำอยู่ตลอดเวลาเช่นกัน ทั้งสองเป็นเพื่อนสนิทกันมานานนับสิบๆ ปีจนกระทั่งวันนี้นางสาวยางลบสีขาวได้เอ่ยกับนายดินสอสีดำว่า

                        “ นายดินสอสีดำวันนี้ฉันต้องพูดในสิ่งที่ฉันอยากจะพูดกับนาย ฉันทนนายไม่ไหวแล้ว ”  นางสาวยางลบสีขาวเอ่ยออกมาด้วยความอัดอั้นตันใจ

                        “ ทำไมล่ะ ทำไมเธอต้องพูดกับฉันแบบนี้ด้วย ”  นายดินสอสีดำถามด้วยความอยากรู้

                        “ ก็นายนั่นแหละ ที่ทำให้ตัวฉันสกปรก ฉันต้องคอยลบในสิ่งที่นายเขียนผิด ฉันเหนื่อย เหนื่อยมาก มากจนอยากพักผ่อน ”  นายสาวยางลบสีขาวโวยออกมา

                        “ เราก็ทำตามหน้าที่ของเรา เราไม่ผิด เธอนั่นแหละเป็นฝ่ายที่ผิด เธอมีหน้าที่ลบคำที่เราเขียนผิด เธอก็ควรทำตามหน้าที่ของเธอสิ มาโทษเราฝ่ายเดียวก็ไม่ถูกนะ ” นายดินสอสีดำโวยออกมาบ้าง

                        “ ก็ได้ ในเมื่อนายยังไม่สำนึกผิดเราก็ไม่มีอะไรที่ต้องพูดกันอีก ”  เมื่อพูดจบนางสาวยางลบสีขาวก็เดินออกไป แต่ก็ยังได้ยินเสียงของนายดินสอสีดำตะโกนออกมาว่า

                        “ แล้วเธอจะเสียใจ ที่ไม่มีฉันอยู่ด้วย ยางลบสีขาว ”

หลังจากนั้นเหล่าบรรดายางลบและดินสอก็ไม่มีใครเคยเห็นนางสาวยางลบสีขาวกับนายดินสอสีดำอยู่ด้วยกันอีกเลย จนเหล่าบรรดายางลบและดินสอคิดวางแผนเพื่อที่จะให้นางสาวยางลบสีขาวกับนายดินสอสีดำคืนดีกันด้วยการจัดเวทีโต้วาทีในหัวข้อเรื่อง ยางลบกับดินสอใครดีกว่ากัน

นางสาวยางลบสีขาวเมื่อรู้ข่าวที่แจ้งมาก็รีบเดินไปสมัครลงแข่งขันการโต้วาทีในขณะเดียวกันนั้นได้เดินชนกับนายดินสอสีดำด้วยเช่นกัน

“ ขอโทษค่ะ/ครับ พอดีฉัน/ผม รีบไป ”  นางสาวยางลบสีขาวเอ่ยขึ้นแต่ยัง

ไม่ได้เงยหน้ามองอีกฝ่าย พอดีกับที่นายดินสอสีดำเอ่ยขึ้นเหมือนกัน ด้วยเสียงที่คุ้นเคยทั้งสองจึงเงยหน้าขึ้นมอง

“นี่..นาย จะรีบไปไหนกันชนฉันจนเปื้อนหมดแล้วเนี่ย ”  นางสาวยางลบ

สีขาวเอ่ยขึ้น

“ แล้วเธอล่ะยางลบสีขาว จะรีบไปไหนไม่ทราบ ”  นายดินสอสีดำเอ่ยขึ้น

บ้าง แถมยังทำหน้าทะเล้นอีก

“ มันก็เรื่องของฉัน นายไม่เกี่ยว ฉันไม่อยากจะเสวนากับนายเท่าไห

หรอกนะ เดี๋ยวไปไม่ทันกำหนด ”  พอพูดจบนางสาวยางลบสีขาวก็รีบเดินออกไปโดยทิ้งให้นายดินสอสีดำอยู่คนเดียว

ณ ห้องรับใบสมัคร  นางสาวยางลบสีขาวได้นำใบสมัครมายื่นให้กับกรรมการและไม่นานนักก็มีนายดินสอสีดำตามมายื่นใบสมัครอีกคนหนึ่ง

“ นี่นายมาทำไมเนี่ย ”

“ เราก็มาสมัครโต้วาทีล่ะสิ แล้วเธอล่ะ ”

