ทำงานอย่างเต็มที่โดยไม่ต้องรู้สึกผิดใด ๆ

จนแล้วจนรอด   ผมก็ไม่มีโอกาสได้กลับบ้านดังใจปรารถนา

.....

เมื่อวานที่ผ่านมา ,  สักราว ๆ  บ่ายสองโมงเศษ ๆ   ผมถือโอกาสกดโทรศัพท์ไปหาพ่อ   พร้อมกับแจ้งพ่อว่าเย็นนี้จะกลับบ้าน,  กลับไปสวัสดีปีใหม่  รวมถึงกลับไปอยู่กับลูก ๆ  ให้อิ่มใจก่อนการเดินทางไกลอันแสนนานจะเริ่มขึ้น –

<p>

พ่อดีใจที่ผมโทรกลับบ้าน,  
พ่อบอกว่าแม่สบายดี   และกำลังมีความสุขกับการทำสงครามอันแสนรักกับเทวดาตัวน้อยทั้งสองคน   แต่ท้ายที่สุดพ่อก็บอกกับผมว่าไม่ต้องกลับบ้านก็ได้   เพราะท่านกลัวว่า   เจ้าตัวเล็ก  (โดยเฉพาะคนโต)  จะงอแง  เดี๋ยวมีอันเสียการเสียงานไปเลยก็ได้ </p><p>


ก่อนวางสายโทรศัพท์
พ่อไม่วายบอกให้ผมรักษาสุขภาพ ,  เดินทางอย่างปลอดภัย  และทำหน้าที่ให้เต็มที่โดยไม่ต้องเป็นกังวลกับเจ้าตัวเล็กทั้งสอง    -


……………………………. 

     </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เช้าตรู่ของวันนี้
ยังไม่ทันถึงสองโมงเช้า   หลังจากสลบอย่างเดียวดายด้วยพิษไข้มาตั้งแต่หัวค่ำของเมื่อวาน  ผมก็ถูกปลุกด้วยเสียงเรียกของโทรศัพท์     ผมยกมือขึ้นคลำหาตัวเครื่องอย่างไม่รู้จุดหมาย   ภาวะนั้น,  ผมไม่มีกำลังพอที่จะลุกขึ้นเบิ่งหาโทรศัพท์อย่างที่ควรจะเป็น   แว่วยินเสียงนั้นดังอยู่สักพัก  จากนั้นก็เลือนหายไปราวกับรู้ว่าเจ้าของเครื่องอยู่ในภาวะไม่พร้อมที่จะรับสาย …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เช้าสาย ๆ  ของวันเดียวกัน…
ผมไปถึงที่ทำงานในราวสามโมงเช้า  พบกล่องของฝากจากน้องนิสิตวางอยู่บนโต๊ะ   บนกล่องมีกระดาษแผ่นเล็ก ๆ  แปะติดอยู่อย่างน่ารัก  ซึ่งเนื้อความของถ้อยคำนั้นบ่งชัดว่าเป็นของฝากและของขวัญเนื่องในวันปีใหม่ …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>ก่อนเที่ยงของวันเดียวกัน
พี่สาวคนเดียวของผมโทรทางไกลมาหาด้วยน้ำเสียงอันสั่นเครือ    เธอบอกว่าเมื่อเช้าโทรมาหาแต่ผมไม่รับสาย  เลยยิ่งวิตกกังวลว่า  ผมเป็นอะไรไปหรือเปล่า ? ….

ไม่มีอะไรมาก   พี่สาวโทรมาถามว่าระยะหลังรู้ว่าผมไม่ค่อยได้กลับบ้าน   ทางบ้านบอกว่าทำงานหนัก  และเดินทางอยู่บ่อยครั้ง   ซึ่งผมก็ขานรับว่าชะตาชีวิตเป็นเช่นนั้นจริง  แต่ก็ยืนยันว่า  ทุกอย่างเป็นเรื่องของการงานทั้งนั้น  และการงานนั้นก็ยังไม่เป็นมิตรกับเวลาอันเป็นส่วนตัวของผม …</p><p>


พี่สาวบอกกับผมว่า -
ปีใหม่นี้กะจะรวมญาติมาสู่ขวัญผูกข้อต่อแขนให้กับพ่อและแม่   แต่เห็นว่าผมยังไม่ว่างเลยต้องเลื่อนกำหนดการออกไป   และขอให้ผมได้ทำงานอย่างเต็มที่  ว่างเมื่อไหร่ให้โทรไปหาได้ทันที  .. พี่น้องทุกคนพร้อมเสมอ  ….  และตอนท้ายยังไม่ลืมย้ำว่า   ให้ผมทำงานอย่างเต็มที่โดยไม่ต้องรู้สึกผิดใด ๆ …  ขณะที่ห้วงลึกของผมกลับรู้สึกว่าตนเอง   ยังคงเป็นภาระของใคร ๆ  อยู่อย่างไม่รู้จบ   …</p><p>


