หากไม่ชีวิตไม่รีบเร่งจนเกินไป...ผมคิดว่าลองหาเวลาว่างๆหันมาชื่นชมความสวยงามของโลกบ้างนะครับ

อุณหภูมิอาจสูงเกินพิกัดไปบ้างช่วงกลางวัน แต่พอเย็นย่ำอากาศร้อนระอุยามบ่าย เริ่มคลายลง ลมเย็นๆพัดโชยมาพอให้ชื่นใจ บรรยากาศเมืองนนท์น่าจะไม่พลุกพล่านมากเท่ากับกรุงเทพฯ แต่เดินทางไม่กี่อึดใจก็ถึงเมืองหลวง สะดวกสบายแถมยังมีกลิ่นอายของชนบทอยู่มาก

ผมกระโดดขึ้นรถเมล์สาย ๖๓  แม้จะดูไม่คล่องแคล่วเหมือนคนกรุง แต่คิดว่าท่าทางพอใช้ได้ทีเดียว จุดหมายที่จะไปเย็นนี้คือ "ท่าน้ำนนท์" ไม่ได้มีจุดหมายอะไรเท่าไหร่ เพียงแค่อยากจะไป  อย่างน้อยไปเดินดูวิถีตลาด หาของกิน เดินชมของขาย  และไปนั่งพักผ่อนหย่อนใจใกล้น้ำเจ้าพระยา

Dsc01058

ตะวันดวงกลมโต สีส้มแดงค่อยๆหรี่แสงลงช้าๆ ตรงชายน้ำ ท่าเรือด่วนเจ้าพระยายังมีผู้คนขวักไขว่ นานๆจะมีเสียงเรือหางยาวเสียงแผดคำรามดูผาดโผนน่าหวาดเสียว  ผมหยุดยืนมองหอนาฬิกา ที่มีฟ้าสวยๆเป็นฉากหลัง ที่อีกไม่นานแสงก็คงไม่พอ ผมรีบกดชัตเตอร์ไม่ยั้ง กล้องดิจิตอลก็ดีตรงนี้ ไว้ค่อยเลือกรูปที่ดีทีหลัง ถ่ายไว้ก่อน เพราะเวลาไม่รอใคร ผมยืนถ่ายมือนิ่งขณะผู้คนอลหม่านแต่สมาธิของผมยังจดจ่อกับการเลือกมุมที่สวย พร้อมๆกับเสียงเป่าขลุ่ยจากวณิพกข้างมุมกำแพง ช่างได้อารมณ์ดีจริงๆ

 Dsc01061

วิวตึกฟากโน้น...ผมหมายตึกฝั่งกระโน้นของลำน้ำเจ้าพระยา ตะวันกำลังทักทายกับเหลี่ยมตึก แสงสีทองของคุ้งน้ำประกายสวยงาม เรือขนสินค้าผ่านไปอย่างช้าๆ  ประกายสีทองระยิบแพรวพราว

 Dsc01072

"น้ำทะเลกำลังขึ้น.." เพื่อนผมบอกอย่างนั้น..สังเกตได้ว่าน้ำสะอาดใสดี ขยะไม่เยอะ  อาจด้วยเป็นฤดูที่น้ำเหนือหลากมาหมาดๆก็เป็นได้  หนุ่มสาวหลายคู่นั่งเบียดชิด บรรยากาศที่เป็นใจแบบนี้กับความรักที่กรุ่นหวาน โลกนี้มันช่างดูสวยงาม ...เป็นภาพหนึ่งที่ผมมองแล้วรู้สึกมีความสุขกับบรรยากาศนี้

Dsc01060

 Dsc01077

โคมไฟเริ่มเปิดพร้อมกับสวิทช์ตะวันดวงใหญ่ปิดลง ไม่ไกลจากท่าน้ำ เพียงแค่ฟากถนนเป็นศาลากลางจังหวัดนนทบุรีที่เป็นสถาปัตยกรรมแบบโบราณ ที่ทางจังหวัดยังอนุรักษ์ไว้เพื่อเป็นอนุสรณ์และแหล่งเรียนรู้ให้กับคนรุ่นหลัง มีสปอตไลท์เล็กๆติดตามราวทางเดิน สาดแสงหันเข้าหาผนังไม้เก่าครำคร่า ทำให้ศาลากลางหลังเก่าๆดูมีชีวิต ...หากหลับตานึกถึงภาพในอดีตศาลากลางหลังนี้น่าจะงดงามมาก เด่นสง่าริมฝั่งเจ้าพระยา

 Dsc01075

ช่วงเวลาสั้นๆที่ใช้เวลาชมวิถีคนเมืองนนท์ ก็ได้ค้นพบเสน่ห์ของเมืองที่ไปได้ไม่ยาก อาจจะดูพลุกพล่านไปบ้างเพราะชีวิตกลางวันที่รีบเร่ง แต่ท่ามกลางความรีบเร่งนั้น มีความสวยงามของการเดินทางอย่างไม่มีวันหยุดของสรรพสิ่ง...อยู่รายรอบตัว ผมเหมือนกับหยุดอยู่เพียงช่วงเวลานั้นเพื่อบันทึกรายละเอียดความเป็นไปของโลก...แต่ในความเป็นจริงผมก็กำลังเดินไปข้างหน้าอย่างไม่ลดละ

 

หากไม่ชีวิตไม่รีบเร่งจนเกินไป...ผมคิดว่าลองหาเวลาว่างๆหันมาชื่นชมความสวยงามของโลกบ้างนะครับ