“ ฉันก็มาสมัครเหมือนกัน และฉันก็ต้องได้เข้ารอบด้วย ”  นางสาว

ยางลบสีขาวพูดออกมาอย่างมั่นใจ

“ ผลประกาศออกมาแล้วนะครับว่ามีผู้ลงสมัครเพียงแค่สองคน  ดังนั้น

ผมขอแสดงความยินดีด้วยครับ ”  เสียงของผู้ประกาศดังขึ้น

“ ว่าไงนะ/ฮะ ตกลงมีเราแค่สองคนหรือคะ/หรือครับ ”  ทั้งสองอุทาน

ออกมาพร้อมกัน

“ แต่น้องสองคนจะต้องเข้าค่ายอยู่ด้วยกันเพื่อศึกษาพฤติกรรมของฝ่าย

ตรงข้ามด้วยนะ ”

“ ค่ะ/ครับ ”

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป หลังจากที่ทั้งสองได้กลับมาอยู่ร่วมกันอีกครั้งหนึ่ง นางสาวยางลบสีขาวก็ได้คิดทบทวนว่าตนเองก็เป็นฝ่ายผิดที่ไปว่านายดินสอสีดำก่อนจึงรู้สึกผิดและอยากขอโทษนายดินสอสีดำ ทางด้านของนายดินสอสีดำก็เช่นกันเมื่อได้ใช้เวลาอยู่ร่วมกับนางสาวยางลบสีขาวอีกครั้งก็รู้สึกผิดและอยากขอโทษนางสาวยางลบสีขาว

 

ณ เวทีโต้วาที

“ ขอเชิญผู้แข่งขันทั้งสองขึ้นบนเวทีได้แล้วครับ ”  สิ้นเสียงโฆษกนางสาวยางลบสีขาวและนายดินสอสีดำก็ขึ้นนั่งประจำโต๊ะของแต่ละฝ่ายและบรรยากาศของการโต้วาทีก็เริ่มขึ้นจนถึงประโยคที่นางสาวยางลบสีขาวเอ่ยขึ้นว่า

“ ดิฉันคิดว่า ไม่ว่าเราจะเกิดเป็นยางลบหรือดินสอก็ไม่สำคัญค่ะ ขอเพียงแค่เราได้ทำหน้าที่ของตัวเราเองให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ ”   เมื่อนางสาวยางลบสีขาวพูดจบนายดินสอสีดำก็พูดขึ้นก่อนที่ทั้งคู่จะต้องเดินออกมาจับมือกันแล้วพูดสรุปร่วมกันสุดท้าย

“ ผมก็คิดว่า โลกนี้สร้างเราขึ้นมาเพื่อที่จะให้เราได้ทำประโยชน์และเราก็ควรทำหน้าที่ๆ ได้รับมอบหมายให้ดีที่สุดครับ ”  แล้วนางสาวยางลบสีขาวกับนายดินสอสีดำก็เดินออกมายืนอยู่หน้าเวทีจับมือกันนางสาวยางลบสีขาวจึงพูดขึ้นว่า

“ ยางลบคงไม่มีประโยชน์ถ้าไม่ได้ใช้งานและอยู่ร่วมกันกับดินสอก็

เหมือนกับรองเท้าที่ไม่มีคนใส่” เมื่อนางสาวยางลบสีขาวพูดจบ นายดินสอสีดำก็พูดขึ้นบ้าง

“ ดินสอจะยังคงโดดเด่นและคงความถูกต้องอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มียางลบก็

เปรียบได้ว่าความผิดพลาดเป็นครูของความถูกต้อง ”

      เสียงตบมือดังขึ้นเมื่อผลประกาศออกมาแล้วว่าไม่มีใครแพ้  นางสาวยางลบสีขาวได้เอ่ยขอโทษนายดินสอสีดำที่แต่เอาใจตนเองไม่คิดถึงจิตใจคนอื่น และนายดินสอสีดำก็เอ่ยขอโทษนางสาวยางลบสีขาวที่ตนเองก็เอาแต่เขียนผิดโดยไม่ได้แก้ไขจนทำให้นางสาวยางลบสีขาวต้องเหนื่อยลบในสิ่งที่ตนได้เขียนคำผิดๆ ไว้

“ นี่ นายดินสอสีดำ ฉันอยากเป็นเหมือนรองเท้าที่มีคนใส่  นายไม่ว่าอะไรฉันใช่ไหม ”

“ อืม ”