เราอาจจะรู้ว่าเราตายแล้ว แต่เราไม่อาจรู้ได้ว่าเราจะตายวัน เวลา ใด

   เช้าวันนี้ได้อ่าน B จาก http://gotoknow.org/blog/tantirapan/158188?page=1 ประจวบกับเมื่อคืนได้อ่านหนังสือพุทธปรัชญาชีวิตของอาจารย์ฟื้น อดีตอาจารย์ปรัชญามหาวิทยาลัยศิลปากร เรื่องเกี่ยวกับตายนี้เหมือนกัน ทำให้ได้ความคิดในเช้านี้ว่า "เราอาจจะรู้ว่าเราตายแล้ว แต่เราไม่อาจรู้ได้ว่าเราจะตาย วันเวลาใด"

   ความตายเหมือนกับงูลอกคราบ หากไม่เคยเห็นเวลาที่งูลอกคราบ ต้องฟังการบรรยายจาก อ.ประมวล เพ็งจันทร์ ในแผ่นซีดีที่แนบมาพร้อมกับหนังสือ "เดินสุ่อิสรภาพ"

   ช่วงงูลอกคราบ ผมเข้าใจว่า ผิวหนังใหม่ของเขาคงอ่อนมากๆ เขาคงเจ็บปวด และคิดไปว่า เหมือนกับตอนที่กำลังจะตาย ระหว่างที่ ธาตุต่างๆ กำลังจะแตก น่าจะเจ็บปวดอย่างยิ่ง เมื่อออกจากร่างนี้แล้ว ก็มองร่างเก่าที่ไร้วิญญาณ นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นดิน เหมือนกับงูที่มองคราบตัวเองฉะนั้น

   ความตายคือการเปลี่ยนผ่านชีวิต ร่างกายวันนี้ ไม่ใช่ร่างกายเมื่อ ๕๐ วันที่ผ่านมา หากแต่เป็นกระบวนการเปลี่ยนผ่าน พัฒนาการจากสิ่งหนึ่งไปสู่สิ่งหนึ่ง ขณะเดียวกันจิตใจไม่เที่ยง จิตใจเมื่อหลายวันก่อนไม่ใช่จิตใจในวันนี้ หากแต่มีกระบวนการเปลี่ยนผ่าน และจิตใจหลังตายก็เป็นอีกอย่างหนึ่ง ที่ผ่านกระบวนการเปลี่ยนผ่าน ครั้นเกิดใหม่ก็เป็นจิตนี้เอง แต่วันนี้ หากแต่สืบเนื่องจากวันนี้ ร่างกายจึงไม่เที่ยง จิตใจจึงไม่เที่ยง

   ทั้งหมดที่คิดและพิมพ์ลงนี้ เป็นความเข้าใจวันนี้ ยังไม่ได้ศึกษาข้อมูลว่าจะตรงกับทฤษฎีต่างๆหรือไม่

  ขอบคุณความคิดที่ได้จากแหล่งการเรียนรู้ในเช้านี้