ท่านพุทธทาสแต่งกลอนไว้ว่า...เป็นมนุษย์เป็นได้เพราะใจสูงแล้ว...

 

การแข่งขันแย่งชิงความเป็นหนึ่ง..?ของคนเราที่มากไปด้วยกิเลส...

 

ยามเช้าฝนตกถนนลื่นก่อนเข้าไปจอดติดไฟแดงตรงทางแยกผมต้องแซงซ้ายรถกะบะซึ่งคิ้วรถข้างซ้ายตรงล้อหลังรถคันนั้นเปิดอ้าจะหลุดแหล่ไม่หลุดแหล่ 

 

 ผมเลยได้จอดด้านหน้า  เกรงว่าจะเกิดปัญหากับเรา...ต่อมาสังเกตเห็นรถคันดังกว่ามาจอดข้างซ้ายผมรอติดไฟแดงอีกที  เมื่อไฟเขียว  ขณะออกรถสังเกตว่า  รถคันนี้อยากแซงขึ้นหน้าผมเพราะด้านซ้ายมีรถจักรยานยนต์เยอะ  แต่ผมก็ไปตามปกติในทางของผม  และแล้วเขาก็แซงไม่ขึ้น 

 เป็นความรู้สึกหนึ่งที่เข้ามาช่วงยามเช้าว่า...ยุคนี้มีการแข่งขันกันสูงมาก  มีการช่วงชิงความได้เปรียบ...มีการวางแผนล่วงหน้าเพื่อให้ตนเองถูกต้อง  ไม่มีใครอยากรับความผิด  อยากรับแต่ความชอบเท่านั้น  บางคนชอบทำนาบนหลังคนอื่น  บางคนเห็นคนอื่นเป็นทาสรับใช้ 

 

 บางคนเห็นคนอื่นเป็นสะพานให้ไต่ข้าม  บางคนเห็นคนอื่นเป็นเรือจ้าง  บางคนเห็นคนอื่นเป็นแค่สุนัขรับใช้  บางคนเห็นคนอื่นเป็นแค่เศษคนแค่นั้นเอง 

 

 นึกถึงพุทธธรรมคำสอนที่ว่า...มโนปุพพังคะมาธัมมา ...และท่านพุทธทาสแต่งกลอนไว้ว่า...เป็นมนุษย์เป็นได้เพราะใจสูงแล้ว...ถ้าคนใดรักษาธรรม  ธรรมก็รักษาเรา...แล้วสบายใจเพราะว่า...

 

แท้จริงแล้วทุกคนมีความเสมอภาค...ภราดรภาพ...จงเห็นคนเป็นคน...และเข้าใจความเป็นคนที่มีเลือดเนื้อหัวใจเช่นเดียวกันกับเรา...และรู้รักสามัคคีกันเถิดนะครับ..ฮา ๆ เอิก ๆ