“ความไม่มีโรคเป็นลาภอันประเสริฐ” แต่คนอีสานก็กินลาบก้อยซอยแซ กินดิบๆสุกๆ กุ้งฝอยหอยลวกก้อยปลาเมนูโอชะประจำถิ่น เมื่อวิทยาการด้านสุขอนามัยเจริญขึ้น ถึงได้รู้ว่าเราบริโภคโรคร้ายเข้าไปพร้อมอาหาร เดือดร้อนหมอพยาบาลต้องเหน็ดเหนื่อยรักษาผู้ป่วยไข้ จนตัวเองระทดระทวยไปตามๆกัน

ผมหมดโอกาสที่จะเป็นคนมีลาภ ด้วยเป็นคนขี้โรค สารพัดจะเป็น ตั้งแต่เด็กๆแล้ว พี่ป้าน้าอาลุ้นมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย เจ้าตัวแดง..มันจะรอดไหมนี่ ผมเป็นลูกที่อยู่ในกลุ่มหัวปีท้ายปี พ่อแม่กำลังตั้งตัวบุกเบิกทำไร่ทำสวน ได้กินนมแม่3เดือนก็ถูกปล่อยให้อยู่กับยาย วันไหนหิวนมมากๆก็ดูดติ่งหูยายจนยาน ญาติๆเขาเห็นผอมแห้งแรงน้อยแต่อ้อนแต่ออก คนบ้านนอกสมัยนั้นไม่รู้เรื่องการดูแลสุขภาพ เห็นลูกหลานพุงโรก็ไปซื้อยากุมารอ้วนพีมาให้กิน ก็งั้นๆแหละยังหัวโตก้นปอดปกติ

ช่วงวัยกลางคน ผมประสบอุบัติเหตุรถตีลังกา ไป4เหลือ1..จะเหลือใครถ้าไม่ใช่คนที่กำลังเล่าอยู่นี่ ช่วงนั้นสภาพสังขารแตกร้าวระบม ก้นกบหัก ซี่โครงหัก กระดูกสันหลังเคลื่อน ปอดแฟ๊บ เดือนร้อนหมอพยาบาลหัวเฉียวต้องหยอดน้ำข้าวต้มเป็นเดือน จึงได้รอดมาประจ๋อประแจ๋อย่างนี้ได้ มีคนตั้งฉายาให้สนุกๆว่า พญายมเมิน

ผมเป็นเด็กขาดโปรตีนหรือเปล่าไม่รู้นะ

ขาดความอบอุ่นก็คงจะมีบ้าง

แต่ขาดความรักอย่างรุนแรงละใช่เลย

ตอนแก่จวนจะหง่อมนี่แหละ ที่ลูกหลานคนแซ่เฮใกล้ชิดห่วงหาอาทรไม่เว้นวาย เมื่อเช้าโดนครูเสือจับนวดทั้งตัวแหละหัวใจ ..หมอบอกว่า คลำไปตรงไหนไม่เจอเส้น สงสัยเส้นจม พ่อใช้เส้นมากเกินรึไป อ้าว! กลายเป็นคนไม่มีเส้นไปเสียแล้วสิเรา โธ่ๆๆๆ ได้เพิ่มมาอีกโรคแล้ว โรคไม่มีเส้น!!

ป้าจุ๋มโทรมาบอกว่า..

“ครูบา จุ๋มเพิ่งไปประชุมแพทย์แผนไทยมา“

“อาการของครูบา ถ้าได้รับประทานมะพร้าวไฟ จะช่วยได้มาก”

“พอหาได้ไหม? ”

แหม! ถ้าอยู่ที่อินเดียละสบายมาก ผมเห็นชาวภารตะปลูกกันทั่วไป ในบ้านเราก็เห็นบ้างประปราย ผมโทรหาญาติโกทั้งหลาย ใครรู้จักมะพร้าวไฟบ้าง ช่วยหา ช่วยส่งมาให้หน่อย ครูวุฒิและสมาชิกสายทุ่งกุลาร้องไห้ แจ้งข่าวมาว่า..พอหาได้

บ่ายวานนี้ คุณสายทอง แห่งบ้านหนองบัวแป๊ะมาเยี่ยม พร้อมกับมะพร้าวไฟ 2 ทะลาย มาถึงก็เฉาะให้ชิมในบัดเดี๋ยวนั้น  เฮ้อ! เจ้าประคุณเอ๋ย  สิ่งนี้คือ..

ความเอื้ออาทร..ที่อร่อยชื่นใจที่สุดในโลก

เออ! ว่าแต่..ท่านใดทราบบ้างครับ มะพร้าวไฟมีคุณสมบัติทางยาอะไรบ้าง

ถ้าดีจริงจะแนะนำให้ชาวบ้านปลูกเยอะๆ

ขายเป็นอาหารเสริมยารักษาโรคไปเลย