ผมแทบจะไม่แน่ใจเลยว่าที่ผ่านมา หรือแม้แต่ห้วงขณะนี้มันคือความสุข หรือความทุกข์กันแน่

ขอสารภาพว่าพักนี้ไม่ค่อยมีเวลาส่วนตัวเอาซะเลย   และนั่นก็หมายถึงว่า  ผมยุ่งจนแทบไม่มีเวลาเข้ามาใช้ชีวิตในโลกแห่งความรัก G2K  เช่นกัน …


มีหลายคนเอ่ยทักอย่างเป็นห่วงว่า   บัดนี้ผมกำลังเดินทางไปสู่ความล้มเหลวในเรื่อง “เวลาอันเป็นส่วนตัว”   และหากผมตั้งหลักไม่ได้ในเร็วนี้  ผมก็จะไม่มีเสี้ยวโอกาสที่จะค้นเจอวันเวลาอันสมดุลของชีวิตและการงาน


อันที่จริงก็ไม่มีความจำเป็นให้ใครถามทักในเรื่องพรรค์นี้หรอก   เพราะที่จริงแล้ว   ผมถามตัวเองอยู่เสมอ   และบอกกับตัวเองอยู่เสมอเช่นกันว่า   อีกไม่นานทุกอย่างจะลงตัว …  แต่จนแล้วจนรอด   อะไรต่อมิอะไรก็ยังไม่ลงตัว  ซ้ำร้ายอะไรต่อมิอะไรกับไม่ดีขึ้นเอาเสียเลย  จนอดที่จะบอกกับตัวเองไม่ได้ว่า   บัดนี้ตนเองได้ล้มเหลวกับการจัดสรรเวลาแห่งชีวิตไปอย่างสิ้นเชิง


ธันวาคมที่ผ่านมา …
เดือนทั้งเดือนเป็นห้วงที่ผมสาละวนอยู่กับงานอันถี่ยิบ  นับจากการวิ่งเฉลิมพระเกียรติ ฯ และผูกโยงเข้าสู่พิธีพระราชทานปริญญาบัตร  จากนั้นก็ถูกขึงยึดไว้ด้วยภารกิจทางการกีฬา  จนไม่รู้ร้อนรู้หนาวกับเทศกาลปีใหม่  ครั้นล่วงเข้ามกราคมก็มีอันต้องไปใช้ชีวิตที่นครศรีธรรมราชร่วมสองสัปดาห์เต็ม ๆ ….

 

จากธันวาคมถึงกลางเดือนมกราคม  ผมมีเวลาอยู่กับลูก ๆ  ไม่ถึง 10 วัน  เมื่อกลับมาถึงมหาวิทยาลับได้พัก 2 วันจากนั้นก็ลุยงานกีฬาภายในมหาวิทยาลัยต่อเนื่องมาจนถึงวันที่  22  มกราคมเลยทีเดียว  และไม่เคยมีแม้แต่คืนเดียวที่จะได้กลับบ้านพร้อมกับลูก ๆ  …

 

ผมกลับเข้าบ้านหลังตีหนึ่งทุกวัน   …
แต่หลายครั้งลูก ๆ ก็ไปวิ่งเล่นอยู่กับสนามกีฬาต่าง ๆ อย่างสนุกสนาน  และนั่นหมายถึงว่า  พวกเขาก็พลอยกลับบ้านดึกไปโดยปริยาย  จนมีอยู่วันหนึ่ง  น้องดินออกอาการงอนและแสดงอาการไม่พอใจอย่างชัดเจนว่าผมไม่มีเวลาให้แกเหมือนแต่ก่อน

ผมไม่ใคร่ได้สังเกตพฤติกรรมของลูกว่างอนจริงจัง  หรืองอนแบบขำ ๆ  แต่ตอนเช้าก็พยายามไปส่งเขาที่โรงเรียน   แต่นั่นก็ทำได้แค่สองวันเท่านั้น  เพราะที่เหลือทุกอย่างก็คืนสภาพกลับไปเป็นแบบเดิม  จนกระทั่งวันที่ 23   มกราคมก็หอบหิ้วเสื้อผ้าไปสัมมนาที่เพชรบูรณ์  และเพิ่งกลับมาถึงมหาสารคามในตอนหกโมงเย็นของวันที่  26  …

 

