เมื่อวานได้ดูข่าวที่น่าสนใจมากค่ะ

มีเด็กผู้หญิงอายุ 13 ปีคนนึงที่เป็นออทิสติกแต่ได้รับการฝึกสอนแบบเข้มข้นตัวต่อตัวมาตั้งแต่เด็ก จนตอนนี้สามารถใช้คอมพิวเตอร์พิมพ์สื่อสารสิ่งที่อยู่ในใจ แสดงออกซึ่งอารมณ์ความรู้สึกได้อย่างที่ภาษาอังกฤษใช่คำว่า articulate หรือ ชัดเจนเป็นเรื่องเป็นราวมากๆ ทั้งๆที่ระดับการรับรู้ของน้องเค้า ถูกจัดให้อยู่ในประเภทปานกลางถึงรุนแรง (moderately to severely cognitively impaired) ถ้าถูกประเมินโดยที่น้องเค้าไม่มีโอกาสใช้คอมพิวเตอร์ช่วยสื่อสารออกมา

โดยทั่วไปน้องเค้าจะเหมือนเด็กออสทิสติดทั่วไปค่ะ ไม่สบตา ร้องเสียงดัง ทำเสียประหลาดไม่เป็นคำ บางที่ก็ทุบตีตัวเอง ขยับแขนขาไม่เป็นทิศทางบ้าง ขี้หงุดหงิดบ้าง

http://images.ctv.ca/archives/CTVNews/img2/20080217/160_computer_080217.jpg   [ภาพจาก http://www.CTV.ca] 
 

น้องเค้าเพิ่งหัดพิมพ์หัดสะกดคำเมื่อ 2 ปีที่แล้วนี้เองค่ะ เริ่มจากการดูรูปแล้วพิมพ์คำตามรูปที่เห็น เป็นคำง่ายๆ จนตอนนี้พิมพ์ได้เป็นประโยคยาวๆยังมีผิดบ้างแต่ก็อ่านรู้เรื่อง อีกทั้งเครื่องคอมพิวเตอร์ก็สามารถอ่านออกเสียงเป็นคำพูดออกมาอีกทีได้ด้วยค่ะ

คาร์ลี่พิมพ์ช้าๆใช้นิ้วเดียวนี่่แหละค่ะ แต่ถ้าเราใจเย็นรอน้องเค้าพิมพ์เสร็จ เราจะอึ้งจะซึ้งจะดีใจไปกับความจริงที่ว่า น้องเค้าก็เหมือนเราๆท่านๆ แต่เค้าคุมร่างกายเค้าไม่ได้ เค้าทำในสิ่งที่เค้าคิดไม่ได้

มาลองดูประโยคต่างๆที่น้องเค้าพิมพ์ตอบคำถามที่ครูฝึกถามนะคะ  

ครูถามว่าทำไมถึงตีตัวเอง น้องตอบว่า

"It feels like my legs are on fire and a million ants are crawling up my arms"

"เพราะมันรู้สึกเหมือนไฟลามบนขา เหมือนมีมดอยู่ล้านตัวไต่ขาหนูอยู่"

คาร์ลี่พิมพ์ต่อว่า

"It is hard to be autistic because no one understands me,"

"People look at me and assume I am dumb because I can't talk, or I act differently than them... I think people get scared with things that look or seem different than them. It feels hard. It feels like being in a room with the stereo on full blast."

"มันยากมากเลยค่ะที่เป็นออทิสติก เพราะไม่มีใครเข้าใจหนู"

"คนมองหนูแล้วก็คิดไปว่าหนูโง่เพราะหนูพูดไม่ได้หรือทำตัวต่างไปจากพวกเขา หนูคิดว่าพวกเค้าคงกลัวหนูเพราะหนูไม่เหมือนเค้า มันยากมาก หนูรู้สึกเหมือนกับว่าหนูอยู่ในห้องที่มีเครื่องเสียงเปิดอยู่แบบเสียงดังสุดๆ"

เมื่อถูกถามว่ามีอะไรจะบอกคนที่ดูข่าวนี้หรือไม่ คาร์ลี่พิมพ์ว่า 

"It's sad that sometimes people don't know that sometimes I can't stop myself and they get mad at me. If I could tell people one thing about autism it would me that I don't want to be this way but I am. So don't be mad. Be understanding."

"มันเศร้ามากที่บางทีคนไม่เข้าใจว่าหนูควบคุมตัวเองไม่ได้แล้วเค้าก็มาโมโหใส่หนู สิ่งที่หนูอยากบอกทุกคนมากที่สุดข้อนึงเกี่ยวกับออทิซึ่มคือ หนูก็ไม่ได้อยากที่จะเป็นแบบนี้ แต่หนูก็เป็นอยู่ เพราะฉะนั้น ได้โปรดอย่าโมโห ขอให้เข้าใจ" 

ถ้าสนใจอ่านสิ่งที่น้องเค้าเขียนไว้ได้อีกมากมายทาง link นี้ค่ะ (คลิก)

กรณีของคาร์ลี่นี้จุดฉนวนให้คนในวงการค้นหาคำตอบว่า คาร์ลี่เป็นข้อยกเว้น เป็นกรณีพิเศษที่เกิดขึ้นมา หรือ เพราะว่าเธอได้รับการฝึกอย่าง intensive มากๆ

ก็ต้องติดตามกันต่อไปค่ะ 

[แหล่งที่มาของข่าว:  http://www.CTV.ca]