พรุ่งนี้ไปโรงเรียน ที่ไม่มีนักเรียนอยู่ซักคนเดียว.....

พรุ่งนี้ครูสุจะต้องไปโรงเรียนตามปกติ แต่ว่าที่โรงเรียนไม่มีนักเรียนเหลืออยู่แล้ว เพราะปิดเทอม คงจะรู้สึกว้าเหว่ และเหงามาก ๆ  เพราะโรงเรียนที่วุ่นวายคงจะเงียบมาก ๆ  แล้วเด็กจะรู้ไหมว่าครูน่ะเหงานะ อยากพูด อยากคุย อยากสอน อยากทำกิจกรรมอะไรก็ได้กับนักเรียนเหลือเกิน ....

ช่วงนี้ไม่อยากฟังเพลงเลย เดี๋ยวไปเจอเพลงที่สร้างความรู้สึกเศร้า เช่นเพลงของ บอยด์  โกสิยพงษ์ล่าสุด (ไม่ได้โฆษณา) ฟังไม่ได้น้ำตาจะคลอ  ช่วงนี้อินกับอารมณ์เหงา เศร้า มาก ๆ ประหนึ่งว่าจะจากคนรัก (เด็กนักเรียน) เลยนะครับ

รูปนี้อยากจะตั้งชื่อว่า ภาพความทรงจำสีจาง ๆ

รูปนี้กับเด็กนักเรียนชั้นป.6 กลุ่มหนึ่ง ที่ขอถ่ายรูปกับครูสุ เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา เพราะเป็นวันสุดท้ายของการเรียน  ในกลุ่มนี้มีทั้งเด็กเรียน และเด็กเล่นปะปนกัน ก่อนจบเด็กก็จะให้ครูเขียนเฟรนด์ชิพให้ แล้วครูสุก็ให้เด็กเขียนให้บ้าง  ได้ความคิด ความรู้สึก อะไรจากเด็กทีสะท้อนต่อตัวครูสุมาก ๆ บางคนก็เขียนอวยพร บางคนก็เขียนแสดงความรักความคิดถึง (จนเว่อร์เลยก็มี) บางคนก็เขียนแสดงความคิดเห็นต่อการเรียนการสอนของครูสุ และความรู้สึกที่ประทับใจครูสุ ซึ่งก็อ่านก็ซึ้งใจนักเรียนทุกคน แต่ว่ามีคนหนึ่งได้อ่านแล้ว ตกใจตรงบรรทัดแรก และเด็กคนนั้นก็อยู่ในภาพบนนี้ด้วย เธอเขียนถึงครูสุดังนี้

ไม่รู้ว่าวันใหม่ ความรู้สึกจะยังนึกถึงเด็กนักเรียน โดยเฉพาะเด็กที่กำลังจะจบชั้นป.6 มากน้อยแค่ไหน ครูสุอยากแต่งกลอน บรรยายความรู้สึกต่าง ๆ ที่มีต่อเด็ก แต่มาคิดอีกทีว่าคงจะไม่ได้เรื่อง งั้นเก็บความรู้สึกเหล่านี้ไว้ในใจดีกว่า "... อาชีพเรือจ้างของครูสุพานักเรียนข้ามฝั่งอีกรุ่นหนึ่งแล้ว..."