สองวันแล้วที่สงขลาฝนตกลงมาแต่เช้า แต่เมื่อสองสามวันก่อน อากาศร้อนอบอ้าวมากโดยเฉพาะช่วงบ่ายๆ ผมได้โอกาสหลบร้อนไปนั่งเล่นที่น้ำตกเล็กๆใกล้บ้าน ลมโชยอ่อนๆ ต้นไม้ใบดกหนาให้ร่มเงา และความเย็นตามธรรมชาติ อากาศสดชื่น เงียบสงัดจากเสียงรบกวนของผู้คน รู้สึกโล่งสบาย คลายจากความร้อนอบอ้าวเมื่ออยู่ในบ้าน
ผมนั่งพิงโขดหินริมน้ำ เสียงน้ำตกดังเบาๆตลอดเวลา สายตามองสู่ยอดไม้ที่อยู่ไกลออกไป แล้วค่อยๆลดต่ำลงมามองเกลียวน้ำใสไหลลงสู่แอ่งน้ำเบื้องหน้า ปลาเล็กๆหลายตัวว่ายทวนกระแสน้ำอยู่ไปมา ตะไคร่สีเขียวสดเกาะแน่นกับก้อนหินริมน้ำดูสดชื่นเพลินตา
ยามนี้รู้สึกได้ถึงความสงบ ผมปล่อยกายปล่อยใจให้เป็นกลางๆ ดูธรรมชาติเคลื่อนไหวโดยไม่จินตนาการใดๆ ดูมันตามที่มันเป็นอยู่อย่างนั้นนานเกือบชั่วโมง มันเป็นความสุขสงบที่อยู่ใกล้ตัวและหาได้ไม่ยากในปัจจุบัน
แสงสีทองทอทาบมวลแมกไม้
ซึมซับไว้แดดอุ่นใบพฤกษา
สีเขียวสดลดหลั่นเป็นชั้นมา
ดูเพลินตาเอิบอิ่มยิ้มละไม
ต่างชูช่อใบดอกบอกให้รู้
ยามเฟื่องฟูทุกส่วนล้วนสดใส
เมื่อคืนวันผันผ่านต้องร่วงไป
โอ้..กายใจของเราเขาเหมือนกัน
เกลียวน้ำไหลลงล่างข้างโขดหิน
ผืนแผ่นดินซึมซับก้องสนั่น
ไม่ขาดสายไหลมาทุกคืนวัน
อัศจรรย์ยอดยิ่งเหนือสิ่งใด
นี่แหละธรรมล้ำเลิศที่เกิดอยู่
เราไม่รู้ต้นสายมาจากไหน
เพราะเป็นเช่นนั้นเองไม่เกรงใคร
ธรรมเป็นใหญทั่วทิศกิจนิรันดร์
ก่อเกิดร่างสร้างกายก็ได้ทุกข์
ดิ้นหาสุขตามใจที่ใฝ่ฝัน
มันกลับกลอกหลอกลวงอยู่ทุกวัน
ไม่รู้ทันกิเลสเจตนา
หลงลืมตัวมันยั่วมั่วกันใหญ่
อิ่มเอิบใจชั่วยามแล้วถามหา
สุขอันใหม่ทำไมไม่เห็นมา
ดิ้นไขว่คว้าคลำไปใจมืดมน
อวิชามาบังปัญญาเลิศ
จิตประเสริฐดั้งเดิมจึงสับสน
มองไม่เห็นที่แท้กิเลสตน
เฝ้าเวียนวนหลอนหลอกย้อนยอกไป
พุทธองค์ทรงตรัสก็ไม่เชื่อ
เพราะตาเนื้อเห็นชัดเจนแจ่มใส
ช่างโง่นักไม่ยอมเปิดตาใน
ให้ดวงใจดั้งเดิมเริ่มทำงาน
ธรรมส่องใจใจฟื้นเป็นผู้รู้
หน้าที่ดูกายใจสอดประสาน
จิตเริ่มตื่นจากหลับกลับเบิกบาน
สู่การงานของธรรมสุขล้ำจริง
**************************
โดย ปู่หลง 18/01/2551
สวัสดีค่ะคุณปู่หลง
อ่านแล้วได้บรรยากาศธ่รรม(ชาติ)และรู้สึกเอิบอิ่มในธรรมะด้วย
ขอบคุณค่ะ
สวัสดีครับ คุณกมลวัลย์
เพียงมีส่วนทำให้ท่านผู้อ่านรู้สึกเอิบอิ่มใจบ้าง ผมก็รู้สึกยินดีและพร้อมจะมอบให้แล้วครับ
ผมเพียงบันทึกความรู้สึกบางอย่างไว้ทบทวนระลึกถึงเพื่อเป็นกำลังใจให้กับตัวเอง แม้มันจะเป็นเพียงแว๊บเดียวที่จิตรับรู้ได้ก็ตาม
ขอบคุณครับที่ติดตามให้กำลังใจ
สวัสดีครับคุณ โอ๋-อโณ
สังคมที่นี่มีหลายรูปแบบ ผู้มีความรู้หลากหลาย มีผู้คนหลายรุ่นอายุเหมือนที่ว่าจริงๆครับ แต่ก็อบอุ่น และมีสาระ
จากคำชมทำให้ปู่มีกำลังใจมากขึ้น แต่บางท่านก็บอกว่าคนแก่ก็มักจะเป็นอย่างนี้แหละ เขียนแต่เรื่องความหลัง รำพันเรื่องราวในครั้งอดีต คงเป็นความสุขของคนแก่ก็ได้ สักวันหนึ่งคนหนุ่มคนสาวทั้งหลายก็คงไปถึงจุดนั้นเหมือนกันแหละ ฮ่าๆๆๆ
ส่วนที่ว่าจะให้ชวนเพื่อนๆมาด้วยนั้นยังมีปัญหาอยู่ เพราะลำพังปู่เปิดเครื่องคอม เล่นเน็ตนี่หลายคนเขาก็สงสัยว่า "ปู่แกเพี้ยนหรือเปล่า"
ผมเคยมีเพือนชาวเนเธอร์แลนด์ ก็รู้จักกันทางอินเตอร์เน็ตนี่แหละ ติดต่อกันทาง อีเมล์ คุยกันรู้เรื่องมั่งไม่รู้เรืองมั่ง ทราบว่าเขาอายุ 72 ปี เขายังใช้อินเตอร์เน็ตในการหารความรู้ ความบันเทิงอยู่ ซึ่งผิดกับคนอายุ 70 ปี บ้านเรามาก
ขอบคุณมากครับที่มาให้กำลังใจ