ครูพิสูจน์ .เคยมอง...มุมตรงข้าม...

กับนักประพันธ์ใหญ่ๆ

        สมัยที่ผมเป็นนักศึกษาวิทยาลัยครูนครปฐม...ผมเคยขึ้นเวทีปราศรัย..โต้วาทีเพื่อหามติ...ตัดสินใจเหตุการณ์สำคัญอยู่ครั้งหนึ่ง...ก็คือเหตุการณ์  ๖ ตุลาคม ๒๕๑๙ ครั้งนั้นอาจารย์และนักศึกษา..มีความคิดแตกกันเป็น ๒ ฝ่ายฝ่ายหนึ่งว่า..ควรไปร่วมเดินขบวนที่กรุงเทพ..อีกฝ่ายว่าไม่ควรไป...ในที่สุดเมื่อลงมติ..ฝ่ายไม่ไปชนะหวุดหวิดต่อมามีข่าวว่า...พวกที่ไป...ถูกจับ...ถอดเสื้อ..นอนคว่ำหน้า..ถูกคุมตัวที่โรงเรียนนายสิบตำรวจ..ส่วนหนึ่ง..เข้าไปต่อสู้ในป่า


        อย่างไรก็ตามในที่สุด...เหตุการณ์บ้านเมืองก็ดีขึ้น...ทุกฝ่ายมาร่วมกันพัฒนาบ้านเมือง..บางคนก็ได้เป็นใหญ่เป็นโตในวงการเมือง และในวงวิชาการ ยุคนั้นมีนักวิชาการ นักประพันธ์พยายามปลุกสำนึกนักศึกษาให้..ตระหนักถึงการศึกษาเพื่อสังคม มิใช่เพื่อตนเอง และสถาบันการศึกษาก็ต้องสอนให้นักศึกษา..เข้าใจความหมาย..เป้าหมายของการมาศึกษา


        นักประพันธ์ใหญ่ท่านหนึ่ง ไม่แน่ใจว่าเป็น คุณวิทยากร เชียงกูร หรือเปล่า ท่านแต่งคำประพันธ์ ให้แง่คิดทำนองว่า มีนักศึกษากลุ่มหนึ่งแสดงความผิดหวังในวันรับปริญญาว่า


 ฉันเยาว์ ฉันเขลา ฉันทึ่ง
 ฉันจึง มาหา ความหมาย
 ฉันหวัง อะไร ไว้ มากมาย
 สุดท้าย ให้กระดาษ ฉันแผ่นเดียว


 ผมมีโอกาส ได้อ่าน ผมกลับเกิดความคิดในมุมตรงข้าม ผมจึงแต่งคำประพันธขึ้นบ้างทำนองว่าผมก็เป็นนักศึกษาที่เห็นคุณค่าของการศึกษา ผมไม่ได้กลับบ้านมือเปล่า...ผมไม่หวังอะไรมาก..แต่ผมได้อะไรมากมายจากการศึกษา........สมัยนั้น...นักศึกษา..บางกลุ่มคิดเผาวรรณคดี...แต่ผมคิดสร้างวรรณกรรม..ผมจึงแต่งคำประพันธ์ขึ้นบ้างว่า


 ฉันแก่ ฉันเก่ง ฉันเก่า
 ฉันเข้า มาหา สิ่งใหม่
 ฉันหวัง กระดาษ เพียงหนึ่งใบ
 สุดท้าย ฉันได้..ปัญญา..ญาณ