มีเรื่อง...ความตาย...มาแลกเปลี่ยนอีกแล้วค่ะ

ครั้งหนึ่งได้มีโอกาสแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกับนักศึกษาพยาบาลชั้นปีที่ 4ที่สอนอยู่เกี่ยวกับเรื่องของ...ความตาย...ว่าในความคิดของพวกเค้านั้น...มองและคิดว่ามันเป็นอย่างไร

นักศึกษารู้สึกเหมือนกันว่า....เป็นสิ่งที่ไม่ควรพูดถึง...ไม่น่าจะคิดตอนนี้...มีนักศึกษาคนนึงบอกว่า..."พวกหนูยังไม่ตายตอนนี้หรอกค่ะ...พวกหนูยังอายุน้อยกันอยู่เลย"...แล้วก็ดูเหมือนเพื่อนๆเค้าทุกคนก็เห็นด้วยกับความคิดเห็นนี้

จึงย้อนถามไปว่า...คุณรู้ได้อย่างไรว่าคุณจะไม่ตายตอนนี้....นักศึกษาก็ยังบอกว่าเค้าอายุนิดเดียวเอง  มีอะไรให้ทำอีกตั้งเยอะ  "คงจะ" ไม่ตายตอนนี้ "มั๊ง" ...สังเกตได้ว่าเริ่มมีความไม่มั่นใจออกมากับคำพูด...รวมทั้งแววตา...ในขณะเดียวกันบางคนก็บอกว่า  อาจารย์คุยอะไรก็ไม่รู้...ไม่น่าคุยเลย....

นั่นสิเนอะ....มันไม่เรื่องไม่น่าคุยเลย....ก็เลยย้อนคำพูดเค้ากลับไปว่า....มันเป็นเรื่องไม่น่าคุย...หรือที่จริงมันเป็นเรื่องที่ถูก "พยายาม" ที่จะไม่คุยกันแน่....นักศึกษาเริ่มไม่แน่ใจว่า...นั่นสิเนอะ...

บทสรุปที่ได้จากการแลกเปลี่ยนความคิดกับนักศึกษาในครั้งนี้...ก็คือ...ความกล้าที่จะตัดสินใจลงมือทำ..บางสิ่ง...ที่คิดว่าถูกต้อง...ควรทำ....มีนักศึกษาบางคนไม่เคยกอดคนที่บ้านเลย...หลังจากคุยในวันนี้เค้าก็บอกว่า...อยาก"ลอง" กลับไปกอดคนที่เค้ารัก...เพราะเหตุผลที่ว่า  กลัวคนที่เค้ารักจะไม่อยู่ให้กอด....(เพราะมีนักศึกษาบางคนที่พ่อหรือแม่เสียแล้ว) ซึ่งดูเหมือนว่า  บรรยากาศในการพูดคุยครั้งนี้จะถูกนำไปสู่เรื่องของครอบครัวค่อนข้างมาก...และ....เป็นบรรยากาศที่ดี (รู้สึกอย่างนั้นนะคะ)

ได้ลองติดตามนักศึกษากลุ่มนี้สักพักค่ะ....หลายคนบอกว่า...กลับไปกอดพ่อกับแม่ที่บ้านแล้วแม่ร้องไห้ใหญ่เลย...บางคนลองไปทำแล้วก็รู้สึกเขิน (เขินกันทั้งครอบครัว) แต่เค้ารู้สึกว่า บ้านเค้าน่ะ  รักกันมากกว่าที่เค้าคิดเสียอีก....

เป็นความรูสึกสุขใจเล็กๆค่ะ...ที่อยากนำมาเล่าให้อ่าน (เพราะพูดให้ฟังไม่ได้)

ใครไม่เคยทำ....ลองทำดูก็ได้นะคะ...รับรองค่ะว่า.....ความรู้สึกที่เกิดขึ้นนั่น....เอาอะไรมาแลกก็ไม่ยอมค่ะ