การที่จะส่องแสงวัฒนธรรมได้ก็ต้องทอแสงมาจากคณาจารย์ระดับยอดคน...กรงนกเขาส่องแสงสี ทักษิณคดีส่องแสงวัฒนธรรมศึกษา...

 

ความสวยงามตามธรรมชาติไร้การแต้มสีใด ๆ เป็นความงามที่คงอยู่เป็นภาพติดตาติดใจ  โดยเฉพาะคนอยู่ป่าเขาอยู่กับธรรมชาติร่มเงากิ่งใบไม้ปกคลุม 

 ขณะผมเดินเลาะเลียบริมเขาบนเกาะยอเห็นนกจำนวนมากกำลังและเล็มจิกตีหยอกล้อส่งเสียงร้องดังไปทั่วบริเวณที่มีอาหารโปรดคือผลไม้ป่า...นกเหล่านั้นไร้การระวังตัวตนคงนึกว่าที่นี่ไม่มีภัยละมั้ง 

 

ผมคิดเล่น ๆ อาจจะผิดก็ได้คือบริเวณที่ทำงานมีอัตลักษณ์ที่โดดเด่นอย่างหนึ่ง...นั้นคือกรงนก  ผู้เข้ามาเยี่ยมชมที่นี่  ตรงปากทางเข้ามาคือป้อมยามก็เห็นเป็นรูปกรงนกเขา...ไม่ใช่นกเรานะครับ  ฮา ๆ เอิก ๆ 

 พอขึ้นมาตามถนนจนถึงบนสุดถ้าสังเกตโดยตลอดข้างทางจะเห็นเสาไฟตรงยอดเป็นกรงนกเขามีหลอดไฟฟ้าอยู่ตรงกลาง...เวลากลางคืนแสงไฟสาดส่องทั่วหล้า...เหมือนจะบ่งบอกว่า...กรงนกเขาส่องแสงสี  ทักษิณคดีส่องแสงวัฒนธรรมศึกษา...

 

ผมคิดเล่น ๆ คือ...เรามาอยู่ที่นี้เหมือนนกอยู่ในกรง  เมื่อมีกรง  มีนกก็ต้องมีเจ้าของ  อย่างนกเขาชวาก็ต้องมีเจ้าของพาไปในทุกที่ 

 

 การที่จะส่องแสงวัฒนธรรมได้ก็ต้องทอแสงมาจากคณาจารย์ระดับยอดคนที่มาถ่ายทอดให้นิสิต ป. เอกสาขาวิชาวัฒนธรรมศึกษา  ที่เปิดการเรียนการสอนอยู่บนยอดเขาเกาะยอแห่งนี้นะครับ