ตั้งแต่เล็กมา คุณพ่อคุณแม่เคยบอกสอน กึ่งพร่ำบ่นว่า.....อย่าผลัดวันประกันพรุ่ง
ขณะนั้น ยังเล็กอยู่ ยังไม่เข้าใจลึกซึ้ง เข้าใจเพียงแต่ว่า ท่านให้รีบๆทำงาน อย่าละเลยงานนั้น
ครูอ้อยปฏิบัติตนตามคำสอนของคุณพ่อคุณแม่มาตลอด จนกระทั่ง....ครูอ้อยเป็นคุณแม่เอง ได้บอกสอนเชิงพร่ำบ่น ทั้งกับลูกๆทุกคน ลูกศิษย์ทุกคน รวมทั้ง เพื่อนร่วมงาน
บอกเสมอเมื่อปฏิบัติงานร่วมกัน คำว่า...อย่าผลัดวันประกันพรุ่ง ก็ยังก้องอยู่ในหู ในหัว และปฏิบัติเรื่อยมา จวบจน..ทุกวันนี้ หน้าที่การงาน ทั้งงานในหน้าที่และงานอื่นๆ รวมทั้งงานการเรียนมากมายเสียเหลือเกิน
แบ่งเวลาแล้ว แบ่งอีก ก็ยังไม่มีเวลามากพอที่จะทำงานนั้นให้เสร็จลุล่วงไปได้ จนต้องหาวิธี ผ่องถ่ายงานให้ผู้อื่นทำแทนบ้าง เช่น งานบ้าน ..ที่คนเป็นแม่บ้านทุกคนต้องทำ ครูอ้อยจะแบ่งให้พ่อบ้านและลูกๆ ทำ ซึ่งทุกคนก็หน้าชื่นตาบานต้อนรับงานนี้
แต่งานการเรียน นี่สิ ไม่สามารถผ่องถ่าย แบ่งปันไปให้ใครได้ โดยเฉพาะระยะนี้ 2 ปีที่ผ่านมา การผลัดวันประกันพรุ่ง ได้เกิดขึ้นเสมอ เพราะ...เห็นแก่ส่วนรวม จนไม่ได้หันมามองตัวเองว่า...เหลือเวลาจวนเจียนแล้ว ...
ครูอ้อย ได้นำคำเตือนของคุณพ่อคุณแม่ มาตอกย้ำตัวเองในวันนี้ หวังว่า คำเตือนนี้ จะมีประโยชน์แก่ผู้อ่านได้บ้าง...
สวัสดีค่ะท่าน....ทนัน ภิวงศ์งาม
จะตามไปเยี่ยมค่ะ รอเดี๋ยวค่ะ
ผมก็ถูกสอนให้อย่าพลัดวันประกันพรุ่ง แต่ก็ชอบฝ่าฝืนอยู่เรื่อย จนต้องเร่งทำงานดึกๆดื่นๆเพื่อให้เสร็จทันในวันรุ่งขึ้น ครูผมคนหนึ่งท่านเสียชีวิตไปแล้ว วันนี้ก็ทำบุญอุทิศส่วนกุศลไปให้ท่าน ท่านบอกว่าถ้าผลัดวันประกันพรุ่ง มันจะทำให้ภาระกิจเราเป็นดินพอกหางควาย อิอิ ท่านบอกว่าดินพอกหางหมูมันน้อยไป เอิ้กๆ สุขสันต์วันครูนะน้องอ้อย
สวัสดีค่ะพี่ชาย....อัยการชาวเกาะ
ขอบคุณนะคะที่พี่ชายมาเป็นกำลังใจให้น้องสาวคนนี้เสมอ
แบบนี้สู้สู้
แวะมาชื่นชมผลงานและข้อคิดของครูอ้อยค่ะ
ขอบคุณที่ทักทายให้กำลังใจกันเสมอๆ นะคะ
สวัสดีค่ะอาจารย์...เก็จถะหวา
มาเยี่ยม...คุณ
สิริพร กุ่ยกระโทก
พ่อตาผมเคยบอกว่า...เป็นคนแก่อย่าทำตัวเองแก่นะ...คือให้สดชื่นร่าเริงอยู่เสมอครับ...
ชอบใจคำกล่าวนี้...
สวัสดีค่ะอาจารย์
ขอบคุณมากค่ะ ที่มาเยี่ยมครูอ้อย ที่ไม่ยอมแก่ค่ะ
ครูอ้อย จะมองตัวเองแก่ ตอนส่องกระจกเท่านั้นเอง
ดูสิคะ ยังไปเรียนแข่งกับเด็กรุ่นลูก เลยค่ะ
ขอบคุณค่ะ
เป็นคำสอนที่ใช้ได้ไม่ล้าสมัยเลยค่ะ ยิ่งยุคนี้เป็นยุคที่ต้องรีบเร่งแข่งขันทั้งกับตนเองและแข่งขันกับคนอื่นด้วย มัวผลัดวันประกันพรุ่งอยู่พอดีไม่ทันเขา หมดเวลาซะก่อน
แต่ก็เป็นธรรมชาติของมนุษย์นะคะที่มักรักสบาย พอเหนื่อยก็อยากชะลอๆ หรือหากกำลังสบายๆอยู่ ก็อยากสบายๆต่ออีกหน่อย ต้องฝืนใจตัวเองน่าดูค่ะ
สวัสดีค่ะคุณพี่นุช....คุณนายดอกเตอร์
ขอบคุณค่ะ
สวัสดีค่ะคุณพี่....Sasinanda
ขอบคุณค่ะ
สวัสดีค่ะน้องสาว....อ้อยควั้น
ฮ่า...