ประสบการณ์การเลี้ยงลูก

      

boat

        หลายๆคนรู้สึกว่าการเลี้ยงลูกเป็นเรื่องที่ต้องดูแลเอาใจใส่   เช่นเดียวกับดิฉันที่รู้สึกว่าตัวเองยังไม่ค่อยมีเวลาให้ลูกเท่าที่ควร  เช่น การสอนการบ้านลูก การดูแลการอ่านหนังสือของลูก  แต่ก็อาจเป็นความโชคดีที่ลูกๆก็ยังไม่มีปัญหาในการเรียน

      จึงขอเล่าประสบการณ์การเรียนรู้ของลูกคนเล็ก (มีลูกทั้งหมด 3คน) อยู่ ป.4  การเรียนรู้เมื่ออยู่บ้านไม่ค่อยอ่านหนังสือ ถ้าสนใจบางครั้งก็จะอ่าน  จะทำการบ้านเมื่อเล่นเสร็จแล้ว  นึกในใจเหมือนกันว่าลำดับการสอบจะได้ที่เท่าไร  แกล้งแซวๆลูกเหมือนกัน แต่สิ่งที่ดิฉันสอนลูกๆอยู่สม่ำเสมอตั้งแต่เล็กคือ ."ถ้าใครไม่ตั้งใจเรียนโตขึ้นก็จะลำบาก"

      มีอยู่หลายครั้งที่ทุกคนรอบรู้สึกได้ว่าลูกคนเล็กของดิฉันเป็นคนคิดนอกกรอบ  อารมณ์ดี  ทำงานเร็ว  จนบางครั้งคุณครูต้องให้คัดลายมือเพื่อให้เขียนหนังสือแบบใจเย็นจะได้เขียนสวยขึ้น ก็ได้แต่ให้กำลังใจลูกอยู่ตลอด กอดลูกบ่อยครั้ง มีความรู้สึกว่าเหมือนเป็นเพื่อนกัน  บางครั้งเค้าก็มาแหย่เราเล่นบ่อยๆ

     มีอยู่วันหนึ่งสามีโทรมาบอกดิฉันว่าลูกสอบวิชาการได้ที่ 1 พอตอนเย็นดิฉันแกล้งแหย่ลูกว่าฟลุ๊คหรือเปล่า!  ลูกชายก็ยิ้มๆและตอบว่า เออ!ฟลุ๊กมั่งแม่ (แม่กับลูกพอๆกัน)  จริงๆตัวเองเลี้ยงลูกแบบไม่ซีเรียส  และเลี้ยงให้เหมือนเค้าเป็นเพื่อนเรา ให้เขาได้แสดงความคิดเห็น ยิ่งแตกต่างก็ดี จะได้คิดอะไรใหม่ๆ  แต่ไม่ก้าวร้าวนะค่ะ

     ดิฉันได้เรียนรู้ทฤษฎีการเรียนรู้ของมนุษย์ซึ่งมีหลายค่าย   แต่ตัวที่อธิบายปรากฏการณ์ที่ดีที่สุดสำรับดิฉันคือ ลูก ที่ดิฉันต้องเรียนกับเค้าทั้งชีวิต

    ท่านใดจะให้ข้อเสนอแนะ  เชิญแลกเปลี่ยนได้เลยนะค่ะ