วันนี้ผมขอตั้งประเด็นคุยกันว่า ขายอะไร(ได้บ้าง) เพราะผมเกิดข้อสงสัยขึ้นว่า บนโลกกลมๆ ใบนี้ มีอะไรบ้างที่ขายไม่ได้ มีใครหาคำตอบได้บ้างครับ ผมนึกไม่ออกจริงว่า มีอะไรที่ขายมนุษย์ไม่ซื้อไม่ขายกัน ขนาด "จุด" ยังขายได้เลย เรียกกันย่อๆ ว่า จุดขาย (ฮาฮาฮา)

ของบางอย่างเราห้ามซื้อห้ามขายกัน แต่ความจริงเราก็ซื้อเราก็ขายกันอย่างเป็นล่ำเป็นสัน แต่ปากบอกว่า ไม่มี ไม่ขาย อย่างคิดลึกไปนะครับ ที่ผมกำลังจะยกตัวอย่างคือการขายเสียง ถ้าเอาผู้สมัครสอสอ มาขูดเนื้อถามกันจริงๆ ว่า ซื้อเสียงหรือเปล่า จะมีสักกี่คนที่สามารถพูดความจริงได้ว่า ผมไม่ซื้อเสียงเลย ผมว่าหากยากพอๆ กับหาเข็มในมหาสมุทรเลย

และดูเหมือนว่า ช่วงหลังๆ มันเริ่มจะเป็นเรื่องธรรมดาไปเสียแล้ว สามารถออกมาเรียกร้องผ่านสื่อได้เลยว่า หัวหน้าพรรคไม่ยอมจ่ายตังค์ คิดเล่น ถ้าเงินถูกกฏหมาย บอกยอดได้หัวหน้าไม่จ่ายก็มีปัญหาแล้วละครับ แต่นี้ที่ออกมาเรียกผ่านสื่อว่าหัวหน้าไม่จ่ายนะ ค่าใช้จ่ายส่วนไหนครับ

คิดเล่นๆ ว่าต่อไปคงกลายเป็นเรื่องปกติ เพียงแต่ไม่สามารถพูดตรงๆ ได้เพราะจะผิดกฏหมาย แต่เริ่มจะพูดอ้อมๆ ผ่านสื่อได้แล้ว โดยอาจจะเรียกว่า ฝนห่าใหญ่ กระสุน เป็นต้น ซึ่งไม่ต้องรอให้จบป.หกก็เข้าใจได้แล้วครับ

พูดเรื่องการเมืองแล้วเครียดครับ กลับมาประเด็นการขายกันต่อนะครับ ในยุคนี้ทุกอย่างขายได้หมด ดังนั้นถ้าเราจะอยู่ให้รอดในสังคมนี้ เราจำเป็นต้องสร้างสินค้าของเราเองครับ และสินค้าของเราต้องตอบได้ว่า ต่างจากที่มีอยู่แล้วอย่างไร

วันที่เว็บค้นหาอย่าง google เกิดขึ้นมา ตอนนั้นมีเว็บประเภทนี้อยุ่แล้วหรือไม่ คำตอบคือมีแล้วครับ แต่สุดท้ายกูเกิ้ลก็ทำเงินให้กับเจ้าของจนร่ำรวยได้

อะไรคือจุดขายของเรา... หรือถามตัวเองต่อว่า เรามีดีตรงไหน และข้างหน้าเราจะอยู่รอดในการแข็งขันอย่างไร ผมคิดเล่นๆ ครับว่า โดยปกติคลื่นลูกหลังจะแรกกว่าคลื่นลูกแรกครับ ผมเองแต่ก่อนชื่นชมกับความคิดสร้างสรรค์ของตัวเองครับ แต่ตอนนี้ดูนักศึกษาทำกิจกรรมหลายๆ กิจกรรมแล้วอดชมไม่ได้ว่า สร้างสรรค์จริงๆ คิดได้งัยเนี๊ยะ นั่นหมายถึง บางครั้งผมยังยอมรับว่า คลื่นลูกใหม่น่าสนใจจริงๆ

จุดอ่อนอย่างหนึ่งของคนรุ่นแรก (สมมุติว่าเป็นเรา) คือ พอเราคิดไปนานๆ เข้า เราจะเริ่มติดกับกรอบของเราเองครับ ซึ่งต่างจากรุ่นใหม่ๆ ที่เราไม่สร้างกรอบให้เขา และเขาเองก็ยังไม่มีกรอบของตัวเอง งานของพวกเขาจึงสร้างสรรค์กว่าคนรุ่นเรา ปัญหาปัจจุบัน คือ เราเอากรอบไปใส่ให้เขาก่อนที่เขาจะคิดสร้างสรรค์เป็น (คิดเหมือนผมมัยครับว่า ปัญหานี้ใหญ่จริงๆ)