   </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">…………………..</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ครอบครัวของผมเป็นชาวนาขนานแท้ -
เรามีพี่น้องร่วมท้องกันหลายคน    บ้างล้มหายตายจากไปนานโข    บางคนสาบสูญไร้ร่องรอย   คงเหลือแต่เฉพาะพี่สาว,และพี่ชายอีกสองคน  ซึ่งทั้งสามออกเรือนไปกันหมดแล้ว   และทุกคนก็รับมรดกทางท้องทุ่งจากพ่อและแม่ไปอย่างภาคภูมิ   คงมีแต่ผมเท่านั้นที่ท้องทุ่งเลือกที่จะผลักไวให้มาเป็นคนเมือง  และว่ายวนอยู่ในสังคมอันหลากล้นไปด้วยมายาชีวิต !</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ในทางสังคมผมดูจะได้รับโอกาสอันดีมากกว่าพี่ ๆ ….
พี่สาวคนนี้ไม่มีโอกาสได้เรียนในระดับมัธยมศึกษา   เธอเคยเล่าให้ผมฟังอย่างหม่นไหม้ว่า   “คงเป็นเพราะความเป็นผู้หญิงนี่แหละที่ทำให้เธอไม่ได้เรียนต่อ”  …เธอร้องไห้อยู่หลายวัน  ในแต่ละวันเห็นเพื่อนไปโรงเรียนอย่างน่าตื่นตา  ส่วนเธอก็จมจ่อมอยู่กับห้องครัวและท้องนาอย่างไม่ว่างเว้น   และเมื่ออายุพ้นแรกสาวได้เพียงไม่กี่ปีก็ออกเรือนตามความเห็นชอบของผู้ใหญ่ ….

   </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">จากวันนั้นถึงวันนี้พี่สาวคนเดียวของผมก็ไม่เคยตีโพยตีพายกับชีวิตที่ไม่อาจกำหนดได้ …</p><p></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> </p>

.....................    

</span><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">วันนี้,
ทั้งพี่สาวและพี่ชายอีกสองคนของผมยังคงเป็น “ชาวนา”  อย่างไม่เปลี่ยนแปลง  ฝนจะตก  แดดจะออก  ร้อน, หนาว   และแห้งโหยสักปานใด  พวกเขาก็ไม่เคยสิ้นหวังกับการฝากชีวิตไว้กับทุ่งนา ..และดูเหมือนว่าจะมีความสุขอย่างไม่รู้เบื่อกับสิ่งที่พ่อและแม่เลือกให้ราวกับ “รู้ใจ”  และพยากรณ์ชัดเจนแล้วว่า  พวกเขาเหมาะที่จะหยัดยืนอยู่เช่นปัจจุบัน</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ตรงกันข้ามกับผมอย่างสิ้นเชิง,
บ่อยครั้งเหลือเกินที่ผมกลับไม่รู้เลยว่าตนเองอยู่จุดใด   กำลังไปในเส้นทางใด  และเส้นทางนี้มีมิตรที่รู้ใจ – จริงใจสักกี่คน …แต่มันก็น่าแปลกอยู่ไม่น้อย   เพราะถึงแม้เช่นนั้นก็เถอะ   ผมกลับไม่เคยสูญเสียศรัทธาต่อการที่ดุ่มเดินไปตามวิถีที่ตนเองได้เลือก,  หรือแม้แต่พ่อและแม่ได้เลือกให้เมื่อหลายสิบปีที่ผ่านมา  ….  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">………………..</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>    </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ค่ำคืนของวันนี้..
ผมพาตัวเองออกจากสำนักงานในราวเกือบสามทุ่ม   ผมโทรกลับไปยังบ้านอีกครั้ง  คราวนี้ได้คุยสายกับลูก ๆ   ฟังจากน้ำเสียงเด็กสองคนร่าเริงและมีความสุขกับชีวิตในบ้านนอกมาก   แต่ไม่ลืมที่จะย้ำว่าให้ซื้อโน่นซื้อนี้มาฝาก   กระนั้น,  น้องดินก็ไม่วายที่จะเปรยด้วยเสียงอ่อย ๆ  ว่า  “อยากมาโรงเรียน…”
</p><p></p><p>ห้องหับอันเงียบงัน
ภารกิจสำคัญกองอยู่ตรงหน้า -   เสื้อผ้าจำนวนหนึ่งยังไม่ถูกเก็บใส่กระเป๋า   ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่  คิดหาวิธีที่จะนำเอาเสื้อผ้าจำนวนนี้ลงในกระเป๋าได้อย่างไม่ยับยู่ยี่  ….</p><p>

ดูเหมือนจะเป็นครั้งแรก ๆ  ที่ผมกำลังจะต้องจัดการกับเรื่องพรรค์นี้ด้วยตัวเอง  เพราะขณะนี้   คุณแม่บ้านผู้ทรงอิทธิพล  ก็อยู่ไกลถึงนครศรีธรรมราชโน่นแล้ว !


  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">มันเป็นความเปราะบาง (เสียนิสัย)  อันเกิดจากการคุ้นชินกับการมีใครสักคนคอยหนุนส่งในภารกิจเหล่านี้จนเคยตัว  …  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">……………………..</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p></p><p>ดึกแล้ว…
พรุ่งนี้สักตอนตี  3   ผมกะจะลุกขึ้นมานึ่งข้าวเหนียวกระติ๊บใหญ่ ๆ  ทอดเนื้อแดดเดียวเยอะ ๆ  จากนั้นก็จะห่อและหิ้วไปทานบนรถไฟ  ซึ่งก็เชื่อว่าน้องนิสิต   หรือแม้แต่เจ้าหน้าที่อีกหลายคนจะอิ่มท้องไปกับผมอย่างไม่ต้องสงสัย

    </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ดึกแล้ว ….
ผมไม่รู้จะทำยังไงถึงจะหลับลงได้ …
คิดถึงพี่สาวและพี่ชายที่อยู่ไกลโพ้น ….  คิดถึงพ่อและแม่  รวมถึงลูกชายที่บ้านนอก
คิดถึงภารกิจที่รออยู่แสนไกล

และคิดถึงอะไร  ต่อมิอะไร … ราวกับคนฟุ้งซ่าน …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">………………………..</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>