ผมตัดสินใจขนสัมภาระลงไว้ที่อาคารพลศึกษา  และไม่ลืมประสานให้เพื่อนชีวิตนำคนของความรักออกมาพบเจอกันที่สนามกีฬา   ซึ่งวันนี้เป็นพิธีปิดกีฬาภายใน ฯ  โดยลูก ๆ  ก็โผเข้ากอดรัดฟัดเหวี่ยงกับผมอย่างยกใหญ่  ทำราวกับว่าไม่ได้เจอกันมาเป็นแรมปี …  โดยเฉพาะเจ้าจุกนั้นปีนขึ้นไปขี่คอผมอยู่บ่อยครั้ง  ทำเอานิสิตหัวเราะขบขันกันอย่างต่อเนื่อง  

 

จนแล้วจนรอดผมก็ยังต้องอยู่ร่วมพิธีปิด  ปล่อยให้ลูกเมียนอนในรถข้างสนามกีฬาอย่างน่าอนาถ   พร้อม ๆ กับพาพวกเขากลับเข้าบ้านอีกหนในเวลา 03.15  น..

…….


ผมนอนไม่หลับ,   ขณะที่อีก 3 ชีวิตได้คืนเวลาแห่งการพักผ่อนให้กับตัวเองอย่างน่ารัก  ผมครุ่นคิดถึงเรื่องที่น้องดินได้คุยกับผมในช่วงเย็นของวันนี้อย่างเคร่งเครียด  เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกสั่นสะท้านและรู้สึกราวกับว่าตัวเองได้ทำร้ายลูกอย่างร้ายแรงโดยที่ตนเองไม่รู้สึกตัว

 

และนี่คือบางถ้อยคำที่น้องดินลูกชายคนโตได้กระซิบบอกกับผมเป็นห้วง ๆ  ….

 

“พ่อ … พ่อเมือยบ่ ?”
“พ่อ .. ดินมีหยังสิบอก”
“ดินวาดรูปวันพ่อ บ่ ทันแล้ว  ดินบอกครูว่า  พ่อ บ่ ว่างจักเทือ..”
“มื้ออื่นดินสิวาดให้แล้ว…”
“มื้ออื่น   เฮาเบิ่งพระสังข์ทองนำกันเนาะ”

….

“พ่อ  เมือยหลายแมน บ่”

“พ่อ คือ บ่ค่อยนอน  ดินอยากให้พ่อนอนนำ”

 

…..


“พ่อ   ดินมีหยังสิบอก”

“มื้อนั่น   ดินพิตี๋เคียดให้พ่อ”


“ดินบ่ได้เคียดอีหลี  ดินนอนผู้เดียวได้อยู่ … อีพ่อเฮ็ดงานโลด…”

 

………..

 

นี่คือถ้อยคำ หรือกระบวนความแห่งความจริงที่ผมจดจำได้แทบไม่ผิดเพี้ยน   โดยเฉพาะประโยคหลัง ๆ นั้น   ลูกชายคนนี้พยายามบอกกับผมว่า   วันก่อนนั้นแกไม่ได้งอนผมหรอก   แกเข้าใจดีว่าผมมีภาระที่ต้องทำ ….  และแกก็ทำตัวราวกับว่า  เข้าใจและเห็นใจกับภาวะที่ผมกำลังเผชิญอยู่

….

บัดนี้และเวลานี้ -   ผมยังข่มตาหลับไม่ลง   ผมครุ่นคิดในเรื่องเหล่านี้อย่างถี่ครั้งขึ้น  ผมเห็นเส้นบาง ๆ ที่ขีดกั้นระหว่างงานและส่วนตัว    ผมเห็นภาพของหนังสือการลาออกจากงานบริหารของตนเองที่วางนิ่งอยู่กับผู้บริหารมาร่วมสองเดือน  และดูเหมือนจะไร้วี่แววของการอนุมัติ …


ผมยอมรับว่าบัดนี้ผมกลายเป็นคนที่ค้นหาความสมดุลของชีวิตไม่ได้เสียแล้ว   ผมแทบจะไม่แน่ใจเลยว่าที่ผ่านมา  หรือแม้แต่ห้วงขณะนี้มันคือความสุข หรือความทุกข์กันแน่   และผมก็ไม่รู้เลยว่า  ทางออกสำหรับเรื่องนี้ต้องจัดการอย่างไรดี   ผมรู้แต่เพียงว่า  บัดนี้ตนเองได้กลายเป็นผู้ใหญ่เชื่อง ๆ คนหนึ่งที่กำลังเรียนรู้ความเป็นผู้ใหญ่จากเด็กตัวเล็ก ๆ  คนหนึ่งอย่างขมขื่นใจ –  และอดที่จะถามตนเองด้วยคำถามนี้อย่างจริงจังไม่ได้ว่า

ผมกลายเป็นคนที่ล้มเหลวไปแล้วใช่ไหม  ?

ใช่ไหม ?


และใช่ไหม ?