ผู้เรียนจนจบหลักสูตรส่วนใหญ่ก็ "ผิดหวัง" กับ หลักสูตร " .....จบมาได้อย่างไร ยังไม่เห็นจะรู้อะไรเลย"

 ตั้งแต่ผมเปิดประเด็นปัญหาการศึกษาของไทย เมื่อวันก่อน

ที่ผมเน้นไปว่า อาจจะมีสาเหตุมาจาก “คุณภาพของ ครู” 

ก็มีพันธมิตรหลายท่านเข้ามาแลกเปลี่ยน แบบ “เหมือนนั่งอยู่ในใจผมเลยครับ”

แต่ก็อาจจะมีบางท่าน ยังคลางแคลงใจว่า ผมนำเสนอเรื่องการศึกษาแบบนี้

 ·       “คิดอะไรอยู่” 

·       “ต้องการอะไร” 

·       หรือ เพียง “ฟื้นฝอยหาตะเข็บ”

·       หรือ แม้กระทั่ง “แกว่งเท้าหาเสี้ยน” 

ผมจึงขอขยายความอีกนิดหนึ่งว่า

ประเด็นที่ผมชูวันนี้คือ

ความอึดอัดของผมที่อยู่ในระบบการศึกษา และการสัมผัส

·       การไม่บรรลุเป้าหมายของ "ระบบการศึกษาไทย"

·       ที่ไม่สามารถพัฒนาคนได้

·       แล้วอนาคตของชาติจะเป็นอย่างไร 

ผมรู้สึกเอาเองนะครับ (และอยากให้เป็นแค่นั้นจริงๆ ครับ) ว่า

  • คนที่จบไปแล้วไม่ค่อยได้อะไรตามที่เขียนไว้ในเป้าประสงค์ทั้งของวิชา และของหลักสูตร และเป้าหมายการเข้ามาเรียนแต่แรก

·       ผู้เรียนจนจบหลักสูตรส่วนใหญ่ก็ "ผิดหวัง" กับหลักสูตร"จบมาได้อย่างไร ยังไม่เห็นจะรู้อะไรเลย"

นี่คือ ความเห็นของคนที่จบการศึกษาจำนวนหนึ่ง ที่ผมสัมผัสมาจริงๆ

·       คนที่จะรับผู้จบการศึกษาเข้าทำงานก็ผิดหวัง"จบอะไรมา ก็ไม่เห็นทำอะไรเป็นสักอย่าง" ดังนั้น ส่วนใหญ่ ผู้รับคนเข้าทำงาน 

  • เขาจึงมักไม่ดูวุฒิ
  • รับแล้ว ไปฝึกเอาทีหลังดีกว่า
  • ไม่มีประโยชน์กับการเสียเวลาวัดความรู้ ความสามารถตอนรับเข้าทำงาน
  • แค่ดูแววว่าพอพัฒนาได้ ก็พอแล้ว

 ·       และสถาบันที่ตั้งเป้าไว้อย่างสวยงาม ก็มักไม่บรรลุวัตถุประสงค์ของ “การพัฒนาคน”

แต่ก็ชัดๆเรื่องเดียวคือ "จำนวนผู้ผ่านการสอบ" แต่ ผ่านไปแล้ว มีคุณภาพตามที่เขียนอ้างไว้ไหม สักกี่ส่วน ทั้งใน

  • ภาพรวมขององค์ความรู้ที่รับไปได้จริงๆ
  • จำนวนคนที่รู้จริงตามการโฆษณาชวนเชื่ิอ ของสถาบัน และที่เขียนไว้ในหลักสูตร และ
  • ความสามารถภายในตัวบุคคลเอง ตามที่กล่าวอ้างไว้ในหลักสูตร หรือ เป้าหมายของแต่ละสถาบัน ที่สวยหรูทุกแห่ง

 นี่คือตำถามที่ใหญ่ที่สุดที่ผมมี ก็คือ

ดูเหมือนว่าเราจะทำเป็นไม่รู้ ไม่รับรู้ และไม่สนใจ (ขอให้ผมได้เข้าใจผิดเถอะครับ ผมจะดีใจมากที่สุดในชีวิต)

และ ทำแบบ "ขออยู่รอดไปวันๆ " ใครจะเป็นอย่างไร ไปแก้ไขกันเอาเอง "ข้าอยู่รอดได้แล้ว ฮ่าฮ่าฮ่า"

เพราะ หลายๆท่าน ก็อาจคิดแค่ว่า งานประจำที่ทำอยู่ก็หมดแรงแล้ว  

ทีนี้ผมจึงพยายามดึงประเด็นมาที่ตัวคนสอนที่อ้างตัวว่าเป็น "ครู" แต่ชอบให้คนอื่นเรียก "อาจารย์" ว่า

น่าจะเป็นส่วนสำคัญในการเกิดข้อผิดพลาดในประเด็นนี้

นอกเหนือไปจาก

  • "ระบบราชการ" 
  • “ค่านิยมของสังคม” 
  • “กระแสของสังคม”
  • และระบบ "การกำกับดูแล"

ที่ยังมีข้อจำกัดมากพอสมควร

ถ้าจะหาข้อจำกัดและแก้ที่ระบบ มันกว้างและหาจุดเริ่มได้ยาก 

ผมจึงกลับมาคิดว่า ถ้าเรามาเริ่มที่"ตัวบุคลากร" นี่แหละน่าจะตรงและง่ายที่สุด 

ตามหลักการที่ว่า "จะแก้ไขใครต้องแก้ที่ตัวเองก่อน" 

และ ภายใต้ความคิดที่ว่า "ระบบจะดีแค่ไหนก็ไปไม่ได้ ถ้าคนไม่พร้อม" 

และบทกลับ"ถ้าคนพร้อม ระบบอย่างไรก็พอเริ่มต้นไปได้และสามารถไปพัฒนาทีหลังก็ยังได้" 

นี่คือแนวคิดตั้งต้นในการเขียนเรื่อง "ครู" กับ "ระบบการศึกษา” ครับ 

ขอบพระคุณอีกครั้งที่ทุกท่าน มาช่วยขยายความ ให้ผมได้มองระบบ องค์กร บุคลากร และตัวเอง อย่างรอบคอบมากขึ้นครับ